บทที่ 39 รักนวลสงวนตัวที่สุด

ทันใดนั้น ฌองก็เดินไปที่ประตูห้องนอนและพยายามหมุนลูกบิด

เขาหมุนลูกบิดสองสามครั้งแต่มันไม่ขยับ

ณ จุดนั้น ลุคล็อคประตูจากด้านใน แต่ทว่านี่เป็นเพียงแค่ลูกประตูธรรมดา ไม่ได้แข็งแรงมาก

หัวใจของเบียงก้าตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มและไม่อาจกลับมาอยู่จุดเดิมได้อีก ใบหน้าของเธอซีดเซียวจนบอกได้ว่าไม่มีเลือดไหลขึ้นมาเลี้ยงเลย...

ริมฝีปากของเธอถูกผนึกด้วยจูบอันเร่าร้อนของชายคนนั้น เธอทำได้เพียงมองดูชายผู้นั้นด้วยความเศร้าโศกลึก ๆ ในดวงตา เธอสั่นศีรษะอย่างสิ้นหวัง

ลุคจูบริมฝีปากของเธอนานเสียจนปล่อยใจไปกับจูบอันดูดดื่มนั้นขึ้นทุกที หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็ดึงลิ้นของเขาออกจากปากของเธอ แววตาของเขาเจิดจ้าด้วยเปลวเพลิงแห่งราคะที่ไม่สิ้นสุด

ใบหน้าอันหล่อเหลาด้านหนึ่งกำลังแนบอยู่กับแก้มข้างหนึ่งของเธอ ความอบอุ่นในร่างกายของพวกเขาหลอมรวมเข้าด้วยกัน และมือขนาดใหญ่ของเขาไม่ได้ทำให้ข้อมือของเธอคลายลงเลย ในทางกลับกัน อีกมือของเขาวางไว้หว่างขาของเขาออกแรงกดตรงนั้นมากขึ้น

“อย่านะคะ...”

เบียงก้าไม่อาจควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นได้อีก

เข่าของเธออ่อนแรง และเธอต้องพิงอะไรบางอย่าง แต่ในความงุนงงของเธอ เธอโผเข้ากอดแน่นซึ่งเขารั้งเธอไว้แน่นอยู่แล้ว

“ปล่อยฉันนะคะ… อย่าทำแบบนี้…”

ในที่สุดเธอก็หายใจสะดวกขึ้น เธอบังคับเสียงของเธอให้เป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบาที่สุดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

คนข้างนอกก็ไม่หยุดเช่นกัน

หลังจากที่ฌองเปิดประตูในครั้งแรกไม่สำเร็จ เขาจึงไม่ยอมแพ้ เขาคิดว่าเบียงก้าแค่แสดงอารมณ์โมโหและไม่ยอมพบเขาเท่านั้น เขารู้ว่าเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ตอนที่เหล้าเข้าปาก

เขาใช้เวลาสองสามนาทีเพื่อสงบสติอารมณ์และจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อที่เขาจะได้ตั้งสมาธิ เมื่อเขามองดูควันที่ลอยขึ้น อย่างไรเขาก็ยังหงุดหงิดมากขึ้นอีก!

เขายืนอยู่นอกประตูห้องนอนและพยายามหมุนลูกบิดประตูอีกสองสามครั้ง ราวกับว่าเขามีความแค้นกับการที่ประตูลงกลอนตรงหน้า!

ในที่สุด ฌองก็ขว้างก้นบุหรี่ลงกับพื้นและตะโกน “เบียงก้า เรน์น เธอคิดว่าพี่จะทำอะไรกับเธอไม่ได้แค่เพราะเธอล็อคประตูบาง ๆ ไว้แค่นี้เหรอ? อย่าเพิ่งลืมไปสิ เธอเป็นคู่หมั้นของพี่นะ!!”

เบียงก้ารู้สึกเจ็บตรงหน้าอก

เธอเสียใจที่ตกลงคบกับฌองเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว เธอเสียใจที่ทิ้งความหวังไว้กับผู้ชายเมื่อปีที่แล้ว เธอรู้สึกเสียใจกับความเชื่อมั่นอันไร้เดียงสาว่าเธอยังคงมีโอกาสได้รับความสุข

นั่นคือความผิดพลาดทั้งหมดของเธอ

เหมือนลุคจะสามารถปิดกั้นฌองไว้ข้างนอกได้อย่างสมบูรณ์

เขาทำตัวราวกับว่าทั้งสองคนเป็นคน ๆ เดียวกัน ภายในบ้านหลังนี้ เขาจดจ่อกับการซึมซับร่างกายอันแสนหวานของเธออย่างเต็มที่

ชายคนนั้นไม่ปล่อยเธอไป เขาจ้องมองร่างกายส่วนล่างของเธอ

เป็นตอนที่ชายหนุ่มเห็นแปลงนาพื้นน้อยของเธออย่างเต็มสองตา

เบียงก้าพยายามดิ้นรน แต่เธอไม่กล้าที่จะกระแทกโดนประตูเพราะกลัวที่จะทำเสียงดังเกินไป จนทำให้ฌองเกิดความสงสัยขึ้นมา!

ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ไม่ต้องการให้ผู้ชายสองคนเห็นร่างกายของเธอพร้อม ๆ กันในเวลานี้!

เธอไม่ต้องการให้ฌองได้ยินหรือเห็นความอัปยศแบบที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ เธอไม่ต้องการถูกกล่าวหาว่าเป็น "ผู้หญิงเลว"

“ดูสิว่าตอนนี้คุณแต่งตัวยงไง ไม่รู้รึไงว่าตอนที่ผมจ้องมองคุณในสถาพแบบนี้แทบทำให้ผมเป็นบ้าอยู่แล้วนะ?” ลุคก้มศีรษะลงจูบริมฝีปากของเธออีกครั้ง สัมผัสของเขารุนแรงขึ้นและแสดงความเป็นเจ้าของมากกว่าเดิม

มือใหญ่โตของเขาแตะเธอที่หว่างขาของเธอ เมื่อมือที่แห้งและร้อนลุ่มของเขาเอื้อมถึงเธอ

เธอรู้สึกชุ่มฉ่ำและเหนียวเหนอะบริเวณนั่น

เธอกำลังปลดกายปล่อยใจให้เป็นไปตามใจนึก

ฌองอยู่ข้างนอก และสิ่งเดียวที่แยกพวกเขาออกจากกันคือประตูบาง ๆ เบียงก้าไม่กล้าขยับหรือกรีดร้อง และเสียงสะอื้นของเธอก็กลืนไปกับจูบอันร้อนแรงของลุค

ดวงตาของเธอเริ่มชุ่มชื้นและเปียกมากขึ้น แต่ชายคนนั้นก็ลูบไล้เธอแรงขึ้นอีก…

เบียงก้ารู้สึกเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือ