บทที่ 177 ฟังในสิ่งที่เด็กและผู้หญิงต้องการ

เป็นเวลาห้าโมงเย็น หลังจากที่เลิกงานแล้วทุกคนก็เตรียมตัวกลับบ้าน ในเวลานั้น ช่อกุหลาบช่อใหญ่ถูกส่งมาที่แผนก “ขอโทษครับ ใครคือคุณอีวอนน์ กิเดียนครับ?”

"ฉันเอง มีอะไรคะ?" อีวอนน์คว้ากระเป๋าชาแนลขึ้นมาและเดินไปยังทางเข้าแผนก

“ดอกไม้ของคุณครับ คุณผู้ชายที่ส่งมาให้บอกว่าเขาไม่อยากเห็นคุณโกรธและเขาก็ฝากข้อความเอาไว้ว่าเขาจะแต่งงานกับคุณเมื่อคุณบรรลุนิติภาวะแล้วครับ” คนส่งดอกไม้ยื่นช่อดอกไม้ให้อีวอนน์

อีวอนน์หยิบดอกไม้ขึ้นมาและมองดูการ์ดในช่อดอกไม้ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม จากนั้น ใบหน้าของเธอก็เย่อหยิ่งขึ้น เธอโยนการ์ดลงในถังขยะอย่างเขินอายก่อนเดินออกจากที่ทำงานไป

“เฮ้อ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้านายที่เยือกเย็นของเราจะส่งดอกไม้เพื่อต้องการง้อผู้หญิงแบบนี้” เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งพูดแล้วเดินไปหยิบการ์ดจากถังขยะขึ้นมาดู

เพื่อนร่วมงานหญิงอีกหลายคนจึงเดินเข้าไปหาเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เพื่อนร่วมงานหญิงอุทานด้วยความประหลาดใจ “ไม่น่าเชื่อเลยว่าเจ้านายของเราจะโรแมนติกแบบนี้! เราเชื่อคำพูดในเน็ตไม่ได้จริง ๆ ดูสิ ผู้ชายมักจะชอบเด็กสาวและคนที่อ่อนหวานอยู่ตลอดนั่นแหละ!”

เพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่งที่กำลังวางแล็ปท็อปลงหัวเราะและพูดว่า “มันเป็นเพราะว่าพวกคุณมักจะนอนดึกเพื่อการทำงานหนักอยู่เสมอ แน่นอนว่าผิวของพวกคุณคงไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อน คุณจะเปรียบเทียบตัวเองกับเด็กสาวที่ถูกเอาอกเอาใจจนนิสัยเสียอย่างอีวอนน์ได้ยังไง? มันคงเป็นเรื่องปกติที่คุณครอว์ฟอร์ดจะชอบลูกเจี๊ยบอายุเพียงแค่ 19 ปี ถ้าไม่ชอบนี่สิแปลกแล้ว!”

อีวอนน์เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

ทุกคนเงียบสงัด

"การ์ดของฉัน" อีวอนน์กลับมาเพราะตั้งใจจะเดินไปที่ถังขยะ แต่แล้วเธอก็ได้เห็นการ์ดนั้นอยู่ในมือของเพื่อนร่วมงานหญิง

และเธอก็ไม่แปลกใจที่ได้เห็นเช่นนั้น

เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ที่มาหยิบการ์ดใบนี้จะต้องอยากรู้อยากเห็นและอ่านมันให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นฟัง ดังนั้นเบียงก้าก็จะต้องได้ยินมันด้วยเช่นกัน

อีวอนน์พอใจมาก ความพยายามในการแสดงของเธอในครั้งนี้ไม่สูญเปล่าเลยจริง ๆ

"อยู่นี่ ฉันรู้ว่าคุณอาจจะต้องกลับมาหามัน ฉันเลยเก็บมันขึ้นมาจากถังขยะ” เพื่อนร่วมงานหญิงกล่าวอย่างกระวนกระวาย

อีวอนน์ตอบว่า “ขอบคุณนะ ฉันรู้สึกเสียใจที่โยนการ์ดใบนี้ทิ้งไปน่ะ ฉันกลัวว่าคืนนี้เขาจะทำโทษฉัน…”

'เขา' ที่เธอพูดถึง คือเจ้านายที่ตั้งอยู่สูงตระหง่านเหนือพวกเขาทั้งหมด

นอกจากนี้ ที่มาของคำว่า 'ทำโทษ' และ 'คืนนี้' ทำให้ทุกคนถึงกับหยุดชะงักและนึกถึงเรื่องอย่างว่าขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าพวกเขาจะนึกถึงบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับห้องนอน…

เมื่ออีวอนน์กำลังจะจากไปอย่างเย่อหยิ่งและเขินอาย นีน่าก็พูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ดอกไม้จากที่รักของคุณเหรอ? แล้วทำไมเขาถึงส่งมาที่สำนักงานล่ะ? พวกคุณไม่ได้นอนด้วยกันเพราะความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีรึเปล่านะ?”

ทุกคนเฝ้าดูสิ่งนี้เกิดขึ้นอย่างมีความหวัง

อีวอนน์ขมวดคิ้วและกำลังจะต่อว่านีน่า ซูก็พูดขึ้นว่า “นีน่า ทักษะการฟังของเธอแย่มากจริง ๆ วอนน์เพิ่งจะพูดไปว่าเธอจะต้องถูกที่รักทำโทษ ถ้าเธอโยนการ์ดทิ้งไปไม่ใช่หรอกเหรอ? พวกเขาไม่ได้แยกกันอยู่สักหน่อย แต่การส่งดอกไม้มาที่สำนักงานเป็นการแสดงความรักอีกรูปแบบหนึ่ง ไม่รู้เหรอ?”

“ทำโทษทำไม? หรือเป็นเพราะครอบครัวของวอนน์ไม่ได้มีชื่อเสียงเท่ากับเขา เธอก็เลยจะต้องคุกเข่าและจุมพิตเขาเหมือนดั่งทาสรึเปล่านะ? ว้าว ฉันไม่คิดว่าคนธรรมดาอย่างเราจะต้องการความรักแบบนั้นหรอก ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเจ้านายนั้นเหมือนกับการซื้อทาสในสมัยโบราณเลย ทาสจะต้องล้างเท้าของนายท่านและอุ่นที่นอนให้กับเขาทุกวัน และเขาเท่านั้นที่จะได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้…” นีน่ากล่าว

ใบหน้าที่เขินอายของอีวอนน์เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ

“นีน่า เธอต้องการหาเรื่องใส่ตัวมากนักเหรอ?” อีวอนน์กรีดร้องโดยไม่สนใจภาพลักษณ์เลย เธอขว้างดอกไม้ใส่นีน่าก่อนที่คนอื่นจะหยุดเธอเอาไว้ได้

ซูรีบเข้ามาช่วยเธอ นีน่าจึงหลบเลี่ยงได้

หลังจากหันกลับมา นีน่าก็พูดเหมือนกระต่ายน้อย “ว้าว อีวอนน์ ฉันเป็นห่วงเธอจริง ๆ เธอกลัวว่าที่รักคนนั้นจะทำโทษเธอมากเพราะเธอโยนการ์ดทิ้งไป แต่ในตอนนี้กลับโยนดอกไม้ทิ้งไปอีก ที่รักของเธอจะตีเธอจนฟันหลุดหมดปากเลยรึเปล่าเนี้ย?”

ทุกคนภายในสำนักงานต่างก็เฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นและกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้ และเรื่องอย่างการออกจากที่ทำงานตรงเวลาก็กลายเป็นเรื่องรองไปทันที

ซูคิดว่าเธอจะต้องหยุดเรื่องนี้เพราะว่ามันเพียงพอแล้ว จากนั้น เธอก็คว้าตัวเบียงก้าและนีน่าเดินออกจากแผนกออกแบบไป

อีวอนน์ยังอยู่ภายในสำนักงาน เธอปลดปล่อยความโกรธที่มีต่อนีน่าลงที่เบียงก้าแทน “เธอมันไร้ยางอาย! เพราะเธอไม่ประสบความสำเร็จในการล่อลวงแฟนของฉัน เธอก็เลยให้เพื่อนตัวดีของเธอมาทำให้ฉันขายหน้า! เธอคิดว่าเธอเป็นใคร? ฉันสามารถเอาชนะเธอได้อย่างง่ายดายด้วยรูปลักษณ์ อายุ และภูมิหลังของครอบครัวของฉัน นางสารเลว!”

ผู้ที่ยังอยู่ภายในสำนักงานรู้สึกว่าอีวอนน์นั้นขาดคุณสมบัติหลาย ๆ อย่างและไร้มารยาทเป็นอย่างยิ่ง พวกเขายังเดาได้ว่าอีวอนน์กำลังตะโกนด่าซูหรือเบียงก้าอยู่