บทที่ 75 ผมอยากให้คุณมาเจอกับคุณปู่กับคุณแม่ของผม

“อา…”

ฌองปิดประตูห้องน้ำที่ทำจากกระจกด้วยหลังมือเพื่อให้ได้เพลิดเพลินกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสบายใจ เขามองลงไปที่ต้นขาที่ขาวซีดและได้สัดส่วนของมาลี พร้อมกับนิ้วเท้าที่กลมกลึงและอ่อนนุ่มของเธอ

มาลีเขย่งปลายเท้าแล้วโน้มตัวไปด้านหน้า ร่างกายของเธอกดทับไปยังตัวเขาจนไร้ช่องว่าง

“อืม เร็วเข้า…”

ฌองจับด้านหลังของศีรษะมาลีก่อนจะดันให้มันขยับมาด้านหน้า

เขากระตุ้นเธอโดยปราศจากความอ่อนโยน “เร่งมือเข้า อ๊า….เธอนี่มันซนจริง ๆ…”

…

เบียงก้าลงจากแท็กซี่แล้วเดินเข้าไปแถวละแวกบ้าน

มันเป็นย่านที่เก่าแก่มาก ๆ ในเมืองเอ เมื่อหลายปีก่อน พ่อของเธอซื้อบ้านที่อยู่ในละแวกนี้มันมีเพียงสองห้องนอนและหนึ่งห้องนั่งเล่น

บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของเบียงก้ามากมาย ซึ่งส่วนใหญ่นั้นเป็นความทรงจำอันเลวร้าย

เมื่อเบี่ยงก้าเดินเข้าไป ที่ทางเดินเก่าที่เธอไม่เดินผ่านมันมากกว่าห้าปี เธอยังจำได้ว่าเธอย้ายเข้ามาอาศัยอยู่กับมาลีก่อนที่เธอจะเรียนจบมัธยมต้นเสียอีก

ในตอนนั้น พ่อพูดกับเธอว่า “นี่คือพี่สาวของลูก เธอแก่กว่าลูกสองปี หวังว่าลูกสองคนจะเข้ากันได้ดีนะ เข้าใจไหม?”

ในตอนนั้นเบียงก้าผู้แสนอ่อนต่อโลกยิ้มและกล่าวว่า “ตกลงค่ะ!”

มาลีเองก็กล่าว “ไม่ต้องห่วงคะพ่อ หนูจะดูแลน้องเอง”

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนแรกที่พร้อมได้นอนด้วยกัน ผ้าห่มของเธอถูกแย่งไปในกลางดึก และก่อนที่เธอจะขอผ้าห่มคืน พี่สาวของเธอซึ่งก็ยังไม่คุ้นเคยกันนักมักอารมณ์เสียแล้วเตะเธอจนตกพื้น มันกลายเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันว่าพี่สาวของเธอกำลังหลับอยู่รึเปล่าในตอนที่ทำแบบนั้น

ศีรษะของเบียงก้ากระแทกลงบนตู้ข้างเตียง เธอมีเลือดซิบออกมาแต่ก็ทนความเจ็บปวดเอาไว้และไม่ร้องไห้

เช้าวันต่อมาพ่อของเธอสังเกตเห็นแผลแล้วถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น

คนที่ถูกเรียกว่าพี่สาวรีบวิ่งมาข้างหน้าด้วยท่าทางใจดี เธอมองลงไปเห็นใบหน้าของเบียงก้าแล้วกล่าวอย่างไม่สบายใจว่า “บี ทำไมถึงได้มีแผลที่หัวได้ล่ะ? เธอลุกจากเตียงเพื่อไปหาน้ำดื่มแล้วไม่รู้ว่าไฟอยู่ที่ไหนใช่ไหม? ต่อไปปลุกฉันสิ ฉันจะเอาน้ำมาให้เธอ”

ในตอนนั้นเธอยังเด็ก จึงไม่รู้ว่าเธอต้องทำอย่างไรหลังจากที่พี่สาวพูดแบบนั้น ถ้าคิดว่าบางทีพี่สาวของเธออาจจะหลับไม่สนิทและบังเอิญเตะเธอออกจากเตียงก็เป็นได้

บ้านเป็นของพ่อเธอ แต่นายหญิงของบ้านกลับเป็นเจนนิเฟอร์ ดังนั้น เธอจึงต้องพยายามทำตัวให้ดีเข้าไว้หากอยากมีที่ซุกหัวนอน

ไหนจะเรื่องที่พี่สาวของเธอแอบสูบบุหรี่และดื่มเหล้าในห้องนอนตอนกลางคืนอย่างที่สาว ๆ นิยม

แม้ว่าเจนนิเฟอร์จะรู้ว่าบุหรี่และแอลกอฮอล์พวกนั้นเป็นของมาลี แต่เธอเลือกที่จะตบเบียงก้าและสาปส่งเธอ “แกกล้าดียังไงจึงทำนิสัยเสียทั้งที่อายุแค่นี้?! ช่างเป็นเด็กที่ไร้การศึกษาเสียจริง! แกไม่รู้ว่าควรจะทำตัวให้ดีกว่านี้รึไง?! คิดว่าสูบบุหรี่กินเหล้านี่มันเท่มากใช่ไหม? ฉันจะกำจัดนิสัยแย่ ๆ ออกจากแกเอง!”

เพื่อปิดบังนิสัยแย่ ๆของลูกสาวเธอ เจนนิเฟอร์จึงตบหน้าเบียงก้าจนบวม

เมื่อพ่อของเธอกลับมาจากต่างประเทศ เบียงก้าเอาแต่ร้องไห้และพูดว่าเธออยากจะกลับไปอยู่กับปู่ของตัวเอง ชีวิตที่บ้านนอกนั่นน่าจะไม่ดีนัก แต่ก็คงจะดีกว่าที่นี่

ในที่สุด เธอก็ได้เข้าใจว่าแม่เลี้ยงของเธอนั้นน่ากลัวและแย่ขนาดไหน...

เบียงก้าสูดหายใจเข้าลึก ๆ และยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เมื่อเธอกดกริ่งที่ประตู เธอจึงตระหนักได้ว่ากริ่งประตูนั้นเสียและประตูก็ถูกแง้มเอาไว้ด้วย

เป็นไปได้ว่ามาลีอาจจะรู้ว่าเธอกำลังมาและเปิดไว้ให้เธอ?

เบียงก้าผลักประตูให้เปิดออกแล้วเดินเข้าไป

“อ๊ะ... เธอนี่มันร้ายจริง ๆ!”

“อือ… อือ…”

เบียงก้าไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะต้องได้ยินเสียงของผู้ชายที่มาพร้อมกับเสียงครวญครางด้วยความพอใจในขณะที่พวกเขาพูดจาลามกใส่กัน

เสียงอันน่ารักน่าชังของมาลีเอ่ยถามขึ้น “บอกก่อนสิว่าใครสวยกว่ากัน? ฉันหรือเบียงก้า? ถ้าคุณไม่บอก ฉันจะไม่ให้คุณเสร็จ…”

“เธอไง… ต้องเป็นเธอมาเสมอแหละ… ดูดเร็วสิ... อย่าหยุด…” ปากของฌองถูกสมองควบคุม สมองที่ถูกครอบงำไปด้วยความปรารถนา รู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

“แล้วทำไมตอนอยู่ที่อังกฤษคุณถึงไม่เลือกฉันแต่เป็นเลือกเธอแทนล่ะ? ในเมื่อคุณบอกว่าฉันสวยกว่าเบียงก้า... ทำไมคนถึงไม่เลือกคนที่สวยกว่าล่ะ…” มาลีเอ่ยถามด้วยความเอียงอาย