บทที่ 118 เขาไม่กล้าแตะต้องผู้หญิงของลุค

ชายหนุ่มในรถอาร์วีอยู่ในชุดสูทสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาว เขานั่งอยู่บนเบาะทรางโซฟาสีเทาเข้ม ซึ่งด้านหน้าของเขา มีแล็ปท็อปวางอยู่ นั่นหมายความว่าเขากำลังทำงานอยู่

เขากำลังจดจ่ออยู่กับการจ้องมองหน้าจอที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เขาพูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ถ้าลูกไม่เข้าไป เราจะกลับก็ได้นะ”

เมื่อบลองช์ได้ยินเช่นนั้น เขาจึงรีบคว้าที่ต้นขาของเจสันทันที “คุณลุงเจสัน เราเข้าไปกันเถอะ”

เจสันยิ้มและลูบหัวเด็กชายเบา ๆ

รถอาร์วีจอดอยู่ในพื้นที่ห้ามจอด

การออกแบบภายนอกของรถอาร์วีให้ความเป็นส่วนตัวและปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง พนักงานที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูของคลับเฮาส์ก็ไม่กล้าแม้แต่ที่จะมองเข้าไปภายในรถ

รถคันอื่น ๆ ที่หยุดอยู่ที่ด้านหลังของรถเบนท์ลี่ย์อาร์วีสีดำไม่สามารถขับผ่านไปได้ เนื่องจากว่ารถอาร์วีจอดขวางประตูทางเข้า ดังนั้น พวกเขาจะต้องหยุดรถที่ด้านหลังและเปิดประตูให้เจ้านายของพวกเขาลง หลังจากนั้นคนขับก็ต้องขับเบี่ยงออกไป

ในขณะนั้น ผู้บริหารของคลับเฮาส์ก็ลงมาดูรถอาร์วีสีดำด้วยตัวเอง เขาได้เห็นหมายเลขทะเบียนรถที่ดูสะดุดตา แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่รู้ว่ามีใครอยู่ด้านใน

เมื่อพวกเขามองดูรถอาร์วีที่จอดอยู่ที่นั่น พวกเขาก็ตัดสินใจว่า พวกเขาไม่ควรจะเข้าไปยุ่งกับผู้ที่อยู่ภายในรถจะดีกว่า

ภายในรถ ลุคยังคงจ้องมองหน้าจอภายในแล็ปท็อป ถึงแม้ว่าดวงตาของเขาจะจับจ้องไปที่หน้าจอ แต่หัวใจของเขากลับอยู่ที่อื่น

สันกรามและใบหน้าที่เคร่งขรึมแสดงให้เห็นลักษณะของผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ราวกับนักธุรกิจที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทำงานในยามค่ำคืน คิ้วที่แข็งทื่อซึ่งดูไม่ผ่อนคลายก็ได้เปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นความบึ้งตึงในทันใด

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุด ใบหน้าของเขาก็เคลื่อนไหว เขายกมือขึ้นมาและเหลือบมองดูนาฬิกาด้วยท่าทางที่เย็นชา

เจสันเข้าไปข้างใน 20 นาทีแล้ว

แต่จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่พาเบียงก้าออกมา

…

ณ ชั้นบน ภายในคลับเฮาส์

ฌองสบถคำหยาบคายออกมาอย่างเป็นกังวล

เขาได้ค้นหาทุกซอกทุกมุมแต่ก็ยังไม่พบเบียงก้า

ในเวลานั้น โทรศัพท์ของเขาก็ได้รับข้อความจากเพื่อนในกลุ่ม

'เพื่อนยาก ทำกันแบบนี้เหรอ? นี่มันไม่ยุติธรรมเลย ฉันให้นายยืมภรรยาของฉัน แต่เมื่อถึงตาฉันที่จะได้ลิ้มรสแฟนเก่าของนายกลับมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ?’

'นายเห็นข้อความรึเปล่า? คริสต์ ตอบฉันหน่อยเถอะ’

'ถ้านายไม่ตอบ นายอย่าโทษถ้าหากว่าฉันจะไล่นายออกจากกลุ่ม! ฉันไม่เคยเจอใครที่เบี้ยวนัดแบบนายมาก่อน!'

หลังจากอ่านข้อความเหล่านั้นแล้ว ฌองก็ตอบว่า 'ฉันขอโทษ ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ฉันคลาดสายตาจากเธอไปแค่แป๊บเดียว แต่แล้วเธอก็หายไป’

อีกด้านของข้อความตอบกลับมาว่า ‘ถามคนอื่นดูสิ! บริษัทของนายน่าจะมีพนักงานตั้งหลายร้อยคน แต่นายกลับถามใครไม่ได้เลยอย่างนั้นเหรอ?’

ฌองตอบกลับ 'ฉันจะถามได้ยังไง? นี่พี่ชาย ชีวิตของฉันยังคงต้องพึ่งพางานนี้อยู่นะ และนี่ก็เป็นบริษัทชั้นนำแห่งเดียวในประเทศที่ยอดเยี่ยมสำหรับวิชาเอกของฉัน ช่วยเข้าใจด้วยว่าฉันมาจากไหน โอเค? ฉันกำลังหาตามอยู่!'

บุคคลนั้นตอบกลับ 'เข้าใจว่านายมาจากไหนเหรอ? ใช่ ฉันจะเข้าใจเลยว่านายมาจากไหน แต่นายเข้าใจฉันไหม? ฉันกินไวอากร้าเข้าไปแล้ว และถ้าฉันไม่ทำอะไรกับมันเร็ว ๆ นี้ เลือดร้อนอาจจะพุ่งออกมาจากคนเลว ๆ อย่างฉันก็ได้’

ฌองตอบกลับ 'รอหน่อยนะ'

ในขณะนั้น อีวอนน์ที่มีท่าทางงัวเงียก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมห้องพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ

เมื่ออีวอนน์เดินออกจากห้องน้ำมา เธอก็มีท่าทางสะลึมสะลือ ดวงตาของเธอคล้ำเล็กน้อยราวกับว่าเธอตื่นนอนทั้งคืนแต่เนื่องจากว่าคืนนี้เป็นงานเลี้ยงของแผนก ดังนั้น เธอจึงจะต้องอดทนต่อความเหน็ดเหนื่อยต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของเธอ

ถึงแม้ว่าเธอจะได้ดื่มกาแฟ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเหนื่อยล้าและง่วงนอนมากขึ้น

เมื่อฌองมองเห็นอีวอนน์ที่กำลังเดินอยู่ด้วยท่าทางที่อ่อนล้า เขาจึงรีบเข้าไปช่วยเธอ “คุณไหวรึเปล่า?”

กาแฟหกใส่เสื้อของเธอจนทำให้เกิดคราบ

"อ่าว?" อีวอนน์เงยหน้าขึ้น เธอพิงร่างของเธอลงบนผนัง เมื่อเธอมองไปข้าง ๆ เธอก็ได้เห็นฌอง เพื่อนร่วมงานชายของเธอที่พยุงตัวเธอเอาไว้ เธอส่ายหน้าด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้า "ฉันไม่เป็นอะไร"