บทที่ 198 บรรยากาศที่น่าอึดอัดแต่เป็นส่วนตัว

หลังจากที่รถของลุคออกจากลานบ้าน พนักงานก็หมดอารมณ์จะนอน

เจ้านายมาถึงที่นี่อย่างฉุกละหุก แถมเขายังออกจากที่นี่ไปเร็วอย่างกับพายุ

ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

รู้สึกเหมือนกับว่าเจ้านายกำลังตรวจสอบงานของพวกเขาอยู่

พวกเขาคิดว่าความสามารถของพวกเขาไม่ได้มาตรฐาน และเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ในสายตาของเจ้านาย

โจอดไม่ได้ที่จะสงสัยอีกครั้ง จึงถามเพื่อนร่วมงานว่า "ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกพี่ลูกน้องที่ขับรถคาเยนน์เป็นยังไงเหรอ?"

เพื่อนร่วมงานของเขาต่างพากันส่ายหน้า

“เราจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ?” เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งตอบ “เจ้านายเก็บชีวิตส่วนตัวของเขาไว้เป็นความลับเสมอ แม้แต่พวกปาปารัซซียังขุดคุ้ยอะไรจากเขาไม่เจอเลย”

ทั้งหมดที่รู้กันเรื่องชีวิตส่วนตัวของเจ้านายของพวกเขาคือรูปถ่ายที่ตีพิมพ์เฉพาะในนิตยสารยอดนิยมเมื่อเร็ว ๆ นี้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้านายพาลูกชายและลูกสาวออกไปรับประทานอาหารในเช้าวันหนึ่ง

พนักงานหญิงหลายคนในสำนักงานซื้อนิตยสารเล่มนั้นมาอ่านที่ทำงาน พวกเธอคิดว่าเจ้านายไม่เพียงแต่หล่อเหลาและมีความสามารถเท่านั้น แต่เขายังเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ประคบประหงมลูก ๆ ของตัวเองด้วย ช่างมาดแมนและน่าดึงดูดอย่างยิ่ง

เพื่อนร่วมงานหญิงคนนั้นเป็นหนึ่งในคนงานที่แอบชอบเจ้านาย เธอวางรูปถ่ายไว้บนโต๊ะทำงานและมองดูเป็นบางครั้ง เพื่อใช้เป็นกำลังใจในการทำงานและพัฒนาตัวเอง เพื่อจะได้เจอผู้ชายที่โดดเด่นเหมือนเจ้านาย

โจไตร่ตรองถึงสถานการณ์นั้นโดยไม่รู้สึกง่วง เขากลับไปที่ห้องเพื่อเอาเสื้อแจ็กเกตและบอกกับทุกคนว่า "มีใครจะตามผมไปตามหาเบียงก้าไหม? ในเมืองนี้เราอยู่เป็นทีม ถ้าเบียงก้าออกไปคนเดียวกลางดึกแล้วตกอยู่ในอันตรายจะเป็นยังไง?"

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเบียงก้า พวกเขาคงไม่รู้จะอธิบายให้หัวหน้าฟังได้ยังไง?!

ผู้คนในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้อาจจะดูซื่อสัตย์และติดดิน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะเป็นคนดี...

คนเลวมีอยู่ทุกมุมโลก อาจจะมากน้อยต่างกัน…

เพื่อนร่วมงานหญิงอาสาขึ้นเอง “เดี๋ยวฉันตามไปเอง ตอนพวกเราไปตลาดสดกับเบียงก้า เธอบอกเราว่าบ้านเก่าของเธออยู่ที่ไหน เราเดินผ่านตรงหน้าประตูไปด้วย ฉันจะพาคุณไปที่นั่นเอง”

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ พยักหน้า "ระวังตัวด้วยล่ะ!"

หลังจากที่รถเรนจ์ โรเวอร์สีดำออกจากลานบ้าน เพื่อนร่วมงานทั้งสองก็ออกไปค้นหาเบียงก้าโดยมีไฟฉายอยู่ในมือ

ในขณะเดียวกัน ณ บ้านหลังเก่า เบียงก้าเห็นลุคกำลังเดินเข้ามาใกล้...

ลุคออกจากเมืองเอไปยังเมืองเล็ก ๆ ตามที่คิดไว้ เขาไม่ได้ขออนุญาตใครและไม่ได้บอกผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดหรือเบียงก้า

“ทำไมมาช้าจังคะ…?” นั่นคือประโยคแรกที่เบียงก้าพูดกับเขา

ลุคก้าวเข้าไปตรงหน้าบ้านและเดินไปหาเธอ

“นี่มันดึกมากแล้ว ทำไมคุณยังไม่นอนอีกล่ะ?”

ลุคเดินผ่านหญ้าสูงและวัชพืชในสนามหญ้าหน้าบ้าน ในคืนที่มืดสนิทไม่มีใครมองเห็นสีหน้าของพวกเขา

รองเท้าหนังของชายหนุ่มเหยียบบนพื้นหญ้า ซึ่งเผยให้เห็นเสน่ห์อันลึกลับและเป็นเอกลักษณ์

การปรากฏตัวของเขาเป็นเหมือนกุหลาบสีสวย ที่มีเสน่ห์แต่แฝงไปด้วยอันตราย

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเบียงก้า และมองดูเธอด้วยแววตาคลุมเครือ เธอก้มศีรษะลงและพบว่าตัวเองสับสน “คุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ?”

“เขาสบายดี อาการของเขาคงที่แล้วล่ะ” เมื่อลุคตอบคำถาม เขาจ้องไปที่ศีรษะของเธอ