บทที่ 28 แผดเผาร่างกายของมันด้วยแรงตัณหา

พวกเขามาถึงในเมืองแล้ว

เจสันเอ่ยถามชาร์ล็อตในขณะที่เขาจับพวงมาลัยไปด้วย “คุณชอว์ครับ ให้ผมไปส่งคุณที่โรงแรมหรือว่าคุณอยากจะไปเดินศูนย์การค้าดีครับ?”

"ไม่เอาทั้งคู่นั่นแหละ ฉันชวนเพื่อนออกมาทานหารกลางวันแล้ว” ชาร์ล็อตกล่าวขณะที่เก็บลิปสติกเข้ากระเป๋าถือหลังจากแต่งหน้าเสร็จ

เจสันเข้าใจและถามว่า “ถ้าเช่นนั้น คุณจองร้านอาหารเอาไว้รึยังครับ? ถ้าคุณยังไม่ได้ทำการจองร้านไหนเอาไว้ ทางเราสามารถทำการจองให้กับคุณได้ทุกเมื่อนะครับ”

หากเปรียบว่า ที คอร์ปอเรชั่น เป็นจักรวรรดิในโลกของธุรกิจ ลุคก็คงเป็นองค์ราชาแห่งจักรวรรดิและในฐานะผู้ช่วยผู้ซื่อสัตย์ เจสันก็คงจะเป็นนายกรัฐมนตรีเสียกระมั้ง เจสันมีหน้าที่เชื่อฟังนายท่านของเขาแต่เพียงผู้เดียวและคอยควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาที่เหลือทั้งหมด

แน่นอนว่าชาร์ล็อตจะรู้สึกเย่อหยิ่งเมื่อผู้ชายที่มีตำแหน่งเช่นนั้นปฏิบัติต่อเธอด้วยความยำเกรง

“อื้ม จองไว้แล้ว” ชาร์ล็อตบอกเขาว่าเธอจะไปรับประทานอาหารที่ไหน

จากนั้น รถก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางของเธอ

สิบนาทีต่อมา เจสันก็มาหยุดรถที่ทางเข้า “ถึงแล้วครับ คุณชอว์”

"ขอบใจ!" ชาร์ล็อตคว้ากระเป๋าแล้วสะบัดผมสีน้ำตาลหยักศกให้พริ้วไหว ก่อนที่เธอจะเดินลงจากรถไป จากนั้นเธอก็ชี้นิ้วไปที่เบาะด้านหลัง "เธอมากับฉัน"

เจสันขมวดคิ้วอย่างมีเลศนัย ทัศนคติที่เอาแต่ใจของชาร์ล็อตกำลังทำให้เขาวิตกกังวล

ในทางกลับกัน เบียงก้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยที่ชาร์ล็อตจะทำตัวเช่นนั้น

ชาร์ล็อต ชอว์ เป็นทายาทของคนที่อยู่ในจักรวาลแห่งวัตถุนิยม ดังนั้น เธอคงจะรู้สึกผิดธรรมชาติถ้าหากไม่มีลูกน้องคอยเดินตาม

ชาร์ล็อตไม่ได้ขอให้ซูตามเธอไป อาจเป็นเพราะว่าถ้าไม่ได้อยู๋ภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ซูก็จะดูเคร่งขรึมเกินไป

พูดอีกอย่างก็คือ เบียงก้าดูอ่อนแอกว่าและรังแกง่ายกว่านั่นเอง!

เบียงก้าลงจากรถไป

จากนั้น เจสันก็ขับรถออกไป

"ตามฉันมาสิ" ชาร์ล็อตมองดูเบียงก้าที่ถ่อมตัวราวกับว่าเธอเป็นลูกสุนัขเชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง

ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรคือโรงแรมขนาดใหญ่ที่ชาร์ล็อตได้จองไว้

เบียงก้าได้รับข้อความทางโทรศัพท์

“เราทำหน้าที่ต้อนรับเธอก็จริง แต่เธอก็ไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับเรานะ ดังนั้น ถ้านางสุภาพมา ก็สุภาพกลับไป แต่ถ้าหยาบคายมา ก็อย่าก้มหัวยอมง่าย ๆ ล่ะ” ซูส่งข้อความมาหาเธอ

ชาร์ล็อตหันกลับมามองแล้วพูดว่า “ทำไมเดินจัง? เร็วสิ!"

เบียงก้าเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

ชาร์ล็อตจองห้องพักที่หรูหราเอาไว้ในโรงแรมห้าดาว คนที่เธอนัดพบยังไม่มาถึง ดังนั้น ชาร์ล็อตจึงนั่งลงและเริ่มแต่งหน้าใหม่อีกครั้ง

เบียงก้าไม่มีอะไรทำ เธอจึงนั่งลงบนโซฟาใกล้ ๆ

ไม่นาน โทรศัพท์ของชาร์ล็อตก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาแล้วถามว่า “นี่ มาถึงยัง? ปล่อยให้ฉันรอนานขนาดนี้ได้ยังไงกัน นางตัวดี! อยากตายเหรอ?!”

เบียงก้าชะงักเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น เธอครุ่นคิดกับตัวเองว่า เพื่อนของชาร์ล็อตเป็นผู้หญิงที่เธอเรียกว่า "นางตัวดี" มันก็คงจะเหมือนกับบุคลิกของเธอเองเช่นกัน

"แม่เธอ? ฉันไม่ชอบให้พวกผู้ใหญ่อยู่ใกล้ ๆ” ชาร์ล็อตบ่นเล็กน้อยก่อนที่เธอจะถอนหายใจยาว “ก็ได้ ก็ได้ ให้แม่เธอตามมาด้วยก็ได้”

ยี่สิบนาทีต่อมา ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

เบียงก้ายืนขึ้นตามสัญชาตญาณด้วยความสุภาพ ทันใดนั้น เธอก็ได้พบกับแม่เลี้ยงของเธอ เจนนิเฟอร์ ลีและมาลี เรย์น ราวกับว่าเลือดทั้งหมดได้ไหลออกมาจากใบหน้าของเธอทันที

เห็นได้ชัดว่าความสุภาพไม่จำเป็นต้องใช้ที่นี่อีกต่อไป!