บทที่ 72 จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยทำให้ลุ่มหลง?

ในจวนฉิน เมื่อฉินจิ้งเจาเห็นหลินเมิ่งหวันแต่งกายเป็นเด็กรับใช้ผู้ชาย และดูไม่ค่อยดีนัก

เมื่อได้ฟังหลินเมิ่งหวันอธิบาย ฉินจิ้งเจาก็ส่ายหัวเหมือนกลองเขย่า

“ไม่ไป ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ข้าก็ไม่พาเจ้าไป น้องเมิ่งหวัน ข้าขอร้องเจ้าล่ะ เจ้าเปลี่ยนไปหว่านล้อมคนอื่นได้หรือไม่?” ฉินจิ้งเจามองไปที่หลินเมิ่งหวันด้วยใบหน้าที่ขมขื่น อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

แน่นอนว่าเขาอยากเป็นพี่ชายที่ดี แต่ไม่ใช่ว่าเรื่องอะไรหลินเมิ่งหวันก็มาหาเขา

คราวก่อนเขาพาหลินเมิ่งหวันไปที่หอจุ้ยหง และถูกพี่ๆ “กระทืบ” แม้ว่าฉินลั่วเฟิงกับฉินเส่าหมิงจะไม่ได้ลงมือ แต่คนหนึ่งไม่ยอมรักษาให้เขา และอีกคนก็วาดห่วง “สาปแช่ง” เขา แถมท่านตายังลงโทษให้เขาไปคุกเข่าที่ห้องบรรพบุรุษอีกสามวันสามคืน

แม้ว่าฉินจิ้งเจาจะร่างกายแข็งแรง แต่ก็รู้สึกว่าหนังถลอก

ตอนนี้หากเขาพาหลินเมิ่งหวันไปพบฉีเยี่ยน เกรงว่าเขาจะต้องถูกพี่ๆ ตีจนตายจริงๆ

หลินเมิ่งหวันมองไปที่ฉินจิ้งเจาอย่างน่าสงสาร ดึงแขนเสื้อของเขาและแกว่งไปมา “พี่หก ข้าหว่านล้อมท่านที่ไหนกัน? ข้าเชื่อใจท่านต่างหาก ข้าเป็นห่วงร่างกายของเซียงอ๋องซื่อจื่อ จึงอยากไป ช่วยตรวจชีพจรให้เขา แต่ข้าเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวจะไม่สะดวก”

“พี่หก ท่านพาข้าไปเถอะ วันนั้นข้าเห็นแก่หน้าท่านถึงได้ยื่นมือเข้าไปช่วย ในเมื่อข้ายื่นมือไปช่วยรักษาให้เขาแล้ว แน่นอนว่าอยากจะรักษาเขาให้หาย หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา ข้าจะไม่ถูกคนหาว่าหมอกำมะลอหรือ? แม้แต่ชื่อเสียงของอาจารย์ข้าก็จะต้องพังทลายไปด้วย”

เมื่อได้รับสายตาที่น่าสงสารของหลินเมิ่งหวัน ฉินจิ้งเจาก็ผ่อนคลายลงครู่หนึ่ง แต่ครู่ต่อมาเขาก็กอดเสาในห้องไว้แน่น

“ไม่ไป! ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ข้าก็ไม่ไป!”

หลินเมิ่งหวัน: ......

“ไม่ไปจริงๆ หรือ?”

“ไม่ไป!” ฉินจิ้งเจากล่าวสองคำนี้อย่างไม่ลังเล

“ก็ได้” หลินเมิ่งหวันถอนหายใจ ปล่อยแขนเสื้อของฉินจิ้งเจา และหันหลังเดินออกไปจากประตู

ฉินจิ้งเจาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และตามไปในทันที “น้องเมิ่งหวัน เจ้าจะไปไหน? ไม่ใช่ว่าเจ้ายังจะไปใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่บอกท่านหรอก ท่านไม่พาข้าไป ข้าก็จะหาคนอื่นพาไป”

หลินเมิ่งหวันทำหน้าตาบูดบึ้งใส่ฉินจิ้งเจา ยกเสื้อขึ้นและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เจินจูและเฝ่ยชุ่ยถอนสายบัวและรีบตามไปในทัน แต่ก็เห็นว่าหลินเมิ่งหวันขึ้นไปบนรถม้าแล้ว

เฝ่ยชุ่ยถามอย่างกังวลใจ “คุณหนู ท่านคงไม่ไปที่นั่นใช่หรือไม่?”

หลินเมิ่งหวันกล่าวว่า “ไม่ได้ไปที่นั่น ข้าจะไปที่จวนจิ่งอ๋อง”

เจินจูและเฝ่ยชุ่ยตกตะลึง หลินเมิ่งหวันจะไปทำอะไรที่จวนจิ่งอ๋อง?

หลินเมิ่งหวันไม่ได้อธิบายอีก เพียงแค่พิงเบาะนุ่มๆ และหลับตาพักผ่อน

หลินเมิ่งหวันเพิ่งคิดเรื่องหนึ่งขึ้นได้ ฉู่โม่หยวนเป็นคู่หมั้นของนาง นางต้องการไปพบฉีเยี่ยน ให้ฉู่โม่หยวนพานางไป ถึงจะเหมาะสมที่สุด

อย่างไรเสียก่อนหน้านี้นางก็ “ตาบอด” ที่เข้าไปพัวพันกับหลี่จิ่นซู ทำให้ฉู่โม่หยวนแทบไม่เหลือความไว้วางใจในตัวนาง

แม้ว่านางจะสาบานกับฉู่โม่หยวนแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างเขา แต่หลินเมิ่งหวันรู้ดีว่าคำสาบานนี้ไม่เพียงพอที่จะขจัดความสงสัยในใจของฉู่โม่หยวน

ดังนั้นเป็นการดีที่นางจะไม่ทำเรื่องอะไรที่ทำให้ฉู่โม่หยวนสงสัย

ในจวนจิ่งอ๋อง เมื่อฉู่โม่หยวนได้ยินว่าหลินเมิ่งหวันมาเยี่ยมก็ประหลาดใจ และก็ไปที่ห้องโถงด้านหน้าในทันที