บทที่ 205 ลุคแสดงความรักต่อหน้าสาธารณชน

“น้าบี… จริงเหรอคะ?” เรนนี่มองไปที่เบียงก้าด้วยแววตาลูกสุนัขที่มีน้ำตาเอ่อคลอ

เบียงก้าก้มศีรษะลงจูบที่หน้าผากของเรนนี่ และขยี้ผมของเธอ “ไม่เลย น้าไม่เคยคิดว่าหนูน่ารำคาญเลยนะ”

น้ำเสียงของเบียงก้าอาจจริงจังเกินไป ไม่เพียงแต่จะโน้มน้าวใจเด็กน้อยอย่างเต็มที่ แต่คำพูดของเธอยังทำให้เจสันซึ่งกำลังขับรถอยู่ตกใจไปด้วย

เจสันถือว่าตัวเองเป็นคนที่ผ่านอะไรมามาก เขาเคยเห็นคนทุกประเภทตั้งแต่ผู้สูงศักดิ์และยิ่งใหญ่ไปจนถึงคนอนาถาและน่ารังเกียจ ในช่วงหลายปีที่ทำงานกับเจ้านายมา เขาคิดว่าเขาเชี่ยวชาญในการอ่านนิสัยของคนอื่นและสามารถบอกความจริงจากการโกหกได้อย่างง่ายดาย

ในขณะนั้น เจสันไม่รู้สึกถึงคำโกหกใด ๆ จากปากของเบียงก้าเลย

เขาอดไม่ได้ที่จะแอบมองเบียงก้าผ่านกระจกมองหลัง ครู่หนึ่ง เขาคิดว่าตัวเองกำลังเห็นแม่ผู้ให้กำเนิดเด็กทั้งสองคน...

โรงพยาบาลในเมืองเอ

เมื่อผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดตื่นขึ้น เขาไม่เห็นแม้แต่หลานชายหรือเหลนทั้งสองคนของตัวเอง เขาเริ่มกังวลทันที

อลิสันเข้ามาในนาทีนั้นและพยายามปลูกฝังความคิดในหัวของชายชรา “พ่อจะโทรไปถามลุคไหม?”

“ฉันควรถามอะไรล่ะ?” ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดตอบกลับระหว่างรับประทานอาหารเช้า

นางพยาบาลที่ใช้ช้อนป้อนอาหารแก่ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดก้มหน้าลงและไม่กล้าพูดอะไร เธอรู้ว่าครอบครัวนี้ไม่ธรรมดา

“พ่อไม่รู้เหรอว่า สมัยนี้พวกวัยรุ่นบ้ากันไปขนาดไหนแล้ว? ฉันประเมินเบียงก้าต่ำไปเอง ฉันคิดว่าเธอคงทำอะไรไม่ได้มาก ฉันมั่นใจว่าลุคต้องไปที่เมืองเล็ก ๆ นั่นเพื่อตามหาเธอแน่!” อลิสันอาจไม่เข้าใจลูกชายของเธอดีนัก แต่เธอรู้ดีว่าเบียงก้าจะเลวร้ายได้ถึงขนาดไหน

ไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถต้านทานเสน่ห์ของผู้หญิงคนนั้นได้!

ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดไม่ปลื้มในน้ำเสียงของอลิสัน แม้ว่าเขาจะเข้าใจในความกังวลของอลิสันเกี่ยวกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นก็ตาม

ถ้าผู้ชายและผู้หญิงไม่ได้ควบคุมตัวเองในขณะอยู่กันเพียงลำพัง ไม่ยากเลยที่จะทำผิดพลาดครั้งใหญ่

“ส่งโทรศัพท์มาสิ” ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดสั่งอลิสัน “โทรไปที่ห้องทำงานของลุคก่อน”

อลิสันโทรหาห้องทำงานของลุคก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีใครรับสาย ก่อนมันจะถูกโอนไปยังโทรศัพท์ของเลขา

อลิสันกดเบอร์โทรศัพท์ต่อหน้าผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดและเปิดลำโพง

เป็นอีกครั้งที่ไม่มีใครรับสาย

ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมหลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง

ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดขมวดคิ้ว เขามองไปที่โทรศัพท์และพูดว่า "กดหมายเลขโทรศัพท์ของลุคสิ"

อลิสันไม่อยากโทรออก เพราะถึงแม้ว่าเธอจะโทรไป ลูกชายของเธอก็จะหาข้ออ้างเพื่อยุติการสนทนาอยู่ดี

แต่ถ้าผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดเป็นคนพูด มันจะแตกต่างออกไป

ลุคไม่ใช่คนที่จะแข็งข้อกับปู่ของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อปู่ของเขาต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาล

ไม่นานนักปลายสายก็กดรับ

คนที่รับสายคือเจสัน “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณนายแทนเนอร์” เขากล่าว

“เจสันเหรอ? ฉันปู่ของลุคนะ!” ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ดพูดเสียงดังและชัดเจนในโทรศัพท์

“ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ด! มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ?” เจสันตอบอย่างสุภาพ

“ลุคอยู่ที่ไหน? ทำไมเธอถึงรับโทรศัพท์เขา?” ชายชราสงสัยว่าหลานชายของเขาออกไปทำอะไรที่น่าสงสัย

“คือแบบนี้นะครับ ผู้อาวุโสครอว์ฟอร์ด พวกเราอยู่ในเมืองเล็ก ๆ และกำลังสำรวจพื้นที่สำหรับโครงการพัฒนาในอนาคต เรามาที่นี่ตั้งแต่เช้าเพื่อพบกับผู้คนจากสภาเมืองหลายคน และเรายุ่งมาก ขนาดที่ว่าเรายังไม่ได้หายใจหายคอกันเลย"