บทที่ 17 ราวกับพวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน

“พวกเรามาที่นี่ เพราะว่า…” ลุคยังพูดไม่ทันจบประโยค เขาก็มองไปเห็นหญิงชราคนหนึ่งเดินมาทางพวกเขา

หรือคุณยายท่านนี้จะเป็นแม่ของคุณบี?

“สวัสดีครับ คุณยาย!” ลานี่ทักทายหญิงชราอย่างสุภาพ

คุณยายอย่างนั้นหรือ...?

เบียงก้ามองตามลานี่ไปยังด้านหลังของเธอ

หญิงชราวัยห้าสิบเศษ สวมชุดวอร์มอะดิดาสสีชมพูขาว เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงพวกเขาสามคน

ลุครู้ดีว่าหญิงชราคนนี้ไม่ใช่แม่ของเบียงก้า เขาจึงไม่ได้พูดอะไร

“คุณน้ามีอะไรรึเปล่าคะ?” เบียงก้ากังวลกับสายตาที่หญิงชรามองมาที่เธอ

หญิงชราขมวดคิ้วก่อนจะเริ่มแนะนำบางอย่างแก่เบียงก้า “เมื่อแต่งงานแล้ว เธอต้องเรียนรู้วิธีดูแลเอาใจใส่คนในครอบครัวของเธอด้วยสิ อย่าทำให้สามีและลูกของเธอโกรธ ที่ฉันจะพูดก็คือ ดูเธอสิ! นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว แต่เธอเพิ่งกลับน่ะรึ?”

คำว่า “สามีของเธอ” คงจะหมายถึงชายหน้าตายที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอเป็นแน่

เบียงก้าทั้งอับอายและอึดอัดที่สุด

เบียงก้าพยายามจะอธิบายให้หญิงชราเข้าใจ แต่หญิงชราหันไปมองลุคด้วยสายตาอันไร้ความปราณีเช่นกัน “คุณเองก็ไม่ได้เป็นสามีที่ดีนักหรอกนะ คุณไม่ควรจะโกรธภรรยาของคุณ เพียงเพราะเธอเข้มงวดกับคุณ อย่างนี้แล้วคุณจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกคุณได้ยังไง? ผู้ชายสมัยนี้ก็ควรจะเรียนรู้วิธีทำอาหารเหมือนกัน ไม่ใช่ผลักภาระงานบ้านทุกอย่างให้ภรรยาทำอยู่ฝ่ายเดียว เธอแต่งเข้ามาเป็นภรรยาไม่ใช่คนใช้!”

เบียงก้าคิดไม่ตกว่าหญิงชราคิดไปไกลเช่นนี้ได้อย่างไร

ทำไมเธอถึงเข้าใจอะไรไปในทางนั้นได้

ใคร ๆ ก็น่าจะมองออกว่าระหว่างเขากับเธอนั้นเหมือนมาจากคนละโลกกัน

“คุณน้าคะ คุณกำลังเข้าใจผิด เขาเป็นเจ้านาย ส่วนฉันเป็นลูกน้องของเขาเท่านั้นค่ะ” เบียงก้าอธิบายอย่างรวบรัด

มีวูบหนึ่งที่หญิงชราจะเปิดปากพูดต่อ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอมองเบียงก้า ลุค และเด็กผู้ชายตัวเล็กอย่างชั่งใจ

พวกเขาน่ะหรือจะไม่เกี่ยวข้องกัน คนพวกนี้เห็นว่าเธอโง่รึ?

‘มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเธอน่ะมีอะไรบ่างอย่างกับพ่อรูปหล่อนี่’

‘ให้ตายเถอะ โลกนี้มันเป็นอะไรไปแล้วกันแน่นะ? ฉันไม่ยักรู้ว่าก่อนว่าที่นี่มีพวกผู้หญิงอย่างว่าอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย...’

เบียงก้าถูกเข้าใจผิดอย่างไม่มีเหตุผล เธอได้แต่เม้มปากตอนที่หญิงชราเดินจากไป เธอคงไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรกับพ่อลูกคู่นี้ ถ้าหากเธอหันหลังกลับไป

เพราะว่าเธอไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกับเขาสองคนเลยสักนิดเดียว

เบียงก้ารู้ดีว่าสาวโสดเช่นเธอควรหรือไม่ควรทำอะไร มันเป็นเรื่องปกติที่จะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานต่างเพศ แต่มันคงไม่เหมาะนักที่จะนัดพบกับชายอื่นเป็นการส่วนตัวในเวลากลางค่ำกลางคืนเช่นนี้

ลุคก้มลงมองลูกชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดกับเขา “ลูกมีอะไรจะบอกเธอใช่ไหม? พูดออกไปสิ!”

เบียงก้าหมุนตัวกลับมา

บรานช์ ครอว์ฟอร์ด เหลือบตามองผู้ใหญ่ทั้งสองคน เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรด้วยซ้ำ... แต่พ่อบอกว่าเขามีบางอย่างจะต้องพูด... และดูเหมือนพ่อจะอยากให้เขาพูดเดี๋ยวนี้!

อ๋อ ในที่สุดลานี่ก็จำได้!

เขามาที่นี่ก็เพราะผู้เป็นพ่อต้องการเพื่อนสักคนก็เท่านั้น

เด็กชายตัวเล็กเดินออกไปด้วยขาสั้น ๆ ของตัวเอง แล้วกลับออกมาจากมุมอับแสงพร้อมกับกล่องใหญ่สองกล่องที่อุ้มมาด้วยแขนสั้น ๆ ของเขา

กล่องหนึ่งมีสีฟ้าอ่อน ในขณะที่อีกกล่องมีสีขาว ทั้งสองกล่องประดับด้วยริบบิ้นที่ทำจากผ้าไหมราคาแพง “คุณบีครับ นี่เป็นของขวัญสำหรับคุณนะครับ” ลานี่หันกลับไปมองพ่อของตัวเองหลังจากพูดจบ เพราะกลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรผิดไป

บลองช์เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ เบียงก้าได้ยินในสิ่งที่เขาพูด แต่ไม่ได้เห็นสีหน้าของเขาแต่อย่างใด

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากได้ของขวัญอะไรจากลุค ครอว์ฟอร์ดอีก แต่เธอก็ตัดสินใจรับมันเพราะเห็นว่าเด็กชายต้องแบกของขวัญหนัก ๆ เอาไว้ ในตอนนั้นเองที่เธอเห็นสีหน้าของเด็กชาย...

เบียงก้าเห็นแววตาของเด็กชายที่มองมาอย่างเธอ ก่อนจะส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรมาให้

“ทำไมหนูบลองช์ถึงให้ฉันล่ะ?” เบียงก้าถามเด็กชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่เธอกำลังรอให้ผู้เป็นพ่อเป็นคนตอบคำถาม

เธอไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชามองเห็นแหวนเพชรที่นิ้วนางของเธอเข้าแล้ว...

แหวนที่หมายความว่าเธอหมั้นกับชายอื่นไปแล้ว

“หืม… หนูบลองช์ก็ไม่รู้เหมือนกันอย่างนั้นเหรอคะ?” บลองช์ไม่สามารถปิดบังเบียงก้าได้อีก สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาสมวัย เขาเกามือตัวเองอย่างเขอะเขินแล้วหันไปมองผู้เป็นพ่ออย่างสับสน