บทที่ 6 เรื่องของบุพเพสันนิวาส

ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ ท่าทางของหลินเมิ่งหวันแปลกไปมาก

หลินเป้ยเหยาสงบลง หลังจากไตร่ตรองแล้ว คิดว่าเป็นเพราะเมื่อคืนหลินเมิ่งหวันหนีไม่สำเร็จ ดังนั้นจึงพาลโกรธนาง

หลินเมิ่งหวันเป็นบุตรสาวโดยชอบด้วยกฎหมาย และเป็นที่โปรดปรานอย่างมาก ตนเองจำเป็นต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินเมิ่งหวัน จึงจะสามารถมีชีวิตที่ดีได้

เมื่อวานหลินเมิ่งหวันหนีตามหลี่จิ่นซู เป็นตนเองที่ทำหน้าที่ส่งข่าว

เมื่อเรื่องนี้เกิดความผิดพลาด เป็นเรื่องปกติที่หลินเมิ่งหวันจะพาลโกรธนาง

ในตอนนี้ดูเหมือนว่าหากต้องการปลอบโยนความรู้สึกของหลินเมิ่งหวัน ทำได้เพียงไปหาหลี่จิ่นซู

“ข้าคำนวณได้แล้ว!”

ในห้องโถงด้านหน้า ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะการแย่งชิงของทุกคน

ทุกคนเงียบในทันที และมองไปยังฉินเส่าหมิงที่นั่งอยู่ตรงมุม

ฉินเส่าหมิงเป็นพี่ชายคนสุดท้องของหลินเมิ่งหวัน และอายุก็ใกล้เคียงกับนาง

เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ที่แตกต่างจากผู้อื่น

ผู้คนต่างคิดว่าอุปนิสัยของฉินเส่าหมิงเก็บตัวจนถึงขั้นรักสันโดษ และไม่ใกล้ชิดกับผู้คน

แต่หลินเมิ่งหวันรู้ว่าฉินเส่าหมิงเอ็นดูตนเองมาก

หลินเมิ่งหวันยังจำได้ว่า ชาติที่แล้วไม่ง่ายเลยที่ตนเองจะหนีออกมาจากจวนจิ่งอ๋อง ฉินเส่าหมิงแอบมาพบนาง

ฉินเส่าหมิงบอกหลินเมิ่งหวันว่าเขาทำนายดวงชะตาให้หลินเมิ่งหวัน และทำนายว่าถ้าหลินเมิ่งหวัน ทำตามความคิดของตนเอง จะต้องประสบกับเภทภัยอย่างแน่นอน

ในที่สุดนางก็ต้องตายด้วยน้ำมือของหลินเป้ยเหยาอย่างอนาถ และพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสิ่งที่ฉินเส่าหมิงพูดนั้นเป็นความจริง

ดังนั้นในตอนนี้หลินเมิ่งหวันจึงอยากรู้ผลการคำนวณของฉินเส่าหมิง

“พี่แปด ท่านคำนวณได้ว่าอย่างไร?”

หลินเมิ่งหวันถามอย่างกระตือรือร้นและก้าวไปข้างหน้า

ฉินเส่าหมิงมองไปที่หลินเมิ่งหวันและกล่าวว่า “เป็นเรื่องของบุพเพสันนิวาส”

หลินเมิ่งหวันประหลาดใจอย่างมาก นัยน์ตาเป็นประกาย

“พี่แปด ท่านกำลังพูดถึงจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยใช่หรือไม่?”

“อืม”

ฉินเส่าหมิงพยักหน้า หลินเมิ่งหวันดีใจมาก

แม้ว่าจะเป็นบุพเพสันนิวาส แต่เรื่องดีก็มักเต็มไปด้วยอุปสรรค

เขาเปิดริมฝีปากและกำลังจะพูดอีกครั้ง แต่คนรับใช้ที่เฝ้าประตูก็เข้ามา

“คุณหนูรอง มีคนส่งจดหมายมาให้ขอรับ”

ส่งจดหมาย?

หลินเมิ่งหวันยื่นมือไปรับจดหมายด้วยความงุนงง

และเห็นตัวหนังสือตัวใหญ่สี่ตัว “ส่งถึงเมิ่งหวัน” อยู่บนซองจดหมาย ทันใดนั้นมือของหลินเมิ่งหวันก็กำแน่นจนเกือบจะบดขยี้ซองจดหมาย

แน่นอนว่าหลินเมิ่งหวันจำได้ สี่คำนี้เป็นลายมือของหลี่จิ่นซู!

นางอยากอ่านสิ่งที่หลี่จิ่นซูต้องการบอกกับนาง!

หลินเมิ่งหวันเปิดซองจดหมายในทันที ฉินฉู่อี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ นางก็ขมวดคิ้ว

ฉินฉู่อี้เป็นพี่ชายคนที่สามของหลินเมิ่งหวัน เขาเชี่ยวชาญด้านบทประพันธ์ การเขียนพู่กันจีนที่ยอดเยี่ยม แน่นอนว่าเขาจำลายมือของหลี่จิ่นซูได้

หลินเมิ่งหวันตื่นตระหนกมากเมื่อเห็นจดหมายของหลี่จิ่นซู เช่นนั้นสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ?

คงไม่ใช่เพราะหลินเมิ่งหวันไม่อาจขัดพระราชโองการ และเพื่อให้ทุกคนสบายใจ จึงจงใจบอกว่าเต็มใจที่จะแต่งงานกับจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย!

ฉินฉู่อี้รู้สึกไม่สบายใจและมองลงไปที่จดหมายในมือของหลินเมิ่งหวันโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นข้อความที่เขียนในจดหมายก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

[ยามซื่อ (09:00-11:00 น.) เรือนในสวนไผ่ของจวนหลิน --- จิ่นซู]

หลี่จิ่นซู ไอ้คนชั่ว!

ฉินฉู่อี้สีหน้าหม่นหมองและกำหมัดแน่น

หลินเมิ่งหวันเงยหน้าขึ้น ฉินฉู่อี้ละสายตาในทันที แต่หลินเมิ่งหวันยังคงสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา

นางเปลี่ยนใจและนำจดหมายในมือให้ฉินฉู่อี้โดยตรง

“หลี่จิ่นซูเขียนมา นัดพบข้าในยามซื่อ”

“พี่ๆ ทั้งหลาย ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?”

จู่ๆ นางก็เต็มใจที่จะแต่งงานกับจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย แน่นอนว่าพี่ๆ ทั้งหลายยากที่จะเชื่อ

เช่นนั้นก็ให้พี่ๆ ทั้งหลายได้เห็นด้วยตาของตัวเอง ท่าทีของตนเองที่มีต่อหลี่จิ่นซู

ฉินฉางซูถามว่า “น้องเมิ่งหวัน เมื่อพบเขาแล้ว เจ้าจะทำอย่างไร?”

หลินเมิ่งหวันหัวเราะเยาะ “เหอะ เขานัดข้าให้หนีการแต่งงาน แล้วยังกล้าทิ้งข้า ไม่สมควรเป็นบุรุษ”