บทที่ 74 จวนหลินเกิดเรื่องแล้ว!

เสวียนยียืนอยู่บนรถม้าและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ใครกล้ารบกวนรถม้าของจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย? ”

องครักษ์จับเชือกบังเหียน ม้าส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและยกเท้าหน้าขึ้นสูง

เขากล่าวอย่างร้อนรนว่า “ข้าน้อยเป็นองครักษ์ของจวนหลิน มิทราบว่าคุณหนูเมิ่งหวันอยู่กับจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยหรือไม่ขอรับ?”

เสียงวิตกกังวลดังเข้ามาในหู หลินเมิ่งหวันใจสั่น และลุกขึ้นไปเปิดม่านของรถม้าในทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” หลินเมิ่งหวันถามด้วยความร้อนใจ

เมื่อได้ยินเสียงขององครักษ์ นางก็รู้ว่าหากไม่มีเรื่องเร่งด่วน องครักษ์คงไม่รีบเร่งออกมาตามหานาง หรือแม้แต่ขวางรถม้าของฉู่โม่หยวน

เมื่อองครักษ์เห็นหลินเมิ่งหวันก็ทั้งกังวลทั้งดีใจ “คุณหนูเมิ่งหวัน! ฮูหยินใหญ่ป่วยกะทันหัน ท่านได้โปรดกลับไปทันที...... ”

หลินเมิ่งหวันรู้สึกได้ถึงเสียง “หึ่ง” ในหัวของตนเอง และยืนไม่อยู่จนเกือบจะตกลงมาจากรถม้า

นางแทบไม่ได้คิดมากและตะโกนว่า “ลงจากม้า! ”

องครักษ์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ครู่ต่อมาหลินเมิ่งหวันกระโดดลงมาจากรถม้า ลงไปบนหลังม้าอย่างมั่นคง

“เจี่ย! ”

หลินเมิ่งหวันฟาดม้าและควบม้าออกไป ในใจร้อนรนและตื่นตระหนก แต่รู้สึกหนาวไปทั้งตัว

ชาติที่แล้วท่านย่าไม่ได้ป่วยหนัก แต่ไม่นานหลังจากที่หลินเมิ่งหวันแต่งงานเข้าไปในจวนจิ่งอ๋อง ท่านย่าก็ป่วยหนักอย่างกะทันหันและจากไป

หลินเมิ่งหวันเกิดใหม่ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เปลี่ยนไป นางไม่กล้าคิดว่าอาการป่วยของท่านย่าจะมาก่อนล่วงหน้าหรือไม่

ท่านย่า ท่านจะต้องไม่เป็นอะไร!

หลินเมิ่งหวันตาแดงก่ำ ร้อนใจจนอยากจะร้องไห้ และทำได้เพียงเร่งเร้าให้ม้าวิ่งเร็วขึ้น

เมื่อเห็นการกระทำของหลินเมิ่งหวัน ฉู่โม่หยวนก็หยิบดาบยาวในมือของเฉวียนอี กระโดดไปข้างหน้า และตัดเชือกบังเหียนของรถม้าในทันที

ฉู่โม่หยวนนั่งลงบนหลังม้าอย่างมั่นคง และควบม้าจากไป

ไม่นาน เสียงฝีเท้าม้าก็ดังมาจากด้านหลังของหลินเมิ่งหวัน

“เปลี่ยนม้า” ฉู่โม่หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลินเมิ่งหวันหันไปด้านข้าง นางพบว่าฉู่โม่หยวนตามมาทันแล้ว และมาเทียบเคียง

อีกทั้งข้างกายของฉู่โม่หยวนยังมีม้าเหงื่อโลหิต

ฉู่โม่หยวนยื่นมือออกไปให้หลินเมิ่งหวัน หลินเมิ่งหวันวางมือของตนเองไว้ในมือของฉู่โม่หยวนอย่างไม่ลังเล

ในชั่วพริบตาเดียว ฉู่โม่หยวนก็ออกแรงดึงจนร่างของหลินเมิ่งหวันลอยลงมาบนหลังม้าอย่างมั่นคง

เสวียนยีเหาะไปข้างหน้าในทันที และคว้าเชือกบังเหียนม้าตัวนั้นของหลินเมิ่งหวัน เพื่อไม่ให้ม้าตกใจแล้วทำร้ายคน

หลินเมิ่งหวันไม่พูดอะไร เพียงแค่ฟาดม้าอีกครั้ง

บนถนน ชายหญิงควบม้าอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าแลบ

ม้าของฉู่โม่หยวนนั้นเร็วมาก ราวๆ สิบห้านาที หลินเมิ่งหวันกับฉู่โม่หยวนก็มาถึงจวนหลิน

หลินเมิ่งหวันรีบไปที่สวนสน ทันทีที่เข้าไปในห้องก็ได้กลิ่นยาสมุนไพร และเห็นว่าทุกคนในจวนหลินต่างมารวมกันที่นี่

ความกังวลในใจของนางเพิ่มมากขึ้น นางไม่ได้สนใจที่จะทักทายคนอื่นๆ และโซซัดโซเซเข้าไปในห้องด้านใน

ฉินลั่วเฟิงนั่งอยู่ข้างเตียงและฝังเข็มให้หลินฮูหยินใหญ่ หลินเมิ่งหวันวิ่งเข้าไปสองสามก้าว และถามด้วยความร้อนใจว่า “ท่านย่านางเป็นอย่างไรบ้าง? ”

บนเตียงหลินฮูหยินใหญ่หลับตาสนิท ใบหน้าซีดขาว และหายใจแรง ทำให้หัวใจของหลินเมิ่งหวันบีบแน่นขึ้น และน้ำตาไหลในทันที

คิ้วฉินลั่วเฟิงขมวดคิ้วแน่น และฝังเข็มไม่หยุด “ไฟตับกำเริบ เลือดลมพลุ่งพล่าน เป็นโรคหลอดเลือดสมอง”

นัยน์ตาของหลินเมิ่งหวันมืดมนอย่างฉับพลัน และร่างของนางก็ทรุดลงอย่างไม่สามารถควบคุมได้