บทที่ 112 ลุคไม่สามารถระงับความโกรธได้อีก

เมื่อเด็กชายกระโจนเข้าใส่เบียงก้า เธอก็ถูกเหวี่ยงจนล้มลงบนเก้าอี้

ต่อให้เธอจะพยายามควบคุมตัวเองมากเพียงใด หัวใจของเธอก็ยังเต้นอย่างควบคุมไม่ได้ การเต้นของหัวใจบอกเธออย่างชัดเจนว่า เธอรู้สึกประหม่าและกลัวมากแค่ไหน

“ฮือ ฮือ...” บลองช์ร้องไห้อย่างสิ้นหวัง เด็กชายตัวเล็กดูน่าสงสารขึ้นในทันใด

เบียงก้าลูบหลังของเด็กชาย จากนั้น เธอก็มองไปที่ผ้าพันแผลหนาที่พันรอบหัวเข่าของเด็กชาย เธอเห็นคราบเลือดบางๆ ติดอยู่บนนั้น

แต่หลังจากที่เห็นมันหลุดออก เธอก็ได้พบว่าแผลของเขานั้นไม่ได้ร้ายแรงจนเกินไป

"คุณเป็นยังไงบ้าง?” เบรย์เดนเอ่ยถามเบียงก้าอย่างเป็นกังวล

โชคดีที่เบรย์เดนตอบสนองได้ทันเวลาในขณะที่เธอล้มลง เขาได้วางเบาะนุ่มเอาไว้ใต้ขาของเธออย่างรวดเร็ว

เบรย์เดนเหลือบมองเด็กชาย เขาต้องการที่จะเกลี้ยกล่อมเด็กชายเพื่อให้เด็กชายเชื่อฟังพ่อของเขาและไม่ควรจะรบกวนคนแปลกหน้าเช่นนี้

แต่ก่อนที่เบรย์เดนจะได้พูดอะไร โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ครับ คุณลาร์สัน” เบรย์เดนตอบอย่างรวดเร็ว

เสียงที่หมดความอดทนของคุณลาร์สันตะโกนขึ้นว่า "เบรย์เดน คุณอยากทำงานอยู่รึเปล่า? คุณไม่รู้เหรอว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว?!”

“คุณไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจัดการเองได้”

เบียงก้าสั่นกลัวอยู่มาก ณ ตอนนั้น แต่ก็ได้ยินเสียงของเจ้านายของเบรย์เดนเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์เช่นกัน

เบรย์เดนจ้องมองเบียงก้าด้วยความเป็นห่วง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็บอกเธอว่า “ถ้ามีอะไร โทรหาผมได้ทันทีนะ”

เบียงก้าพยักหน้าตอบรับ

เมื่อเบรย์เดนเหลือบมองพ่อของเด็กชายในขณะที่เขาเดินออกไป

ก่อนจะทันได้พูดอะไร เบรย์เดนสังเกตเห็นชายผู้นั้นมีใบหน้าที่บึ้งตึง ในขณะที่ชายผู้นั้นจ้องมองลูกชายที่ดื้อรั้นซึ่งยังเกาะขาของคนแปลกหน้าและไม่มีท่าทีว่าจะปล่อย หลังจากนั้น ชายผู้นั้นก็หันหลังเดินออกไปพร้อมกับลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ พยายามดิ้นรนและไม่อยากออกไป

เบรย์เดนรู้ดีว่าเขาไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นห่วงเบียงก้าก็ตาม เมื่อเขาเดินออกไปเรียกแท็กซี่ เขาก็มองเห็นชายผู้นั้นบังคับลูกสาวให้ขึ้นรถเบนท์ลี่ย์สีดำไป ก่อนที่ชายผู้นั้นจะเดินกลับเข้ามาในร้านอาหารอีกครั้ง

รถแท็กซี่มาหยุดอยู่ที่เบรย์เดน เมื่อเขาขึ้นรถแท็กซี่ไป เขาก็เหลือบมองเข้าไปในร้านอาหารผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานขนาดใหญ่ เขามองเห็นชายผู้นั้นกำลังเดินเข้ามาตรงโต๊ะที่เบียงก้าและเขาได้นั่งทานอาหารด้วยกันก่อนหน้านี้ จากนั้น ชายผู้นั้นก็พยายามคว้าตัวลูกชายของเขาที่กำลังเกาะติดเบียงก้าเอาไว้แน่น

แท็กซี่ขับออกไป

เบรย์เดนผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าพ่อของเด็กชายได้เข้ามาจัดการเรื่องของเขากับลูกชาย

…

“ผมไม่ไป! ผมไม่อยากกลับไปอยู่กับคุณพ่อ! ผมไม่ไป! คุณพ่อเป็นคนเลือดเย็นและใจร้าย!” บลองช์ดิ้นรนต่อสู้กับพ่อของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาแข็งแรงกว่าเด็กหญิงตัวเล็ก

เบียงก้ามองดูเด็กชายด้วยความสงสาร จากนั้น เธอก็เหลือบไปมองที่ถนนด้านนอกร้านด้วยความตื่นตระหนก

เบรย์เดนไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

เธอรู้สึกขอบคุณคุณลาร์สันผู้นั้น ที่โทรหาเบรย์เดนได้ทันเวลา

ถ้าไม่เช่นนั้น เธอเองก็ไม่รู้ว่าเด็กชายจะพูดอะไรออกมาต่อหน้าเขาบ้าง

ในชีวิตนี้ตราบจนชั่วนิรันดร์ เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์แบบใดกับลุคได้เลย หัวใจของเธอได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้วเธอจะต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาและจัดเก็บโต๊ะที่เด็กชายดิ้นรนอย่างดื้อรั้นก่อนหน้านี้อย่างระมัดระวัง

เบียงก้าหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมา

ในขณะที่พนักงานเสิร์ฟทำความสะอาดโต๊ะ เธอก็เดินไปชำระเงิน

“คุณผู้ชายที่มากับคุณ ได้ชำระเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ” แคชเชียร์พูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม

ในขณะนั้น ชายผู้นั้นที่ออกไปกับเด็กชายก็เดินกลับเข้ามาภายในร้านอาหารอีกครั้ง

มีกระเป๋าเดินทางสพันจ์บ็อบ สแควร์แพนส์สีเหลืองวางอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์

ลุคหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กด้วยแขนข้างหนึ่ง ในขณะที่แขนอีกข้างหนึ่งอุ้มลูกชายของเขาเอาไว้ ตลอดเวลาที่ลุคอยู่ที่นั่น เขาไม่ได้เหลือบมองไปที่เบียงก้าเลยแม้แต่น้อย