บทที่ 16 หลินเมิ่งหวัน เจ้ารู้ความผิดหรือไม่!

หลินเมิ่งหวันออกจากหอเจินเป่า แล้วไปที่ร้านขายยา เมื่อกลับจวนท้องฟ้าก็ทาสีดำแล้ว

ทุกคนในจวนหลินต่างเป็นกังวลตั้งแต่หลินเมิ่งหวันถูกฉู่โม่หยวนพาตัวไป

เมื่อเห็นว่านางถูกรถม้าของหอเจินเป่าพากลับมาส่ง ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ใบหน้าของหลินเมิ่งหวันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่เข้าประตูมาก็แทบรอไม่ไหวที่จะแสดงกำไลหยกบนข้อมือของตนเองให้ทุกคนดู

ทุกคนรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่าจู่ๆ หลินเมิ่งหวันก็สวมกำไลหยก

ทันทีที่ได้ยินหลินเมิ่งหวันบอกว่ากำไลข้อมือนี้ เป็นฉู่โม่หยวนไปเลือกกับนางที่หอเจินเป่า ก็ทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ

ฉู่โม่หยวนไม่เคยใกล้ชิดกับหญิงสาวมาแต่ไหนแต่ไร แต่สามารถไปเลือกเครื่องประดับเป็นเพื่อนหลินเมิ่งหวันได้ ช่างเอาใจใส่นางเสียจริงๆ

หากฉู่โม่หยวนสามารถปฏิบัติต่อหลินเมิ่งหวันได้เป็นอย่างดีจริงๆ แน่นอนว่าการแต่งงานครั้งนี้ก็ไร้ที่ติ

ทุกคนโล่งใจแล้ว หลินเมิ่งหวันอ้างว่าเหนื่อยและกลับไปที่ห้องของตนเองแล้ว

เพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่ถึงสองวัน ก็เกิดเรื่องขึ้นมากมายแล้ว

หลินเมิ่งหวันต้องการจัดระเบียบความคิดของตนเอง และคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

นางสั่งให้เจินจูไปเตรียมสำรับอาหาร และต้องการไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องด้านใน

แต่ทันทีที่ลุกขึ้น นางก็ได้ยินเสียงของเจินจู

“คารวะนายท่าน!”

หัวใจของหลินเมิ่งหวันร้อนผ่าว และหันหลังเดินออกไปต้อนรับในทันที

“คารวะท่านพ่อ!”

หลินเมิ่งหวันย่อเข่าคำนับ และมองท่านพ่อของตนเองอย่างตื่นเต้น

ชาติที่แล้วของหลินเมิ่งหวัน เป็นเพราะเรื่องการแต่งงานกับจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย จึง “เกลียดชัง” ท่านพ่อของตนเอง เย็นชากับท่านพ่อมานาน และไม่ยอมเจอเขา

แต่ในช่วงเวลาที่หลินเมิ่งหวันถูกขังในคุกใต้ดิน หลินเมิ่งหวันก็ตระหนักได้ว่าท่านพ่อรักและเป็นห่วงตนเองมาโดยตลอด

ท่านพ่อพยายามมอย่างเต็มที่ที่จะยกเลิกเรื่องแต่งงานเพื่อนาง แต่นอกจากเขาจะเป็นท่านพ่อของตนเองแล้ว ยังเป็นผู้นำตระกูลหลินด้วย และจำเป็นต้องพิจารณาเพื่อทุกคนในตระกูลหลิน

เป็นเพราะตนเองไม่เข้าใจความลำบากของท่านพ่อ

ในชาตินี้หลินเมิ่งหวันอยากเจอท่านพ่อบ่อยๆ และอยากทำหน้าที่ลูกกตัญญู

แต่หลินซ่างซูขมวดคิ้วมองนาง และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เข้ามาแล้วค่อยคุยกัน”

หลินเมิ่งหวันกะพริบตาด้วยความสงสัย ความตื่นตระหนกในใจลดลงมากและตามเข้าไปในทันที

น้ำร้อนถูกเทลงในถ้วยน้ำชาลายครามสีขาว ใบชาเขียวก็แช่อยู่ในน้ำร้อน กลิ่นหอมของชาที่เข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศ หลินเมิ่งหวันรินน้ำชาไปให้หลินซ่างซูด้วยตนเอง

“ท่านพ่อ เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ”

หลินซ่างซูมองดูมือเล็กๆ อันขาวผ่องของนาง รับถ้วยน้ำชามาวางบนโต๊ะ และขมวดคิ้วมองมาที่นาง

“เมิ่งหวันรู้ความผิดหรือไม่!”

ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้า สวมชุดคลุมสีน้ำตาล ผมสีดำของเขาถูกหวีอย่างพิถีพิถัน สวมกวานรัดเกล้าอย่างเรียบง่าย และไม่ฉุนเฉียว

เพียงแต่ในเวลานี้เขาขมวดคิ้วอย่างล้ำลึก สีหน้าหม่นหมอง และน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

หลินเมิ่งหวันขมวดคิ้ว จับกระโปรงและคุกเข่าลง

“เมิ่งหวันรู้ความผิดแล้ว ท่านพ่อได้โปรดลงโทษเจ้าค่ะ”

หลินเมิ่งรู้ว่าท่านพ่อของตนเองต้องปฏิบัติตามกฎหมาย

เมื่อวานตนเองหนีตามชายรักไปเช่นนั้น ท่านพ่อก็คงจะโกรธ

ดังนั้นนางจึงยอมรับผิดและยอมรับการลงโทษ

หลินซ่างซูมองไปที่หลินเมิ่งด้วยความประหลาดใจ

เขาคิดว่าหลินเมิ่งจะเถียงข้างๆ คูๆ ไม่คิดเลยว่านางจะยอมรับโดยตรง

หลินซ่างซูดีใจในใจ และถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างมาก

“ในเมื่อรู้ว่าผิด ก็ตามพ่อไปพบท่านย่าเดี๋ยวนี้ พูดความจริง และให้ท่านย่ายกเว้นการลงโทษเป้ยเหยาและหลี่อี๋เหนียง”

“แต่วันนี้เจ้าใส่ความว่าเป้ยเหยาขโมยปิ่นปักผมของเจ้า แล้วยังให้นางช่วยให้เจ้ากับหลี่จิ่นซูนัดพบกัน แต่โยนความผิดทั้งหมดให้เป้ยเหยา เรื่องนี้เจ้าต้องขอโทษพวกนางถึงจะถูก”

หลินเมิ่งหวันตกตะลึง “สิ่งที่ท่านพ่อพูดคือเรื่องนี้?”

หลินซ่างซูพยักหน้า หัวใจของหลินเมิ่งหวันจมลง