บทที่ 206 คุณเมารึเปล่า

เบียงก้าส่ายหน้าอย่างงุ่มง่ามเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่เป็นไร เธอกังวลว่าใบหน้าที่บูดบึ้งของเขาอาจทำให้เด็กชายหวาดกลัว เธอจึงรีบขยับออกจากอ้อมแขนของเขาและพยักหน้าให้เขาเพื่อเป็นการขอบคุณ

แขนของลุคว่างเปล่าในทันใด เขามองไปที่เบียงก้าซึ่งกำลังพาลูก ๆ ไปเล่นที่อื่นด้วยความห่วงใยและความไม่พอใจที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขา

เขาไม่พอใจที่เบียงก้าตอบโต้เขาอย่างเย็นชาก่อนหน้านี้ แม้ว่าเขาจะคิดว่าเธอทำเช่นนั้นก็เพราะกลัวคนอื่นจะเห็น ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะอ้างตัวเธอว่าเป็นของเขาเองนั้นก็ทำให้เขาไม่พอใจด้วย เขาอยากจะเดินไปกอดเธอในอ้อมแขนและประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเบียงก้า เรย์นเป็นผู้หญิงของลุค ครอว์ฟอร์ขนาดไหนใครจะรู้!

ไม่เพียงเท่านั้น ผู้หญิงคนนั้นยังให้กำเนิดลูกของเขาด้วย!

ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่ถึงสอง!

เบียงก้าก้มศีรษะลงที่เท้าของผู้บริหารเมืองเป็นการทักทาย แล้วก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีไปราวกับว่าเธอกำลังหลบหนี เธอกังวลว่าผู้บริหารเมืองจะเข้าใจผิด

“ช่างอ่อนโยนและอบอุ่นเหลือเกินนะ ท่านประธานครอว์ฟอร์ด! เราก็ทานอาหารเย็นกันบ่อย ๆ ทำไมผมไม่เห็นด้านนั้นของคุณเลยล่ะ?” ผู้บริหารเมืองชายวัยกลางคนหัวเราะ และพูดติดตลกเมื่อเห็นฉากนั้น

ความเป็นชายของลุคมีเสน่ห์เฉพาะตัว

เขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้ แถมลักษณะทางกายภาพของเขาก็โดดเด่น มีดาราชายไม่มากนักที่จะมีเสน่ห์สูสีกับเขาได้

ด้วยรูปลักษณ์อันหล่อเหลาและสมชายชาตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การสายตาที่ลึกซึ้งนั้น ไม่ว่าผู้หญิงที่ไหน ก็จะตกหลุมรักเขาเพียงแค่มองแค่ครั้งเดียว

น่าเสียดายที่ชายผู้เกือบจะไร้ที่ติคนนี้ไม่เคยแสดงความสนใจต่อผู้หญิงคนใดที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาเลย

ทุกคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ ได้เห็นว่าเจ้านายรูปหล่อที่กำลังสะกดอารมณ์กำลังจ้องมองผู้หญิงธรรมดา ๆ คนนั้นอย่างไร...

เบียงก้าที่ได้ยินสิ่งที่ผู้บริหารเมืองพูดขณะวิ่งหนีไป เธอก็ยิ่งกลัวและวิ่งหนีไปให้ไกลกว่าเดิม

ในระหว่างการสำรวจแม่น้ำ เบียงก้าซ่อนตัวจากลุคเพราะเกรงว่าจะมีคนอื่นเห็นปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาและนินทาเอาได้

พวกเขาไม่มีเวลารับประทานอาหารกลางวัน ดังนั้นพวกเขาจึงรับประทานอาหารเย็นแต่หัววัน

เจ้านายและเจสันรับประทานอาหารเย็นกับผู้บริหารเมือง และพวกเขาไม่อยู่ที่โต๊ะส่วนกลาง

เพื่อนร่วมงานผู้มีประสบการณ์คนหนึ่งกล่าวว่า งานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อธุรกิจกับผู้บริหารเป็นเพียงขั้นแรก สำหรับเรื่องที่สำคัญกว่านี้ จะเกิดขึ้นหลังอาหารเย็น

ผู้ชายสามารถหาความบันเทิงได้หลายวิธี ซึ่งบางวิธีนั้นเหนือจะคาดเดา

ทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายกอดเอวของเบียงก้าขณะที่พวกเขาอยู่ที่แม่น้ำ

เมื่อพิจารณาว่าเบียงก้าเป็นภรรยาลูกพี่ลูกน้องของเจ้านายและเธอกำลังอุ้มลูกชายของเจ้านายไว้ในมือ เป็นเรื่องปกติที่เขาจะช่วยให้เธอไม่บาดเจ็บตัว

พวกเขาคิดว่าเจ้านายของพวกเขานั้นแม้ภายนอกจะเย็นชาและห่างไกล แต่ภายในนั้นต้องอบอุ่นและมีน้ำใจมากแน่ อย่างน้อยก็สำหรับญาติของเขา ไม่มีใครคิดอะไรมากไปกว่านั้น

ขณะที่พวกเขาคุยกัน โจตัดสินใจพูดแทนเหล่าชายหนุ่ม “อย่าเอาแต่พูดว่า 'โอ้ ผู้ชายก็เป็นแบบนั้น' สิ ผู้ชายแล้วยังไงล่ะ? เราไม่ได้เกิดมาเพื่อให้พวกคุณวิจารณ์เสียหน่อย!”

เพื่อนร่วมงานหญิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ไม่ได้หมายถึงคุณหรอกน่า เพราะยังไง เราก็ไม่สนใจคุณอยู่ดี”

จากนั้น เธอก็หันไปมองเบียงก้า “เบียงก้า เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมที่พวกเราจะนินทาเจ้านายน่ะ?”

พวกเขากระตือรือร้นที่จะซุบซิบ แต่พวกเขาต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเบียงก้าด้วย

เบียงก้าระมัดระวังเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะพูดว่า "ตามสบายค่ะ ฉันไม่ใช่คนที่…สนิทชิดเชื้ออะไรกับเจ้านายอยู่แล้ว"

พวกเขาเชื่ออย่างนั้น!