บทที่ 125 ฉับพลัน เบียงก้าก็หมดสติ

เบียงก้ามองเงยหน้ามองซาเวียร์และก็รู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร

วันที่คุณปู่เกิดอาการไอเป็นเลือดขณะที่อยู่ในคฤหาสน์ครอว์ฟอร์ด คุณปู่จำเป็นต้องพักรักษาตัวอยู่ที่นั่น ด้วยเหตุนี้เอง เบียงก้าจึงได้เห็นชายคนนี้และอีวอนน์อยู่ในห้องทำงานอยู่ลุค

เนื่องจากความประทับใจของเบียงก้าที่มีต่ออีวอนน์นั้นค่อนข้างย่ำแย่ เธอจึงตัดสินใจว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นคนไม่ดีด้วย

ในขณะนั้นเองมีคนเดินผ่านมา เบียงก้าเพิกเฉยต่อซาเวียร์และส่งใบปลิวให้คนเดินผ่านไปพร้อมกับพูดว่า "สวัสดีค่ะ ถ้าคุณพอมีเวลา โปรดดูหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ"

ซาเวียร์หันมามองเธอ

เบียงก้าสวมเสื้อยืดผ้าฝ้ายสีดำผูกปมที่ด้านหลังเอว และกางเกงขาสั้นยีนส์พอประมาณ

การแต่งตัวของเธอนั้นทำให้ดูเหมือนนักศึกษาสาวที่ยังไม่จบการศึกษา

“วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอครับ?” ซาเวียร์ถามก่อนจะละสายตาจากเอวเล็ก ๆ ที่ใคร ๆ ก็อยากจะโอบกอดออกมา

เบียงก้ายังคงแจกใบปลิวต่อไป ขณะที่เธอมองกลับมาที่เขาและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "ไม่ค่ะ"

ความจริงก็คือเธอต้องไปทำงานในวันนี้ และเธอยังมีงานที่ยังทำไม่เสร็จอยู่ เนื่องจากวันนั้นไม่จำเป็นต้องตอกบัตรเข้างาน เธอจึงแอบออกไปแจกใบปลิวเพื่อหารายได้พิเศษ

แม้ว่าการแจกใบปลิวไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่รายได้จากการทำงานนี้ประมาณสองสามวัน ก็เพียงพอที่จะซื้อยารักษาโรคหัวใจและหลอดเลือดรายเดือนของคุณปู่ได้

สำหรับเงินเดือนของเธอ ไม่เพียงพอสำหรับค่ารักษามะเร็งปอดของพ่อด้วยซ้ำ

เธอออกแบบและร่างภาพงานของ ที คอร์ปอเรชั่นเฉพาะตอนกลางคืนยามเธอกลับบ้าน ดังนั้นเธอจึงสามารถทำงานนอกได้ในเวลากลางวัน

ซาเวียร์ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ถึงแม้มีออร่าอยู่รอบตัวเขา “อีกไม่นาน ผมคิดว่าคุณคงจะลาออกหลังจากเลิกกับลุคสินะ”

ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ ชายคนนั้นถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เบียงก้าจึงยื่นใบปลิวอีกใบให้ “ฉันเชื่อว่าเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะทำอะไรเพื่อแก้แค้นแฟนเก่าหรอกค่ะ”

ซาเวียร์ยิ้มหลังจากได้ฟังที่เบียงก้าพูด

เบียงก้ายังคงแจกใบปลิวต่อไป

ซาเวียร์จากไปอย่างเงียบ ๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ซาเวียร์ที่หายตัวไปก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับขวดน้ำแร่ในมือ เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและมองทะลุชายคนนั้นไปและรับรู้ถึงความเย่อหยิ่งและไม่ยอมใครง่าย ๆ

“ริมฝีปากของคุณดูแห้งมาก ดื่มนี่ก่อนสิครับ”

เขายื่นขวดน้ำแร่ให้กับเธอ

เบียงก้าส่ายศีรษะปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่หิวค่ะ”

ซาเวียร์ไม่รู้ว่าจะอย่างไรดีถึงจะได้รับความสนใจจากเธอ เขายังคงถือขวดน้ำในมือใหญ่ที่ดูดี ในขณะที่เขายืนนิ่งอยู่ตรงจุดนั้น และหันหน้าเข้าหาเธอ

"เงินค่าแรงจากการแจกใบปลิวเป็นแบบไหนเหรอครับ? เป็นรายชั่วโมงหรือตามจำนวนใบปลิวที่แจกไปอะครับ" ซาเวียร์มองดูกองใบปลิวหนา ๆ ในมือของเธอและเกิดความสงสัย

หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งเธอมีกระดาษสำหรับป้ายโฆษณาอยู่กับตัว เธอเข้ามาหาพวกเขาและพูดว่า “ตามจำนวนใบปลิวที่แจกจ่าย พอแจกใบปลิวหมดแล้ว เธอสามารถรับเงินค่าจ้างไปได้”

ซาเวียร์พยักหน้าให้หญิงวัยกลางคน

หญิงวัยกลางคนยังคงยืนอยู่ที่จุดของเธอ

ซาเวียร์เริ่มสังเกตอย่างระมัดระวัง เขาพบว่าเบียงก้าค่อนข้างพูดจาตรงไปตรงมา ทุกครั้งที่เธอยื่นใบปลิว เธอจะยื่นให้กับพวกเขาด้วยความจริงใจ ถึงอย่างนั้น มีคนจำนวนนับไม่ถ้วนแจกใบปลิวบนถนนสายนั้น และผู้สัญจรไปมาก็มีนับไม่ถ้วนที่ได้รับใบปลิว เมื่อผ่านมาถึงเบียงก้า พวกเขาจะรู้สึกรำคาญกับใบปลิวทั้งหมดที่ได้รับมา

คนส่วนใหญ่ปฏิเสธใบปลิวที่เธอพยายามยื่นให้และเดินจะผ่านไป

ถ้าเธอต้องการแจกใบปลิวกองเท่าภูเขานั้นให้หมด บางทีถ้าเธอยืนแจกยันวันพรุ่งนี้ก็คงจะยังไม่เสร็จ

"มานี่ ปล่อยให้ผมจัดเองดีกว่า" ซาเวียร์หยิบกองมากกว่าครึ่งจากมือของเธอ

เบียงก้าตกตะลึง ทันใดนั้น ในมือเธอเหลือใบปลิวเพียงสิบใบ

เธอรู้สึกว่านี่เป็นการหยาบคายมาก อยู่ดี ๆ เขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ถามคำถามอะไรแปลก ๆ กับเธอ ซื้อน้ำให้เธอ และตอนนี้ ยังต้องการแจกใบปลิวแทนเธออีกงั้นเหรอ? เขาพยายามทำอะไรอยู่?

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันซาบซึ้งในความช่วยเหลือของคุณนะคะ” เบียงก้ากำลังจะแย่งเอาใบปลิวกลับคืน