บทที่ 201 เจ้านายเอาใจใส่ภรรยาของลูกพี่ลูกน้องมากเลยนะ

รถลีมูซีนเบนท์ลีย์สีดำไม่ได้ขับรถเข้ามาในสนามหญ้าหน้าบ้านแต่กลับจอดอยู่ด้านนอกแทน

ลุคไม่ได้ขับรถมาเอง

หลังจากที่เจสันจอดรถแล้ว เขาก็ออกไปเปิดประตูเบาะหลัง

เจ้านายและลูกน้อยสองคนก้าวออกมา

เหมือนเช่นเคย ลุคแต่งตัวอย่างไร้ที่ติในชุดสูทมาดธุรกิจและรองเท้าหนัง ทว่าจากใบหน้าของเขาสามารถบอกได้ง่าย ๆ ว่าเขามีชีวิตชีวามากกว่าปกติราวกับว่าเพิ่งได้ยินข่าวดีมา

เรนนี่อยู่ในอ้อมแขนของพ่อ เธอได้กลิ่นโคโลญจน์ของเขา ขณะที่ลานี่วิ่งอย่างตื่นเต้นไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านพร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้อยู่

“สวัสดีค่ะ พ่อหนุ่มน้อยรูปหล่อ!” เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งทักทายลูกชายของเจ้านาย

'ทริปนี้คุ้มมาก!’

'สิ่งอำนวยความสะดวกอาจจะไม่ดีเท่าในเมือง แต่ได้เห็นหน้าเจ้านาย และลูกชายกับลูกสาวที่น่ารักของเขาก็พอแล้ว!’

'ช่างมีความสุขเหลือเกิน!'

ลานี่มองไปรอบ ๆ ฝูงชนแต่ไม่พบคุณน้าบีเลย แต่เขาก็ไม่ลืมมารยาทและทักทายกลับว่า “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณคนสวย!”

เพื่อนร่วมงานหญิงที่ถูกเรียกว่า "คุณคนสวย" ยิ้มกว้าง

โจพร้อมทำหน้าที่และพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมสิ่งต่าง ๆ ให้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

เขาก้าวไปข้างหน้าและจับมือกับเจสัน

ขณะที่เจสันนั่งทานอาหารเช้าและพูดคุยกับทุกคน เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งสังเกตเห็นว่าเจ้านายกำลังเดินไปยังอาคารสองชั้นเพียงลำพัง

นั่นเป็นห้องของทุกคน

เธอมองเห็นได้ไม่ชัดเจนว่าเขาถือถุงกระดาษอยู่ในมือขวา และดูเหมือนกำลังถืออาหารอยู่

'เจ้านายเอาใจใส่ภรรยาของลูกพี่ลูกน้องมากเลยแฮะ...'

อันที่จริงเจสันไม่มีเวลารับประทานอาหารเช้าก่อนขับรถมาที่นี่ และเด็กสองคนก็ตื่นเช้ามากและยืนกรานที่จะมาด้วยเช่นกัน

“คุณหนูเรนนี่บอกลุงดอยล์หน่อย ว่าอยากทานอะไรเป็นอาหารเช้า?” เจสันชี้ไปที่ขนมปังและนมที่หั่นแล้วด้วยมือซ้าย และมือขวาที่ขนมปังและข้าวโอ๊ต

“ข้าวโอ๊ตค่ะ” เรนนี่พูดขณะหยิบหนังสือภาพจากกระเป๋าเป้ออกมา และแสดงให้ผู้ใหญ่รอบ ๆ ตัวเธอดู “เล่มนี้คุณพ่อซื้อให้ค่ะ หนูจะได้ 100 คะแนน ถ้าอ่านจบ…”

…

ในห้องพักชั้นบน

เบียงก้าไม่ได้ตื่นขึ้นจากความโกลาหลที่ชั้นล่างและเสียงเคาะประตูบ้าน แต่เธอถูกปลุกให้ตื่นจากการนอนหลับเพราะโทรศัพท์สั่น

เธอคิดว่าโทรศัพท์ของเธอเสียเพราะมันถูกปิดอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าจะยังมีพลังงานเหลือตั้ง 60%

เธอตั้งใจจะสั่งซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ทางออนไลน์ ไม่อย่างนั้น เธอก็อาจไปในเมืองและหาร้านที่น่าเชื่อถือสักร้าน

มันคงขึ้นอยู่กับโชคหากเธอจะได้รับสายใคร…

มันเป็นสายโทรเข้าจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก แต่เธอก็รับอยู่ดี

ก่อนจะได้ยินเสียงของเลซีย์ทางโทรศัพท์ “เบียงก้าเหรอ? ฉันเลซีย์ แม่สามีของเธอ”

เบียงก้าขดตัวอยู่ในผ้าห่มของเธอ “ฉันรู้ว่าคุณเป็นใครค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?” เธอพูดอย่างมีชั้นเชิง

เลซีย์ไม่ปลื้มน้ำเสียงที่สุภาพแต่ห่างเหินของเบียงก้า ฟังดูเหมือนเบียงก้าต้องการตีตัวออกหากจากครอบครัวแทนเนอร์

“ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ คืออย่างนี้ ฉันได้ยินจากลูกชายของฉันว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ ฉันอยากจะให้คำแนะนำกับเธอทั้งในฐานะแม่สามีและในฐานะผู้หญิงด้วยกันนะ คนท้องน่ะควรพักผ่อนให้มากเข้าไว้ อย่าทำงานหนักเกินไป ทำไมเธอถึงไปที่เมืองเล็ก ๆ นั้น ในเมื่อสามารถนั่งทำงานสบาย ๆ อยู่ที่เมืองเอได้ล่ะ?”

เลซีย์คาดหวังว่าซาเวียร์จะพาเธอกลับมา หลังจากที่เขาไปเมืองนั่นเมื่อวานนี้

เธอไม่คิดว่าลูกชายจะกลับมาคนเดียว

ซาเวียร์ไม่ตอบคำถามใด ๆ ของเธอเลย เขาไปที่บาร์เพื่อดื่มกับเพื่อน ๆ และกลับมาเวลาประมาณแปดโมงเช้า