บทที่ 60 เธอนั่งลงบนตักของเขา

สิบนาทีต่อมา…

“ฉัน ฉันทำไม่ได้” เบียงก้ากล่าวด้วยท่าทางที่ตกใจและดวงตาที่เบิกกว้าง

ลุคกดร่างกายของเขาเข้ากับเธอ ริมฝีปากอันเย้ายวนของเขากดลงบนริมฝีปากที่บอบบางและอ่อนโยนของเธอเล็กน้อย ริมฝีปากของเขาแตะกับเธอเบา ๆ ร่างกายของเธอสั่นเทาในขณะที่เขารอการตอบสนองจากเธอ

“ฉัน…ฉัน…” เธอหลับตาแล้วพูดขึ้นว่า “ฉัน ฉันทำไม่ได้...คุณอย่า...”

ลุคมองดูหน้าอกที่สั่นเทาของเธอ จากนั้น เขาก็ลุกขึ้นนั่งในที่นั่งคนขับของเขา

ชายผู้นั้นเลื่อนกระจกรถลงและจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ ราวกับว่าเขาทำมาเป็นพันครั้งแล้ว เขาเหลือบมองออกไปภายนอกและพ่นควันบุหรี่ เขายกนิ้วอันเรียวงามของเขาขึ้นมาและกดเข้าที่ขมับที่เจ็บปวดของเขา

ลุคยินดีรอจนกว่าที่เธอจะพร้อมจูบเขา

หลังจากเติบโตมาได้ยี่สิบเก้าปี เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่เขาเคยได้รับ ก็มากกว่าจำนวนโรงแรมที่เธอเคยได้นอนเสียอีกอย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยปล่อยให้เรื่องนี้รบกวนจิตใจของเขาและทำตามใจชอบเหมือนที่ผู้ชายคนอื่น ๆ ที่คงจะได้ในสิ่งที่พวกเขาต้องการไปแล้ว

เช่นเดียวกับที่เธอเคยพูด ทั้งหมดที่เขาทำคือทำให้ผู้หญิงวิ่งเข้าหาเขาโดยที่เขาไม่จำเป็นต้องกระดิกนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงอวบหรือหุ่นดีก็จะต้องกระโจนเข้าหาโอกาสที่จะได้รับจากเขา

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาจึงรู้สึกเกลียดผู้หญิงประเภทนั้น

ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียง หรือหญิงสาวที่มาจากครอบครัวที่มั่งคั่ง ก็ไม่มีใครเทียบเทียมกับผู้หญิงที่ซ่อนอยู่ภายในหัวใจของเขาได้

ในช่วงชีวิตของลุค เขามีความสุขอย่างยิ่งและเต็มใจที่จะแขวนคอตัวเองเอาไว้บนต้นไม้ของเธอ

เบียงก้าลุกขึ้นนั่งและปรับที่นั่งของเธอ

เธอนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารด้วยท่าทางกระวนกระวาย

หลังจากที่ลุคสูบบุหรี่ไปครึ่งมวนแล้ว เขาก็หันมามองไปทางด้านข้างของเธอ

สายตาที่ร้อนรุ่มของเขาดูเหมือนจะแผดเผาเธอ เธอสั่นเล็กน้อยในขณะที่กัดริมฝีปากที่อ่อนโยนของตัวเอง เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะต้องทำเช่นไร...

'เธอต้องเข้าหาเขาและแค่ต้องจูบเขาเท่านั้น...'

“มา ฉันจะสอนให้” ลุคยื่นมือออกมา

เธอนั่งนิ่งอยู่เป็นเวลานาน เขาจึงไม่พอใจในความไม่เต็มใจของเธอ เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “ความอดทนของผมมีขีดจำกัด คุณก็รู้ว่าผมจะห้ามคุณไม่ให้คุณไปนัดดูตัวก็ได้ และคุณก็จะไม่สามารถหยุดผมได้ด้วย”

หรืออาจจะเข้าใจได้ว่า ถ้าเธอทำให้เขารำคาญ เขาจะไม่สนใจว่าพ่อของเธอจะอยู่หรือตาย

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้น ลุคก็ล่อลวงให้เธอนั่งลงบนตักของเขาเพื่อที่เขาจะได้จูบเธอง่ายขึ้น

ประตูรถเปิดอยู่ พวกเขาถูกห้อมล้อมไปด้วยป่าภายในรัศมีหนึ่งเมตรที่มีสายลมพัดผ่าน เบียงก้าอยู่บนตักของเขาโดยที่หลังของเธอกำลังพิงอยู่บนพวงมาลัยของรถ

“คุณยังอยากให้ผมค่อย ๆ สอนคุณอยู่รึเปล่า?” ลุคมองดูใบหน้าที่สวยงามและไร้เดียงสาของเธออย่างระมัดระวัง

แก้มของเธอแดงระเรื่อในขณะที่เธอกลืนน้ำลาย ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ริมฝีปากของเขา

เธอค่อย ๆ กดริมฝีปากของเธอลงกับของเขา

อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังไม่กล้าขยับริมฝีปากของเธอหลังจากที่เธอกดลงไปแล้ว

ร่างกายที่ร้อนรุ่มของเขากำลังจะแผดเผาเธอให้ตาย

ความแตกต่างระหว่างการถูกบังคับให้จูบ กับการที่เธอเป็นคนริเริ่มเอง มันเหมือนดั่งสวรรค์และนรก

ความร้อนจากริมฝีปากบาง ๆ ของชายผู้นั้น ร้อนจนเธอแทบจะทนไม่ไหว เธอกำลังสั่นเทา ดังนั้น ริมฝีปากของเธอจึงกลายเป็นคลื่นในขณะที่เธอสัมผัสที่ริมฝีปากของเขา

“เริ่มเลยสิ ทำเหมือนที่ผมทำ” เขามองมาที่เธอ แล้วก็หลับตาลง เธอแตะที่ริมฝีปากบาง ๆ ของเขาอีกครั้ง เธอยกมือของเธอขึ้นโดยที่เธอไม่รู้ว่าเธอจะวางมันไว้ตรงไหน เธอจึงยกมือขึ้นโอบเข้าที่รอบคอของเขา

เบียงก้าก้มหน้าลงในขณะที่เธอจับที่เสื้อของเขา เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย และบรรจงจูบลงที่ริมฝีปากที่ร้อนรุ่มของเขาลิ้นของเธอเกร็งด้วยความตื่นตระหนก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ยืดปลายลิ้นและสัมผัสกับลิ้นของเขา

เธอมองดูริมฝีปากที่โค้งงอเล็กน้อยของชายคนนั้นและแนวริมฝีปากที่สวยงามของเขา เมื่อเธอจ้องมองลงไป เธอก็เห็นคอหอยที่เย้ายวนของเขา ร่างกายที่โลภมากของเขาถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้เสื้อผ้าของเขา...

เธอตระหนักได้ว่าเธอยังทำได้ไม่ดี เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะจูบผู้ชายอย่างไร

เบียงก้ารู้สึกเขินอายกับการที่เธอจะต้องนั่งอยู่บนตักของเขา เธอกลัวว่าเธอจะทำให้สิ่งนั้นของเขาเจ็บถ้าหากว่าเธอขยับไปมามากเกินไป

“คุณบริสุทธิ์เกินไป” ลุคเห็นใบหน้าที่วิตกกังวลของเธอ เขายังไม่สามารถคิดหาวิธีที่จะทำให้เธอจูบเขาอย่างเป็นธรรมชาติได้ ดังนั้น เขาจึงยอมแพ้

เบียงก้ารู้สึกได้ถึงมือคู่ใหญ่ที่กำลังลุกเป็นไฟได้ถูเข้าที่หลังของเธอ ชายผู้นั้นยังคงจูบปากเล็ก ๆ ของเธอซึ่งไม่ขยับเขยื้อนเลย...

ความกังวลของเธอถูกเขากลืนกินในขณะที่เขาจูบเธอลึกลงเรื่อย ๆ