บทที่ 28 เจ้ายั่วยวนข้าแล้ว

กลิ่นไม้หอมกรุ่นอบอวลอยู่ระหว่างจมูกของหลินเมิ่งหวัน หลินเมิ่งหวันหัวใจเต้นเร็วขึ้น เจ้า้มเสมือนลุกเป็นไฟ

ฉู่โม่หยวนก้มหน้ามองนาง พูดเสียงขรึม “ไม่ต้องรีบไป ตอนนี้ควรเป็นเจ้าต้องบอกข้า ทำไมเจ้าถคงปรากฏตัวอยู่ที่นี่”

หลินเมิ่งหวันสามารถก่อเรื่องเข้าใจผิดเมื่อครู่ได้ นั่นพิสูจน์ว่าหลินเมิ่งหวันไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าวันนี้เขามาที่หอจุ้ยหงทำไม

นางอยู่ห้องข้างตัวเอง เป็นเพียงความบังเอิญ

เพราะฉะนั้น หลินเมิ่งหวันปรากฏตัวในหอจุ้ยหงก็ต้องมีสาเหตุอย่างอื่น!

ในดวงตาสวยของหลินเมิ่งหวันนั้นมีประกายน้ำ มองดูฉู่โม่หยวนดวงตาคมเข้มคู่นั้น หลินเมิ่งหวันเม้มปาก สะบัดผ้าคลุมบนตัวหลุดกะทันหัน โน้มตัวไปข้างหน้า

ใจฉู่โม่หยวนชะงัก ร่างแข็งไปในทันที หลินเมิ่งหวันไม่ยับยั้งแม้แต่น้อย ร่างอ่อนไร้กระดูกแนบชิดเข้าไป

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย งานวิวาห์ใกล้แล้ว เมิ่งหวันอยากเรียนรู้ความสามารถบ้าง จะให้ทำให้สามีตัวเองพอใจ”

หลินเมิ่งหวันมองฉู่โม่หยวนอย่างยิ้มแย้ม น้ำเสียงอ่อนโยน

แสงไฟสั่วไหวสาดส่องอยู่บนร่างอรชร นางมองฉู่โม่หยวนเหมือนออดอ้อนเหมือนโกรธเคือง ริมฝีปากแดงโก่งเล็กน้อย แววตาเป็นประกาย มีเสน่ห์อย่างที่ฉู่โม่หยวนไม่เคยเห็นมาก่อน

หัวใจของฉู่โม่หยวนเริ่มจะบ้าคลั่ง สีหน้าแดงก่ำ “อย่าล้อเล่น!”

เขาลุกขึ้น อยากผลักหลินเมิ่งหวันออก

แต่ว่าวินาทีต่อมา มีเล็กๆข้างหนึ่งกอดอยู่บนไหล่ของเขา ลูบไล้เจ้า้มเขาเบาๆ

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยเขินแล้วเหรอ?”

หลินเมิ่งหวันพูดอย่างเย้ายวน มองดูสภาพลำบากของหลินเมิ่งหยวน นางรู้สึกว่าตัวเองเอาคืนได้แล้ว

“ดูแล้วทักษะที่เมิ่งหวันเรียนมาใช้ได้ประโยชน์จริง น่าจะเรียนรู้เพิ่มเติมอีกหลายท่า”

ทันใดนั้นหลินเมิ่งหวันคิดอยากเล่นขึ้นมา จงใจแนบร่างทั้งตัวชิดติดกับฉู่โม่หยวน ริมฝีปากแดงเสมือนไพลินเข้าใกล้ริมฝีปากของฉู่โม่หยวน เสมือนจะจูบลงไปในวินาทีต่อไป

ฉู่โม่หยวนขยับลูกกระเดือกอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ สองมือกำหมัดไว้แน่นกังวล

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เจ้ากำลังยั่วยวนข้าใช่ไหม?”

“ใช่” หลินเมิ่งหวันยอมรับอย่างผ่าเผย หัวเราะเย้ายวนพูดว่า “ไม่ทราบว่าจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยถูกเมิ่งหวันยั่วยวนหรือไม่?”

คำพูดเพิ่งจบลง หลินเมิ่งหวันก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังหมุน

เมื่อนางดึงสติกลับมา นางก็เห็นใบหน้าอันงดงามกำลังเข้าใกล้ตัวเอง

นางเบิกตากว้างทันที “ท่านจะทำอะไร?”

“เจ้ายั่วยวนข้าแล้ว”

น้ำเสียงแหบต่ำเข้าหู ฉู่โม่หยวนโน้มตัวทับลงมา

แรงกดดันเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้หลินเมิ่งหวันถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่โต๊ะเตี้ยด้านหลังจำกัดบริเวณของนางไว้

ชุดกระโปรงบางไม่สามารถปิดกั้นความเย็นเยือกที่ค่อยๆกระจาย บนร่างของหลินเมิ่งหวันมีขนลุกขึ้นมาบางๆหนึ่งชั้น ดวงตาที่น้ำยังหลงเหลืออยู่นั้นก็มีความกลัวที่ควบคุมไม่ได้

ฉู่โม่หยวนคงไม่ได้อยากทำอะไรจริงหรอกนะ?

นาง......นางแค่อยากล้อเล่นเท่านั้น

หลินเมิ่งหวันพึมพำไม่หยุด ยื่นมืออยากผลักฉู่โม่หยวนออก

วินาทีต่อมา......

“อยู่ข้างใน ข้าเห็นนางแล้ว......”

“บุกเข้าไป ผู้หญิงไม่รู้ยางอายคนนั้น มีสัญญาหมั้นหมายแล้วยังมาเจอกับผู้ชาย ช่างเหยียดหยามราชวงศ์เหลือเกิน!”

เสียงดังโวยวายดังมาจากนอกประตู หลินเมิ่งหวันและฉู่โม่หยวนเบิกตากว้างพร้อมกัน

“ใครกล้าเหิมเกริม!”

เสียงของเสวียนยีดังถึงในห้อง แต่วินาทีต่อมา เสียงดังกึกก้องกว่าก็กดทับมา

“เหอะ ยังมีองครักษ์?”

“บุกเข้าไป แค่จับชายโฉดหญิงชั่ว คู่นั้นได้ คุณชายคนนี้มีรางวัลใหญ่ให้!”

“ขอรับ!”

ตามมาด้วยเสียงดัง ประตูที่ปิดแน่นถูกผลักออกอย่างแรง

ชายคนหนึ่งแต่งกายหรูหรา สีหน้าแดงก่ำบุกเข้ามาคนแรก พูดอย่างร้อนรน “หลินเมิ่งหวันเจ้ามันรังเกียจคนจนรักคนรวย สำส่อนแพศยา รีบออกมารับความตายได้แล้ว”

หลินเมิ่งหวันใจสั่น เงยหน้าทันที สายตามีความคาดไม่ถึง

เหลียงโม่เฉียง?