บทที่ 36 จะออกไปแล้วเหรอ

ผ่านไปนานมากจนขาเธอชาเพราะนั่งฟุบอยู่กับพื้นนาน ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงของลุคมาจากห้องน้ำ มีเสียงแหบแห้งปนออกมาจากน้ำเสียงของเขา

เขาพูดว่า “คุณเข้าไปได้แล้ว”

เบียงก้ากัดริมฝีปากของเธอและกลืนความกระอักกระอ่วนลงไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้ง

ลุคมองมาที่เธอ สีหน้าและการกระทำของเขาดูซับซ้อน

เบียงสบตาเขาครู่หนึ่ง แต่เธอไม่สามารถทนต่อดวงตาสีเข้มและลึกของเขาได้ ดังนั้นเธอจึงต้องหันหลังและมองไปทางอื่น

ที่นี่และเดี๋ยวนี้ ลุคแต่งตัวดูเป็นชายชาตรีไร้ที่ติ เขาเป็นสุภาพบุรุษอย่างสมบูรณ์แบบตามปกติ แม้แต่คอเสื้อและแขนเสื้อก็ดูเรียบร้อยผิดหูผิดตา

ราวกับไม่เคยเข้าไปพัวพันกับผ้าขี้ริ้วผืนใดผืนหนึ่งก่อนหน้านี้ ราวกับว่าทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการด้านเดียวของเธอเท่านั้น

เบียงก้ากำลังจะเข้าไป แต่แล้วเขาก็ขวางทางเธอไว้

ร่างสูงและเรียวของชายคนนั้นยังคงมีกลิ่นของฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนและฟีโรโมนของผู้ชาย มันทำให้เธอรู้สึกอลม่าน

“ขอร้องแหละค่ะ ให้ฉันผ่านไป” เบียงก้าพูดพร้อมก้มหน้าลง

ลุคขมวดคิ้วเข้มแน่น และเขาเดินผ่านเธอ ปัดไหล่ของเธอขณะที่เขาจากไป

เบียงก้าหายใจเข้าลึก ๆ และเข้าไปในห้องน้ำ

ก่อนที่จะปิดประตูห้องน้ำ เธอเห็นลุคเดินเข้าไปหาบลองช์จากด้านหลัง เด็กชายเห็นพ่อของเขาเดินเข้ามา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงทำการบ้านต่ออย่างจริงจัง

ทั้งผู้ใหญ่และเด็กดูเหมือนจะเป็นขาดความรักอย่างจริงจัง

ประการแรก พวกเขาบุกรุกบ้านของเธอราวกับว่าบ้านพวกเขาอยู่ที่นั่น กินอยู่ตามที่ต้องการ ตอนนี้พวกเขาได้ตั้งค่ายในห้องพยาบาลของเธอด้วย คนน้องกำลังทำการบ้าน ในขณะที่พี่โต… มีความสุข… กับตัวเขาเอง…

เบียงก้าส่ายหัวเพราะกลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้

เหมือนสติของเธอกำลังจะพังทลายลง

เมื่อถอดชุดชั้นในออกแล้ว เบียงก้าพิงผนังห้องน้ำด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดตัวเองเป็นที่สุด เธอแทบอยากจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

เธออายตัวเธอตัวเอง

ในตอนกลางวัน เขาเป็นประธานบริษัท อยู่บนบนยอดปิรามิด ทุกคนต้องแหงนมองไปที่เขา ในขณะเดียวกัน เธอเป็นพนักงานหญิงคนใหม่ไม่มีอะไรพิเศษไม่มีใครอยู่เบื้องหลังหรือคอยสนับสนุนเลย เธอไม่ใช่แม้แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของเขาด้วยซ้ำ

ถึงกระนั้น พวกเขาสองคนกลับดูสนิทกันอย่างลับ ๆ และมีช่วงเวลาแบบนี้ทั้ง ๆ ที่สถานะของพวกเขาต่างกันมาก ไม่ว่าเบียงก้าจะคิดยังไง เธอก็ไม่สามารถเข้าใจอะไรได้เลย

ทุกสิ่งที่ลุคทำนั้นแทบจะเป็นการประกาศอย่างชัดเจนแล้วว่าเขา "ต้องการเธอ"

เบียงก้ายกมือขึ้นและนวดคิ้วของเธอพลางปล่อยลมหายใจยาว

ในเวลาเดียวกัน เธอได้ยินเสียงเท้าของเด็กกระทบพื้นขณะที่เขาวิ่งเข้าหาเธอ

“คุณบีครับ โทรศัพท์ของคุณดัง พ่อคุณโทรมาครับ…” เด็กชายวิ่งไปที่ทางเข้าห้องน้ำ เสียงพึมพำที่น่ารักของเขาพึมพำ “ผะ-ผมบังเอิญรับสาย เขาบอกว่าเขาเป็นพ่อของคุณครับ”

เบียงก้าได้เปิดประตูห้องน้ำแล้วและรับโทรศัพที่บลองซ์ยื่นให้เธอ

มือข้างหนึ่งของลุคอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าใส่ชุดสูทและรองเท้าหนังไหล่ของเขากว้างและเอวของเขาแคบ ดูหล่อเหลาราวกับภาพวาด ขณะที่เขาจ้องมองที่แก้วเปล่า หลังจากนั้นเขาเปิดประตูตู้เย็นและพบว่ายังว่างอยู่ด้วย

"ว่าไงคะ พ่อ?" เบียงก้าปิดประตูห้องน้ำแล้วรับสายจากข้างใน