บทที่ 47 เขาแสดงออกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างชัดเจน

เบียงก้าไม่คิดว่าไวน์เพียงแก้วเดียวจะทำให้เธอเมาได้

เธอส่ายศีรษะก่อนจะเห็นใต้ผ้าปูโต๊ะที่คลุมทับโต๊ะกลมใหญ่ โต๊ะมันควรมีแปดขา และมีขาโต๊ะที่ค่อนข้างใหญ่อยู่ตรงหน้าเธอ

บางทีเธออาจจะบังเอิญสะดุดขาโต๊ะพวกนี้ล้มก็ได้

เธอดันทำไวน์แดงหกใส่กางเกงของเจ้านาย แถมยังหกอยู่ตรงส่วนที่น่าอายที่สุดของผู้ชายด้วย กางเกงของเขาเปียกจนชุ่ม เบียงก้าได้แต่คิดว่าเธอสมควรตายสักหมื่นหน

ลุคคงจะคิดว่าเธอจงใจยั่วยวนเขา หลังจากอุบัติเหตุครั้งนี้ ไม่สามารถจะสู้หน้าใครได้อีก

“ยืนนิ่งอยู่ทำไมเล่า? ช่วยคุณครอว์ฟอร์ดเช็ดสิ!”

ซูยืนกระดาษชำระให้หนึ่งห่อ ทั้งยังเร่งเบียงก้าให้รีบกว่าเดิม

เบียงก้าไม่มีเวลาให้ไตร่ตรองอะไร สิ่งแรกที่เธอทำคือดึงทิชชูออกมา แล้ววางมือบนเป้าของเจ้านาย...

กระดาษชำระเปียกชุ่มทันทีที่สัมผัสกับไวน์ มันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ไม่นานนัก เบียงก้าก็ตระหนักได้ว่านิ้วของเธอกำลังสัมผัสกับอะไรบางอย่าง ในตอนที่เธอเช็ดให้กางเกงเขาด้วยกระดาษชำระ มันย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่นิ้วของเธออาจจะปัดป่ายไปทั่วเรียวขาของเขา

เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวภายใต้กางเกงของเขา...

ที่ตรงนั้นค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

ใบหน้าของเบียงก้าร้อนขึ้นอย่างยากจะอธิบาย...

ในห้องนี้ประกอบไปด้วยหุ้นส่วนทางธุรกิจสามรายทั้งชายและหญิง นี่อาจเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดสำหรับเจ้านายของเธอ เบียงก้ากัดริมฝีปากพลางโทษตัวเอง แต่กลับไม่มีอะไรดีขึ้น เธอประหม่ายิ่งกว่าเก่า แถมนิ้วมือก็สั่นไปหมด

เธอใช้กระดาษชำระไปกว่าครึ่งห่อแล้ว แต่กางเกงของลุคก็ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่

ผู้ชายคนนี้คลั่งไคล้ความสะอาดเป็นพิเศษ เขาจะสามารถทนรับประทานอาหารทั้งที่ต้องใส่กางเกงที่เปียกไวน์อยู่เหรอ?

ในขณะที่เบียงก้าทั้งตื่นตระหนกและไม่สบอารมณ์ ชายผู้นี้ก็เข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้อย่างรุนแรง

เธอเงยหน้ามองและพบเข้ากับสายตาที่เย็นชาหลุ่มลึกของเขา

ชายผู้นี้เป็นคนสูงแถมยังมีลักษณะที่นุ่มลึก ขณะที่เขามองดูใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด คำสั่งของเขาเล็ดรอดผ่านไรฟันออกมา “มากับผม!”

ทุกคนในห้องล้วนดูประหลาดใจอยู่เล็กน้อย

หุ้นส่วนทางธุรกิจทั้งสามคนตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าคุณเรย์นไม่ใช่เพียงพนักงานหญิงทั่วไปของคุณครอว์ฟอร์ด

เจสันและซูเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน พวกเขาไม่คิดว่าเจ้านายของตัวเองจะแสดงออกอย่างชัดเจนถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของเบียงก้า

เขาเปิดเผยอย่างชัดเจนราวกับจะประกาศให้ทุกคนในที่นี้รู้ว่าเบียงก้า เรย์นเป็นผู้หญิงของตน ซู คาร์เตอร์ได้แต่แอบขอบคุณดาวนำโชคของเธอ และดีใจเหลือเกินที่เธอเข้ากันได้ดีกับเบียงก้า

…

ลุคกล้าไปตามทางเดินจนถึงลิฟต์ เขาผลักเธอเข้าไปด้านใน

เมื่อประตูลิฟปิดลง ลิฟต์ก็ค่อย ๆ ขึ้นไปอย่างช้า ๆ เธอไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปชั้นไหน แต่เมื่อลิฟต์ยังคงเคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างไม่ยอมหยุด เธอจึงแน่ใจว่าพวกเขาจะต้องขึ้นไปบนชั้นที่สูงมากแน่

ยิ่งลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้น เธอก็ยิ่งรู้สึกวิงเวียน

แค่ไวน์แก้วเดียวยังล้มเธอได้! ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอคงจะประเมินความสามารถของแอลกอฮอล์ต่ำไป

ประตูลิฟต์เปิดออก มือของชายคนนี้ก็กระชากเธออีกครั้ง พวกเขามาถึงที่ห้องพัก เขาล้วงเอาคีย์การ์ดขึ้นมา แล้วรูดเปิดประตู ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในห้องด้วยมือเพียงข้างเดียว

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปถึงข้างใน ชายหนุ่มก็บังคับให้เธอลงไปกองที่ทางเดินของห้อง

ไฟเหนือศีรษะเป็นแสงสลัว ๆ สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดแก่พวกเขาทั้งสองคน รูปลักษณ์ของลุคนั้นดูงดงามราวกับภาพวาดสามมิติ

จุมพิตที่เร้าร้อนของเขาโปรยลงบนริมฝีปากของเธอ

เธอพยายามที่จะต่อสู้ดิ้นรนด้วยร่างกายอันเหลาะแหละของเธอ แต่ชายหนุ่มดึงเธอไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งของเขา

“อื้ม...อื้อ…” ริมฝีปากบางถูกเขาโจมตีอย่างดุเดือด ทั้งยังรุกล้ำเข้ามาอย่างช้า ๆ