บทที่ 69 จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยช่างวาสนาดี

หญิงผู้นั้นสวมชุดสีเขียวอ่อน รูปร่างผอม สูงโปร่ง ดูเย่อหยิ่งและเย็นชา

“บ่าวเฉินเซียง คารวะเจ้านาย”

เมื่อเห็นหลินเมิ่งหวัน หญิงผู้นั้นก็คุกเข่าลงด้วยความเคารพ

“เจ้าชื่อเฉินเซียง?”

เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลินเมิ่งหวันก็ใจสั่นเล็กน้อย นางมองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน แววตาเปล่งประกาย

หลินเมิ่งหวันจำเฉินเซียงได้

เฉินเซียงเป็นองครักษ์ลับข้างกายฉู่โม่หยวน วรยุทธิ์สูงส่ง จงรักภักดีและมีความสามารถ

ใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้าดูอ่อนวัยกว่าที่หลินเมิ่งหวันจำได้ แต่แน่ใจว่าเป็นคนเดียวกัน

หลินเมิ่งหวันดีใจมาก นางไม่คิดเลยว่าฉู่โม่หยวนจะให้เฉินเซียงมารับใช้นาง

“เจ้าค่ะ บ่าวเฉินเซียง หากเจ้านายไม่ชอบ ได้โปรดตั้งชื่อให้เฉินเซียง”

“ไม่ต้อง ชื่อนี้ก็ดีมาก” หลินเมิ่งหวันเก็บความดีใจไว้และพูดอย่างเคร่งขรึม “เจ้าเป็นคนที่จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยส่งมา ต้องยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน เป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งข้างกายข้าแล้วกัน”

“แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้ามาอยู่กับข้า ข้าก็เป็นเจ้านายของเจ้า เจ้าต้องปฏิบัติตามกฎของข้า จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยทรงเป็นห่วงข้า หากเจ้าต้องการรายงานเรื่องเกี่ยวกับข้า ข้าก็เข้าใจได้ แต่หากเจ้าไม่เชื่อฟังคำสั่งของข้า หรือบอกในสิ่งที่ฉข้าไม่อยากบอกกับเขา เช่นนั้นเจ้ามาทางไหนก็กลับไปทางนั้น”

แววตาของหลินเมิ่งหวันเย็นชา เมื่อพ่อบ้านได้ยินเช่นนี้ หัวใจก็เต้นแรงในทันที

คำพูดของหลินเมิ่งหวันตรงเกินไปหรือไม่?

นางกำชับเฉินเซียงอย่างชัดเจนว่าห้ามจับตาดูนาง

เมื่อนึกถึงฉู่โม่หยวนที่ “บังเอิญ” มาที่จวนหลินหลายครั้งก่อนหน้านี้ พ่อบ้านก็รู้สึกไม่สบายใจ

เขาอยากเตือนหลินเมิ่งหวัน แต่เฉินเซียงเงยหน้าขึ้นมองหลินเมิ่งหวัน และพูดอย่างแน่วแน่ “จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยกล่าวว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบ่าวจะมีท่านเป็นเจ้านายเพียงคนเดียวเท่านั้น บ่าวจะไม่มีวันทรยศต่อเจ้านาย บ่าวจะเชื่อฟังเจ้านายทุกอย่าง”

หลินเมิ่งหวันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “เช่นนั้นก็ดี นอกจากจะไม่ทรยศต่อเจ้านายแล้ว ข้ายังมีกฎเกณฑ์อื่นอีก เจ้าเป็นคนของข้า หากพบปัญหาใด ก็สามารถบอกข้าได้ ขอเพียงสามารถช่วยได้ ข้าจะช่วยเจ้าอย่างสุดความสามารถ”

“เจ้าค่ะ”

“อาหารและชีวิตประจำวันของข้า เจินจูและเฝ่ยชุ่ยล้วนเป็นคนดูแล เจ้าฝีมือดี ตอนนี้แค่อารักขาข้าก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ จะให้เจินจูค่อยๆ สอนเจ้า”

“เจ้าค่ะ” เฉินเซียงตอบรับอีกครั้ง

“ลุกขึ้นเถอะ” หลินเมิ่งหว่านพูดเบาๆ มองไปที่เฝ่ยชุ่ยและกล่าวว่า “ทางทิศใต้ยังมีห้องว่าง ให้เฉินเซี่ยงไปพักที่นั่น”

เฝ่ยชุ่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “เจ้านาย มิสู้ให้เฉินเซียงพักอยู่ที่ห้องของบ่าวจะดีกว่า ห้องนั้นอยู่ใกล้ห้องของท่านมากที่สุด เฉินเซียงจะได้อารักขาท่านได้สะดวก”

หลินเมิ่งหวันยิ้ม ในใจคิดว่าเฝ่ยชุ่ยเป็นคนที่คิดได้ละเอียดรอบคอบจริงๆ “ก็ดี เช่นนั้นรอพรุ่งนี้แล้วค่อยย้าย วันนี้ดึกมากแล้ว พักผ่อนกันก่อนเถอะ”

ทั้งสามคนต่างตอบรับ เฝ่ยชุ่ยยิ้มและพาเฉินเซียงไปจัดแจง ส่วนเจินจูหลินก็คอยรับใช้หลินเมิ่งหวันให้อาบน้ำและเข้านอน

บางทีอาจเป็นเพราะมียอดฝีมือเช่นเฉินเซียงคอยอยู่ข้างกาย หลินเมิ่งหวันจึงรู้สึกว่าหลับสนิท

เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น หลินเมิ่งหวันก็แต่งตัวและตรงไปทานอาหารเช้ากับหลินฮูหยินใหญ่ที่สวนสน

สภาพจิตใจของหลินฮูหยินใหญ่ยังคงไม่ค่อยดีนัก เมื่อเห็นว่าหลินเมิ่งหวันมา นางก็พยายามยิ้ม

หลินเมิ่งหวันเห็นหลินฮูหยินใหญ่แอบถอนหายใจ

หลินเมิ่งหวันไม่ต้องถาม ก็รู้ว่าเมื่อคืนหลินฮูหยินใหญ่ต้องไม่ได้พักผ่อนอย่างแน่นอน

นางแอบคิดในใจว่าเย็นนี้ต้องขนมมื้อดึกแล้วใส่สมุนไพรช่วยให้ผ่อนคลายลงไป

ถึงอย่างไรท่านย่าก็อายุมากแล้ว หากเป็นเช่นนี้จะทำร้ายร่างกายมากเกินไป