บทที่ 8 จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย อยากดูละครหรือไม่?

หลินเมิงหวันทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย เหลือบมองบรรดาพี่ๆ ของตนเอง และละสายตาในทันที

นางกล่าวอย่างโกรธเคือง “หลี่จิ่นซู ท่านรีบหุบปากซะ ข้าจะพูดเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“ภูมิหลังของจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยดีกว่าท่าน วรยุทธ์ดีกว่าท่าน ความสามารถด้านวรรณกรรมดีกว่าท่าน และรูปงามกว่าท่าน ข้าไม่ชอบเขาก็ตาบอดแล้ว?”

“ข้ายังจะไม่ใช่ท่านแล้วไม่แต่งอีกหรือ?”

“ท่านกล่าวเช่นนี้ ก็ไม่กลัวลมจะบิดลิ้น!”

หลี่จิ่นซูดูสับสนงุนงง เมื่อบรรดาพี่ๆ ของหลินเมิ่งหวันได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็ไอออกมาอย่างพะอืดพะอม

ส่วนฉู่โม่หยวนที่ซ่อนตัวอยู่หลังป่าไผ่ สีหน้าก็สว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลินเมิ่งหวันมองไปที่หลี่จิ่นซูและกล่าวว่า “หลี่จิ่นซู เดิมทีท่านกับข้าสองคนก็ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ที่เกี่ยวข้องกัน แม้ว่าก่อนหน้านี้ข้าจะเรียกท่านว่าพี่ แต่ก็เป็นเพราะเห็นแก่หน้าของหลินเป้ยเหยา”

“แต่หญิงชายไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน ตอนนี้ข้าหมั้นหมายแล้ว แน่นอนว่าไม่สนิทสนมกับท่านโดยไม่จำเป็นอีก ท่านได้โปรดสำรวมด้วย!”

หลินเมิ่งหวันทิ้งคำพูดเหล่านี้ไว้และหันหลังเดินจากไป

ทันใดนั้นนางก็หยุดและกล่าวว่า “วันหน้าหากต้องพบกัน คุณชายลี่โปรดเรียกข้าว่าคุณหนูหลิน จะได้ไม่ผิดธรรมเนียมปฏิบัติ”

สีหน้าหลี่จิ่นซูเย็นชาลงในทันที และโกรธมากยิ่งขึ้น

“หลินเมิ่งหว่าน เจ้าอย่าเสียใจแล้วกัน!”

หลี่จิ่นซูตะโกนใส่หลินเมิ่งหวันด้วยสีหน้าเย็นชา

หลินเมิ่งหวันเชื่อฟังเขามาโดยตลอด และไม่เคยปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้มาก่อน

ในตอนนี้พูดอย่างไม่เกรงใจ หลี่จิ่นซูทนไม่ไหวจริงๆ

“ข้ารู้ว่าเมื่อวานตนเองเป็นฝ่ายผิด ดังนั้นจึงขอโทษเจ้า แม้ว่าเจ้าจะลงมือ ข้าก็ไม่ถือสา แต่หลินเมิ่งหวัน ข้าก็โกรธเช่นกัน!”

“หากวันนี้เจ้าจากไป เราก็อย่าได้พบกันอีกชั่วชีวิต! ”

ความสามารถในการบีบคั้นหลินเมิ่งหวันของหลี่จิ่นซู ไม่ใช่แค่อาศัยความเห็นอกเห็นใจของหลินเมิ่งหวัน

แต่ยังถูกที่ถูกเวลา หลี่จิ่นซูจัดการกับสิ่งเหล่านี้ได้อย่างเหมาะสม

เขารู้ว่าวันนี้การง้อนั้นไร้ประโยชน์ เช่นนั้นจำเป็นต้อง “โหดร้าย”

หลินเมิ่งหวันไล่ตามเขามาหลายปี เมื่อวานเกิดเรื่องใหญ่เช่นนั้น เป็นปกติที่นางจะโกรธ แต่คำพูดที่โหดร้ายของตนเอง หลินเมิ่งหวันจะต้องง้อถึงจะถูก!

ไม่คิดเลยว่าเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลินเมิ่งหวันจะไม่หยุดเดิน

“ได้ เช่นนั้นต่อไปท่านก็หลบข้าหน่อย แล้วอย่ามาให้ข้าเห็นอีกเด็ดขาด”

หัวใจของหลี่จิ่นซูแข็งทื่อ และโกรธจนอยากจะสูบบุหรี่

เขามองไปที่แผ่นหลังของหลินเมิ่งหวัน และพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง

เมื่อบรรดาพี่ๆ ของหลินเมิ่งหวันเห็นเช่นนี้ ก็ก้าวไปข้างหน้าเอาตัวเข้าไปขวางในทันที

เพียงแต่มีร่างหนึ่งที่เร็วกว่าพวกเขา!

ทันใดนั้นเงาสีดำขลับก็พุ่งเข้าใส่หน้าของหลี่จิ่นซู และตบหน้าอกของหลี่จิ่นซูอย่างแรง

“อา……”

หลี่จิ่นซูกรีดร้อง ร่างของเขากระเด็นออกไปและล้มลงบนพื้นอย่างแรง

ทุกคนมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง

หลินเมิ่งหวันตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

เมื่อนางเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่อยู่ข้างๆ คือฉู่โม่หยวน หลินเมิ่งหวันก็ประหลาดใจอย่างมาก หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็รู้สึกใจหายยิ่งขึ้น

ฉู่โม่หยวนมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

โชคดีที่เมื่อครู่นางไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูด

หลินเมิ่งหวันใจสั่นเล็กน้อย ครู่ต่อมาเท้าของนางก็โค้งงอ

“โอ๊ย~”

หลินเมิ่งหวันร้อง “โอดโอย” และสะดุดเข้าไปในอ้อมแขนของฉู่โม่หยวน

ฉู่โม่หยวนถูกหลินเมิ่งหวันชนเข้าไปในอ้อมแขนอย่างกะทันหัน จึงยกมือขึ้นประคองนางโดยสัญชาตญาณ แต่เห็นนัยน์ตาอันงดงามของหลินเมิ่งหวันที่มองเขา

“ขอบพระทัยจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยที่ทรงช่วยเหลือเพคะ”

เสียงอันร่าเริงและเขินอายเข้าไปในหูของผู้คน บรรดาพี่ๆ ของหลินเมิ่งหวันเกือบจะกลายเป็นหิน

พวกเขามองไปที่หลินเมิ่งหวันโดยไม่พูดอะไร

หลินเมิ่งหวันเจ้ายังสามารถแกล้งล้มอีกหน่อยได้หรือไม่?