บทที่ 91 จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยจับตาดูภรรยาอย่างใกล้ชิด

บรรยากาศดี แสงอาทิตย์สวยงาม หลินเมิ่งหวันกลับมาสวนแสงอรุณ ทว่าหัวคิ้วนางกลับขมวดเป็นปม

เมื่อครู่นางไปรับพระราชเสาวนีย์ของฮองเฮา วันพรุ่งนี้ตอนเย็นฮองเฮาจะจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ เลยให้คุณหนูทั้งหลายของจวนหลินเข้าร่วมด้วย

หลินฮูหยินใหญ่ได้รับพระราชโองการแล้วจึงสั่งให้หลินเมิ่งหวันกลับไปสวนแสงอรุณเพื่อเตรียมตัว แต่หลินเมิ่งหวันกลับรู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อชาติปางก่อนเวลานี้ ภายในพระราชวังน่าจะไม่มีงานเลี้ยงชมดอกไม้ ตอนนี้จู่ๆฮองเฮาก็มีพระราชโองการ ความเป็นจริงแล้วเพราะอะไรกันนะ?

นางค่อนข้างไม่สบายใจ คิดพิจารณาไตร่ตรองแล้วจึงสั่งให้เฉินเซียงไปดูสถานการณ์ทางด้านของฉู่โม่หยวนดู

ถึงอย่างไรฉู่โม่หยวนก็คือพระสวามีในอนาคตของนาง หลินเมิ่งหวันคิดว่า ตัวเองมีเรื่อง“ยุ่งยากลำบากใจ” ก็ควรที่จะไปหาว่าที่พระสวามีให้เขาช่วยเหลือ

คนที่ไม่สบายใจไม่เพียงแค่หลินเมิ่งหวัน ยังมีหลินเป้ยเหยาของสวนดอกบัวด้วย

เมื่อครู่หลินเป้ยเหยาก็ได้รับพระราชเสาวนีย์ของฮองเฮาเช่นกัน ถึงรู้ว่าตัวเองก็มีรายชื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้วันพรุ่งนี้

หากเป็นเมื่อก่อน แน่นอนว่าหลินเป้ยเหยาจะรู้สึกปลาบปลื้มดีใจอย่างมาก

แต่ตอนนี้ข่าวลือเรื่องหลี่อี๋เหนียงวางยาหลินฮูหยินใหญ่กำลังแพร่สะพัด หลินเป้ยเหยารู้สึกว่าตัวเองเข้าพระราชวังวันพรุ่งนี้ เกรงวางจะต้องถูกน้ำลายคนพ่นใส่จมตายแน่นอน

หลินเป้ยเหยากำผ้าเช็ดหน้าแน่น ร้อนรนจนดวงตาแดงก่ำ

นางกำลังถอดใจกลางคัน ไม่ค่อยอยากไปแล้วจริงๆ

แต่ทันใดนั้นหลี่อี๋เหนียงที่นอนอยู่บนเตียงได้คว้าจับข้อมือของนางไว้

หลินเป้ยเหยาชะงักงัน หลุบตามองไปทางหลี่อี๋เหนียง และสบตากันกับดวงตาอึมครึมคู่นั้น

“เหยาเอ๋อร์ เจ้าจะต้องเตรียมตัวดีๆนะ สวรรค์เอาใจใส่เราสองแม่ลูก วันพรุ่งนี้ก็คือสวรรค์ให้โอกาสพวกเรา!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำอิดโรยของหลี่อี๋เหนียงทำให้หลินเป้ยเหยารู้สึกกดดันกังวล เมื่อมองท่าทางจริงจังของหลี่อี๋เหนียง หลินเป้ยเหยาเลยพยักหน้าด้วยความกังวล

ด้านในสวนแสงอรุณ หลินเมิ่งหวันกำลังเลือกชุดและเครื่องประดับ

เมื่อชาติปางก่อนหลินเมิ่งหวันเข้าพระราชวังหลายครา แน่นอนว่ารู้กฎธรรมเนียมภายในพระราชวัง

แต่เมื่อชาติปางก่อน นางไม่อยากอภิเษกสมรสกับฉู่โม่หยวน อยากให้คนมีเกียรติสูงศักดิ์ในพระราชวังรู้สึกว่านางไม่คู่ควรกับฉู่โม่หยวน เพราะฉะนั้นตอนเข้าพระราชวังเลยไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ตอนนี้นางอยากมีชื่อเสียงที่ดี และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าฮ่องเต้กับฮองเฮาจนกระทั่งทุกคนจะรู้สึกว่านางเป็นคนที่เหมาะสมกับจวนจิ่งอ๋อง เพราะฉะนั้นชุดเสื้อผ้าเครื่องประดับเลยลวกๆไม่ได้ และเกิดอะไรผิดพลาดไม่ได้ด้วย

หลินเมิ่งหวันขมวดคิ้วมองชุดเสื้อผ้าที่อยู่ภายในห้องเต็มไปหมด ส่วนเฝ่ยชุ่ยกับเจินจูก็ขมวดคิ้วไปด้วย

เฝ่ยชุ่ยถามว่า“คุณหนูรองเจ้าคะ ของเหล่านี้ท่านล้วนไม่ถูกใจหรือเจ้าคะ?”

หลินเมิ่งหวันส่ายหัว กล่าวว่า“สีสันฉูดฉาดเกินไป เรียบก็เรียบเกินไป ไม่ก็ง่ายต่อการแย่งดึงดูดความสนใจ ไม่ก็กดจนรั้งท้ายเกิน ไม่เหมาะเลยจริงๆ”

“คุณหนูรอง บ่าวกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

หลินเมิ่งหวันเพิ่งจะกล่าวจบ เฉินเซียงก็เข้ามา

นางทำความเคารพหลินเมิ่งหวัน แล้วกล่าวอย่างต่อเนื่องว่า“คุณหนูรอง จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยก็มาเจ้าค่ะ พระองค์อยู่ห้องโถง ขอเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ”

หลินเมิ่งหวันตะลึงงัน “เหตุใดเขาถึงได้มาเองล่ะ?”

นางแค่ให้เฉินเซียงไปดูลาดเลาไถ่ถาม แล้วเหตุใดฉู่โม่หยวนถึงได้มาเอง?

หรือว่าการจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ครั้งนี้มีมูลเหตุอะไรเป็นพิเศษ?

นางไม่สบายใจหนักยิ่งขึ้น ไม่รอให้เฉินเซียงตอบ ก็ยกกระโปรงเดินออกไปเลย

ภายในห้องโถง ฉู่โม่หยวนกำลังนั่งลิ้มลองรสชาติน้ำชา มองเห็นหลินเมิ่งหวันมาแต่ไกล นัยน์ตาของฉู่โม่หยวนทอประกายความอบอุ่นออกมา

“น้อมเคารพจิ่งอ๋องเตี้ยเซี่ยเพคะ”หลินเมิ่งหวันเข้ามาแล้วทำความเคารพ มองฉู่โม่หยวนด้วยความไม่สบายใจกล่าวว่า”เหตุใดจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยถึงได้มาด้วยตัวเองเพคะ?”

ฉู่โม่หยวนวางจอกน้ำชาลง แต่ไม่รอฉู่โม่หยวนตอบกลับ พ่อบ้านก็เข้ามา

เขาทำความเคารพฉู่โม่หยวนกับหลินเมิ่งหวัน แล้วกล่าวว่า“คุณหนูรอง เซียงอ๋องซื่อจื่ออยู่ด้านนอก กล่าวว่าอยากเจอท่านขอรับ อยากมาขอบคุณท่านด้วยตนเองขอรับ”