บทที่ 159 นอนร่วมเตียงกับลุค

หลังจากนั้นไม่นาน มาลีรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจะตายเนื่องจากความเจ็บปวด

มันเป็นเพียงการมีเพศสัมพันธ์กันแบบปกติทั่วไป แต่ซาเวียร์ก็ก้าวร้าวเหมือนกับคนที่กินไวอาก้ามา

"ไม่นะ... มันเจ็บค่ะ... เจ็บค่ะ..."

มาลีเสียใจและคิดว่าเธอกำลังจะตายที่นั่นแล้ว

“เป็นอะไรไป นี่ไม่ใช่คือสิ่งที่คุณต้องการเหรอ?” ซาเวียร์ไม่ได้หยุดระบายอารมณ์กับเธอเลย เขาคิดว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เคยใส่ใจทำตามอย่างที่พูดได้เลย และสมควรที่จะถูกลงโทษ!

มาลีดิ้นรนอย่างอ่อนแรงและส่ายศีรษะไปมา “ฉันไม่อยากได้แล้ว ไม่อยากได้อีกแล้ว...”

ไม่มีใครอยู่ในซอยนี้เลยเพราะพนักงานในบาร์เห็นเจ้านายเข้าไปในซอยกับผู้หญิงคนหนึ่ง

พวกเขาตัดสินใจว่าอย่ารบกวนเขาเลยน่าจะดีกว่า

เผื่อว่าทั้งสองคนนั้นจะ…

มาลีรู้สึกปวดแสบปวดร้อนทั่วร่างกายราวกับว่าเธอถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เธอทรุดตัวลงในตรอกบนทางเท้าหินแกรนิตและขดตัวราวกับลูกบอล

ธนบัตรบนพื้นนั้นสะดุดตามาก

น้ำตาที่นองอยู่แห้งเหือดไปและเครื่องสำอางราคาถูกละลายไปกับใบหน้าที่เปียกปอน เธอดึงเล็บที่หักออกจากผนัง มือเธอสั่นระรัวขณะก้มหยิบเงินบนพื้นทีละใบ ๆ

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

มาลีนั่งแท็กซี่กลับบ้าน

เมื่อเธอหยิบกุญแจออกมากำลังเปิดประตู แล้วประตูก็เปิดจากด้านใน

“ลูกไปไหนมา? ลูกอยู่บ้านคนเดียวเหรอ?” เจนนิเฟอร์ยืนอยู่ที่ประตูและตะคอกใส่เธอว่า “ลูกกำท้องกำลังไส้แต่เดินไปตามถนนกลางดึกแบบนี้เหรอ? ลูกตั้งใจจะฆ่าลูกในท้องรึไง?! ถ้าพวกตระกูลแลงดอนรู้ ลูกจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?”

มาลีมองไปยังแม่ของเธอที่อยู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น เธอมีใบหน้าที่แย่มาก “หนูคิดว่าแม่ตายแล้วเสียอีก”

เจนนิเฟอร์สำลักแล้วตวาดกลับไปว่า "นางเด็กโง่! ลูกกล้าพูดกับแม่อย่างนี้เชียวหรือ? อะไรทำให้ลูกคิดว่าแม่ตายแล้ว?"

“ถ้าแม่ยังไม่ตาย ทำไมแม่ไม่ติดต่อมาหาหนูบ้าง?” มาลีวางกุญแจและกระเป๋าลง เธอถอดรองเท้าแล้วเข้าไปในบ้าน “หนูหิว ทำก๋วยเตี๋ยวให้หนูหน่อย”

เจนนิเฟอร์มองไปที่รองเท้าส้นสูงตรงทางเข้า เธอรู้สึกประหลาดใจ "ทำไมลุกถึงใส่รองเท้าส้นสูงทั้ง ๆ ที่ท้องอยู่แบบ–"

“ลูกไม่อยู่แล้ว หนูแท้งแล้ว และตลอดชีวิตที่นี้หนูท้องไม่ได้อีกแล้ว!” มาลีเข้าไปในห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้า และบอกเจนนิเฟอร์อย่างละเอียดว่าเธอแท้งเพราะอะไร

เธอทั้งระบาย ทั้งสาปแช่งขณะที่อธิบายทุกสิ่งออกมา

เจนนิเฟอร์ตกใจมากในตอนแรก แต่แล้วก็เศร้าใจและหดหู่

เจนนิเฟอร์รู้จักลูกสาวดีที่สุด เธอยังคงจำได้ว่า ลูกสาวทำแท้งครั้งแรกด้วยวัยเพียงอายุเพียง 14 ปีเท่านั้น

“ทำไมลูกถึงไปคบกับคนอื่นตอนที่กำลังท้องลูกของฌองล่ะ? ลูกคิดว่าลูกจะจับเศรษฐีหนุ่มคนนั้นจริง ๆ เหรอ? ลูกมันไร้เดียงสาเกินไป! ตอนนี้ลูกไม่ตั้งท้องได้อีกแล้ว แล้วลูกจะทำยังไงต่อไปในอนาคต?! บอกแม่สิ! แม่ควรจะคอยเลี้ยงดูลูกไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่นี่ใช่รึเปล่า?”

มาลีต้องการถอดชุดชั้นใน แต่ขาทั้งสองเจ็บปวดทุกครั้งที่ขยับ

เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะข่มตาให้หลับและปล่อยให้สติของตนเองเลือนหายไป หลังจากกลับถึงบ้าน เธอแค่อยากจะพักผ่อนให้เต็มที่

แต่ก่อนจะนั่งลง เธอพบว่ามีเลือดบริเวณนั้น

“แม่... หนูเลือดออก...” มาลีพูดด้วยความตกใจ

ดวงตาของเธอแดงก่ำ

"อะไรนะ?" เจนนิเฟอร์อยากจะดุเธอต่อไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาว เธอจึงรีบเปิดประตูห้องน้ำและเดินเข้าไป

“ลูกไปทำบ้าอะไรมา?!”

เจนนิเฟอร์กำลังจะบ้า

มาลีเริ่มร้องไห้ด้วยความกลัวและเล่าให้เธอฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตรอกเมื่อครู่นี้

“หนู… หนูคิดว่าเขาจะรับผิดชอบ หนูไม่รู้ว่าเขารุนแรงกับหนูขนาดนี้ เขา... เขารวย และหล่อมาก…”

เจนนิเฟอร์รีบคว้าโทรศัพท์มือถือแล้วกด 911