บทที่ 23 เห็นคนที่ชอบมั่วไปทั่วด้วยตาของเธอเอง

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เด็กชายยังคงไม่เข้าใจ ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำและรอให้พ่อของเขาออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ

จากนั้นไม่นาน ลุคก็ออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว หน้าอกอันกระชับของเขาเปล่งประกายไปด้วยหยดน้ำที่มองดูแล้วให้ความรู้สึกที่แสนจะเย้ายวน

“คุณพ่อครับ ผมเชื่อว่าคุณบีเธอเองก็มีพ่อมีแม่ แล้วทำไมพ่อถึงต้องดูแลด้วย?” บลองช์ยังคงไม่สามารถหาคำตอบได้

ลุคนั่งลงด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายในขณะที่เขากำลังเช็ดผมที่เปียกด้วยผ้าขนหนู เขาถามกลับว่า “ลูกอายุเท่าไหร่? แล้วเธออายุเท่าไหร่?"

“อืม ผมอายุ 5 ขวบ...” บลานช์ตอบ “แต่ผมไม่รู้ว่าคุณบีอายุเท่าไหร่”

ลุคมองดูลูกชายแล้วตอบอย่างจริงจังว่า “ลูกอายุ 5 ขวบและเธออายุ 24 ปี ทั้งสองคนอายุห่างกันตั้ง 19 ปี ลูกจะเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ และลูกจะเป็นผู้ใหญ่เหมือนกับพ่อ เมื่อถึงตอนนั้น ลูกจะมีอาชีพและความฝันที่อยากจะไล่ตาม และพ่อก็คงจะมีอายุสัก 50 ได้และหลังจากไม่นาน พ่อก็จะแก่ชราเช่นเดียวกับคุณบีของลูก วันหนึ่งเราจะแก่เหมือนกับคุณปู่ทวดของลูก แต่กว่าจะถึงวันนั้นยังมีเวลาอีกมากมาย ผู้ชายมีไหล่ที่แข็งแรงกว่าผู้หญิงเมื่อต้องทนต่อเรื่องความเจ็บป่วยความชรา ความเป็นและความตาย และทนต่อความตรึงเครียดและแรงกดดันทั้งหมดที่ถาโถมเข้ามา”

เด็กชายพยักหน้าหนักแน่น!

เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเคยบอกเขาก่อนหน้านี้ว่าไหล่ของผู้ชายมีไว้เพื่อรองรับทั้งครอบครัวทั้งเด็กและผู้ใหญ่

บลองช์คิดทบทวนอีกครั้งและกล่าวว่า “แต่คุณบีจะต้องมีสามีและลูก ๆ ของเธอเอง คุณพ่อครับ คุณจะดูแลคุณบีและสามีของด้วยเธอไหม?”

ถ้าอย่างนั้น พ่อก็คงจะใจดีเกินไป

“ทำไมพ่อต้องดูแลสามีของเธอด้วยล่ะ?” ลุคมองลูกชายอย่างเย็นชาเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาลุกขึ้นยืน และโยนผ้าเช็ดตัวที่เปียกครึ่งหนึ่งลง เขาไม่ยอมเปิดปากคุยกับลูกชายเรื่องนี้อีกครั้ง

สามีของเธอ?

ฌอง แลงดอนอะไรนั่นเหรอ?

ลุคขมวดคิ้วขมวด

เด็กชายก้มหน้าลงและแตะนิ้วชี้เข้าหากัน เขาไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรผิดไปจึงทำให้พ่อของเขาโกรธ

…

ในทางกลับกัน ณ ย่านริกัล แคปปิตอล

คืนนั้น เบียงก้าไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน

ฝันร้ายทำให้เธอหวาดกลัวในคืนแห่งความมืดมิด แต่เมื่อรุ่งสาง หัวของเธอก็รู้สึกปวดมากจนเธอไม่สามารถลุกขึ้นได้

โทรศัพท์ของเธอเปิดสั่นเอาไว้

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้สังเกตเห็น

ฌองส่งข้อความมาทางวีแชท "เบียงก้า พี่เดาว่าเธอคงจะหลับอยู่ พี่หวังว่าข้อความนี้จะไม่ได้รบกวนเธอนะ วันนี้พี่คงจะยุ่งมาก ขอโทษทีนะ แต่พี่คงจะไปเยี่ยมเธอไม่ได้แล้ว ถ้าหากว่าอาการหวัดยังไม่ดีขึ้น ก็อย่าลืมทานยานะ เจอกันที่ทำงานในวันจันทร์ แม่บอกว่าวันนี้แม่จะไปเยี่ยมเธอนะ ดังนั้นแมเลยตื่นแต่เช้าทำซุปไก่ไปให้ พี่ได้บอกที่อยู่ของเธอไปเรียบร้อยแล้วนะ”

เบียงก้ากำลังนอนหลับอยู่ เธอจึงไม่เห็นข้อความนั้นในตอนนี้

ภายนอกห้องพักของเธอ

แสงแดดสาดส่องลงมาหลังจากที่ฝนตกเมื่อคืนนี้

อากาศภายในวันนี้ไม่ร้อนมาก มันอบอุ่นเมื่อแสงแดดส่องลงมาที่บนใบหน้าของผู้คนและความชื้นภายในอากาศนั้นก็กำลังพอดี

แม่ของฌองประคองขวดซุปไก่เอาไว้ในมือ หลังจากที่ลงจากรถบัสแล้ว เธอก็มุ่งหน้าไปยังย่านริกัล แคปปิตอลอย่างไร้กังวล

พื้นที่แถวนั้นค่อนข้างโทรม

แม้ว่ามันจะไม่ใช่ย่านใหม่ของเมือง แต่มันก็อาจจะยังไม่ถูกรื้อถอนในอีก 15 ปีข้างหน้าเช่นกัน เพราะนักพัฒนาส่วนใหญ่จะไม่สามารถทำอะไรมากมายกับพื้นที่ของเมืองส่วนนี้ได้

แอนนา โอไรล์ลี แม่ของฌองเดินเข้าไปในละแวกบ้านและเห็นชายชราหลายคนนั่งดื่มชาอยู่บนเก้าอี้โยก เมื่อเธอเดินต่อไป เธอก็เห็นผู้หญิงหลายคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ