บทที่ 0006

ท้องของหลิ่วเซิงเซิงยังคงร้องคำรามและเธอก็ไม่มีแรงพอที่จะสนใจสิ่งอื่นใด เธอแค่ติดตามหนานมู่เจ๋ออย่างเงียบ ๆ

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงนอกห้องนอนของท่านเสนาบดี

ในจวนเต็มไปด้วยผู้คน และเมื่อพวกเขาเห็นหนานมู่เจ๋อ ทุกคนก็คุกเข่าลงและทำความเคารพ

โม่เล่าและคณะหมอหลวงมาถึงก่อนและยุ่งอยู่ข้างในในขณะนี้

มู่หงยังคงพูดอยู่ข้าง ๆ หนานมู่เจ๋อไม่หยุด และผู้คนในจวนก็รายงานหนานมู่เจ๋อกันคนละประโยค

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงเดินเงียบ ๆ ไปที่โต๊ะหินข้าง ๆ หยิบขนมขึ้นมายัดเข้าปาก...

สบาย!

ประตูเปิดออก โม่เล่าก็เดินออกมาด้วยเหงื่อ

"โม่เล่า อาการของพ่อข้าเป็นยังไงบ้าง?"

ดวงตาของมู่หงเต็มไปด้วยความกังวล

โม่เล่าเดินไปหาหนานมู่เจ๋อทีละก้าว "ท่านอ๋อง ข้าน้อยไร้ความสามารถ! ท่านเสนาบดีร่างกายอ่อนแอ วันนี้เขาถูกแทงสองครั้ง มีดยังมียาพิษอีกด้วย บาดแผลกำจัดดีแล้ว แต่พิษ..."

ขณะที่เขาพูด โม่เล่าก้มหัวลง "เห้อ ตอนนี้เราแค่รอดูว่าหมอหลวงสามารถทำอะไรได้บ้าง"

"ไม่ใช่มียาอายุวัฒนะเหรอ? แม้แต่ยาอายุวัฒนะก็ไม่สามารถรักษาพิษได้เหรอ?"

มู่หงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ใบหน้าหนานมู่เจ๋อน่าเกลียด แต่เขาไม่พูด เขากลับจ้องมองไปที่มุมหนึ่งแทน

ในมุมนั้น หลิ่วเซิงเซิงยังคงกินและดื่มอยู่...

เขาระงับความโกรธและก้าวไปข้างหน้า

"อย่าลืมว่าเจ้ามาเพื่ออะไร!"

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง รีบหยุดสิ่งที่เธอทำอยู่อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหันหลังกลับอย่างเงียบ ๆ...

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "เข้าไป!"

หลิ่วเซิงเซิงยังไม่ได้กลืนอาหารเข้าไปในปากของเธอ ดังนั้นเธอจึงเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

แล้วก็ได้ยินหนานมู่เจ๋อพูดว่า "อยู่ด้วยกันหรือตายด้วยกันเข้าใจไหม?"

"..."

คนรอบข้างไม่ได้ยินสิ่งที่หนานมู่เจ๋อพูดชัดเจน จึงเห็นแต่เขาเดินไปหาสาวใช้ หลังจากนั้นพูดไม่กี่คำ สาวใช้ตัวน้อยก็เข้าไปในห้อง

ต้องรู้ว่า องค์ชายเก้ามีชื่อเสียงในเรื่องความเย็นชาและความเย่อหยิ่ง เขาไม่แม้แต่จะมองผู้หญิงที่มีชื่อเสียงตรงหน้าด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขาใกล้ชิดกับสาวใช้ตัวน้อยมาก และทุกคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสาวใช้คนนั้นเป็นใคร...

มู่หงกำหมัดแน่น ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉา แต่เธอไม่ได้แสดงออกมา เธอเพียงแต่พูดว่า "ท่านพี่เจ๋อ มีสาวใช้อยู่ข้างในอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องจัดให้ใครเข้าไป"

"เธอเป็นหมอ"

หลังจากที่หนานมู่เจ๋อพูดจบก็เดินตามเข้าไป

มู่หงสับสน ทักษะทางการแพทย์แบบไหนที่สาวใช้จะรู้ได้?

ไม่ได้ เธอต้องเข้าไปดูด้วย!

ข้างในห้อง

หมอหลวงสามคนรวมตัวกันและกระซิบกัน คนหนึ่งนั่งอยู่บนขอบเตียงและส่ายหัวเบา ๆ เมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อเข้ามา หมอหลวงหลายคนก็โค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างมาก

"เป็นอย่างไรบ้าง?"

เมื่อได้ยินหนานมู่เจ๋อถาม หนึ่งในนั้นก็ถอนหายใจ

"เห้อ อาการบาดเจ็บของท่านเสนาบดีไม่ร้ายแรง แต่พิษนั้นลึกมากและพิษในร่างกายของเขาก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน แม้ว่าเขาจะใช้ยาอายุวัฒนะ ก็รักษาพิษได้เพียงเจ็ดในสิบเท่านั้น หากพิษนั้นไม่หมดท่านเสนาบดีก็จะอยู่ได้ไม่นาน…"

บรรยากาศในห้องค่อนข้างหนักหน่วง ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ยกเว้นสีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงที่ดูสงบมาก

ด้วยความ "ถูกบังคับจนใจ" เธอคิดว่าจะช่วยชีวิตชายชราแล้วหนีไป

แต่หลังจากตรวจชีพจรแล้ว ใบหน้าของเธอก็ดูน่าเกลียด...

พิษนี้ไม่ใช่แบบเดียวกับที่หนานมู่เจ๋อเคยโดนมาก่อน

เทียบกันแล้วพิษนี้รุนแรงกว่า เรียกได้ว่าถ้าหมอหลวงพวกนั้นไม่มีความสามารถ ท่านเสนาบดีนี้ก็คงจากไปแล้ว...