บทที่ 153 ลุคยอมรับด้วยตัวเอง

แต่ในตอนนั้น เบียงก้าก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว

แม้ว่าจะรู้ว่ามันเป็นกับดัก เธอก็เดินเข้าไปในนั้นอย่างไม่ลังเล

คำขอของเธอประจักษ์อยู่ในใจมาระยะหนึ่งแล้ว

คำขอของเธอนั้นไม่ใช่สิ่งอื่นใด นอกจากความจริงที่เธออยากรู้ว่า ลานี่กับเรนนี่เป็นลูกของเธอรึเปล่า และเขาเป็นชายคนเดียวกันกับเมื่อห้าปีก่อนหรือไม่...

"ข้อดีของการใช้สิ่งนี้คือ..." เบียงก้าพูดซ้ำไปมาอย่างเขินอายกับสิ่งที่ได้เรียนรู้ระหว่างการฝึกเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน “นอกจากประโยชน์ด้านการคุมกำเนิดแล้ว หน้าที่สำคัญที่สุดของถุงยางอนามัยคือช่วยป้องกันการแพร่กระจายของโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ต่าง ๆ ค่ะ รวมถึงช่วยลดอัตราการติดเชื้อของโรคที่พบเจอได้บ่อย เช่น ซิฟิลิส โรคหนองใน และโรคเอดส์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ พูดง่าย ๆ คือหน้าที่หลักของถุงยางเลยคือเป็นเกราะป้องกันนั่นเองค่ะ..."

เบียงก้ารีบตอบคำถามที่เขาถามก่อนหน้านี้เพราะในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถามสองข้อที่เธอต้องการจะถามเขา

“แล้วอันนี้ล่ะ?” ลุควางผลิตภัณฑ์คุมกำเนิดและเซ็กซ์ทอยขึ้นมา

ข้างกล่องบรรจุภัณฑ์เขียนว่า "เครื่องนวดหรรษาพร้อมรีโมตคอนโทรลระยะไกลไว้สนุกกับแฟนสาว"...

ช่างเป็นเครื่องที่เติมเต็มทุกความฝันและความเพลิดเพลินได้เป็นอย่างดี

ดูเหมือนว่าเครื่องมือนี้มีไว้ใช้นวดร่างกาย

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ลุคไม่รู้เลยว่าการจะนวดใครสักคนจะต้องทำอย่างไรบ้าง

“คุณขายของแบบนี้ด้วยเหรอ? คุณต้องมีสินค้าพวกนี้อีกหลากหลายประเภทแน่นอนถูกไหม?” สายตาอันเยือกเย็นที่ชายหนุ่มใช้มองเธอเป็นเหมือนมีดพกอันแหลมคมพร้อมกับความโกรธเคืองซึ่งเล็ดลอดออกมาจากความอบอุ่นของเขา “เจ้านายของคุณบอกว่าให้สอนวิธีใช้ผลิตภัณฑ์นี้กับผู้ชายด้วยไหม?”

เบียงก้าปิดปากไว้แน่น อารมณ์ของเธอค่อย ๆ ดิ่งลงอีกครั้ง

เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

เขาพูดอย่างจริงจัง “บอกผมมาสิ”

เบียงก้าซึ่งแทบจะครองสติไม่อยู่จ้องมองเขา ราวกับว่าเธอกลัวเปลวไฟจากตาคู่นั้นแผดเผาจนตายไป เธอมองออกไปอีกด้าน เหมือนนักเรียนที่ถูกครูเรียกให้อ่านบทความในหนังสือ

เธอท่องทั้งหมดออกมาจากความทรงจำด้วยน้ำเสียงที่ลังเลไม่น้อย

“สำหรับอันนี้… สิ่งนี้ แม้ว่าคุณลูกค้ากับคนรักจะอยู่ห่างไกลกัน คุณทั้งสองคนก็สามารถ… ยังสามารถสนุก-” ไม่ เธอพูดผิด “เพลิดเพลินกันได้อยู่…

“เครื่องนี้จะสั่งการและควบคุมด้วยโทรศัพท์มือถือของคุณลูกค้า ซึ่งจะสามารถทำให้คุณควบคุมการทำงานได้อย่างเต็มที่... สิ่งนี้มีตัวควบคุมแสนอัจฉริยะที่ทำให้คุณเปลี่ยนโหมดการสั่นได้อย่างอิสระ...”

“อีกอย่างก็คือ...” เธอกลืนน้ำลายอย่างเชื่องช้า “คุณสามารถสร้างรูปแบบการสั่นสะเทือนได้ด้วยตัวเอง คุณสามารถเลือกระยะเวลา… รวมถึงความแรง… คุณยังจะสามารถใช้มันสนุกกับคนรักของคุณ… ได้ทุกที่ในโลก…”

หลังจากพูดตะกุกตะกักไปทั้งประโยค แก้มของเบียงก้าก็ร้อนผ่าว

สีของกุหลาบแดงกระจายจากแก้มไปที่ติ่งหู ใบหน้าอันเรียวเล็กและบอบบางเผยให้เห็นถึงความบริสุทธิ์ตลอดจนการยั่วยวนใจและแรงปรารถนาของเธอ

ลุคก้มศีรษะลงทันที และถือสิ่งที่เธอพล่ามสรรพคุณนานสองนานไว้ในมือ เขาลูบของเล่นชิ้นนี้เป็นเวลานานแล้วกระซิบข้างใบหูของเธอว่า "ผมอยากได้ของเล่นชิ้นนี้"

'เขา... เขาต้องการ...'

'เขาจะทำอะไรกับของชิ้นนี้...?

“เอ่อ ของชิ้นนี้ขายให้คุณผู้หญิงเท่านั้นนะคะ… และก็มีไว้ใช้งานกับแค่ผู้หญิงด้วยค่ะ” เธอเตือนเขาอย่างใจดี แต่หลังจากกล่าวเตือนเขา เธอต้องรู้สึกเสียใจทันที

น้ำเสียงของลุคเริ่มหนักแน่น “ผมจะซื้อให้ภรรยาผมนะครับ เธอจะได้รู้สึกดีที่มีผมเป็นคนคอยควบคุมเครื่องเอง ถ้าผมจำไม่ผิด คุณพูดแบบนี้สินะครับ”

'ภรร... ภรรยาของเขา...'

เธอสูดดมกลิ่นของชายคนนั้นเข้าไปในเต็มปอด และความร้อนจากชายคนนั้นแผ่ซ่านและทะลุผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ ของทั้งคู่ ผิวหนังของเธอร้อนจนแทบไหม้

สิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือ ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าหนูลุคก็ลุกชูชันขึ้นมาตลอดเวลาเลย

จนกระทั่งตอนนี้ บางส่วนของเขาก็ตั้งตระหง่านและไม่ยอมอ่อนข้อเลย

เจ้าหนูลุคน่ากลัวเสียจนสามารถกลืนกินเธอได้ทั้งร่างกาย

เมื่อทั้งคู่สบตากัน เธอหยุดดิ้นรนเพราะกลัวว่าหากเขาอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ เขาอาจกระทำอะไรบางอย่างที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้