บทที่ 0012

เสี่ยวถังรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง

"ท่านเพิ่งกลับมา ข้าน้อยไม่มีเวลาพูดมาก ข้าน้อยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านออกไปเมื่อไร ข้าน้อยตกใจมากเมื่อตามหาท่านไม่เจอ แถมยังกลัวหัวหน้าเจียงจะรู้ ข้าน้อยก็เลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องห้ามเขาไว้นอกประตู ท่านว่าทําไมท่านถึงหนีออกไปล่ะ ถ้าเรื่องนี้มีใครรู้ ท่านอ๋องจะลงโทษท่านแน่นอน..."

หลิ่วเซิงเซิงปวดหัวอย่างรุนแรง ตนถูกขังอยู่ในจวนเย็น ทำไมยังมีคนมาหาตน?

เธอหยิบถังน้ำมาทำให้ผมเปียกและแกล้งทำเป็นเพิ่งอาบน้ำ จากนั้นจึงขอให้ เสี่ยวถังปล่อยเสี่ยวเจียงเข้ามา

เมื่อเห็นว่าผมของเธอเปียก เสี่ยวเจียงก็ไม่สงสัยและเดินไปหาเธอพร้อมกับถ้วยยา

"พระชายา คราวที่แล้วท่านไม่ได้ดื่ม ท่านอ๋องทรงรับสั่งให้ข้าน้อยเอายามาให้ท่านอีกถ้วย นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงสั่งให้ข้าน้อยเฝ้าดูท่านดื่มด้วยตาตนเองอีกด้วย"

หลิ่วเซิงเซิงหยิบยามาดมกลิ่น แน่นอนว่าปริมาณยาเพิ่มขึ้นอีกมาก

เธอเยาะเย้ย "ในเมื่อท่านอ๋องไม่ชอบข้า และยังต้องการให้ข้าตาย ทำไมไม่หย่ากับข้าเลยล่ะ?"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา การแสดงออกของเสี่ยวเจียงและเสี่ยวถังก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน

เสี่ยวถังรู้สึกกังวลอย่างมาก พระชายากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร...

เสี่ยวเจียงกล่าวว่า: "ขอให้พระชายาดื่มยาด้วย"

หลิ่วเซิงเซิงอยากจะบอกว่าไม่ดื่ม แต่เมื่อมองดูองครักษ์ที่ดุร้ายสองคนที่อยู่ข้างหลังเขา ก็จำสิ่งที่หนานมู่เจ๋อพูดในวันนั้นได้: ถ้าไม่ดื่มก็กรอก

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะจริงจัง

จึงไม่ต้องการสร้างปัญหามากเกินไป หลิ่วเซิงเซิงหยิบถ้วยยาขึ้นมาและดื่มไปในอึกเดียว

ดวงตาเสี่ยวถังเต็มไปด้วยความเห็นใจ "พระชายา..."

"ตอนนี้พอใจแล้วใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงโยนถ้วยใส่แขนของเสี่ยวเจียง

"เจ้ากลับไปบอกเขาเถิดว่าเจ้าเห็นข้าดื่มด้วยตาของเจ้าเอง ด้วยยาที่หนักขนาดนี้ ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันท้องได้ ให้เขาโล่งใจได้เลย อย่างนี้เจ้าก็ปล่อยข้าออกไปได้แล้วใช่ไหม?"

เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวเจียงไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะดื่มยาอย่างเชื่อฟัง และเขาก็ไม่สามารถผ่อนคลายได้สักพักหนึ่ง

ทำไมจู่ ๆ พระชายาถึงได้แปลกไปขนาดนี้...

เสี่ยวเจียงรู้สึกว่าเธอน่าสงสารเล็กน้อย...

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากโค้งคำนับแล้วรีบจากไป

แต่เขาได้ยินเสียงของหลิ่วเซิงเซิงดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง

"ฝากบอกเขาด้วยว่า เขาไม่ชอบข้า และตอนนี้ข้าก็ไม่ได้ชอบเขาแล้ว อย่าให้เขาขังข้าไว้อีกต่อไป ข้าอยากออกไป!"

เสี่ยวเจียงไม่หยุดแม้แต่ก้าวเดียว และในไม่ช้าก็ออกจากสายตาไป

ทันทีที่เขาจากไป หลิ่วเซิงเซิงก็รีบกระโดดไปด้านข้างและอาเจียนออกมา

"อาเจียน…"

เสี่ยวถังยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก "พระชายา ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? อย่าทำให้ข้าน้อยกลัวเลย"

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัวแล้วคายยาออกมาจนเกลี้ยง

หนานมู่เจ๋อนายใจร้ายจริง ๆ

ให้ผู้หญิงดื่มยาแบบนี้ จะทำลายเธอทั้งชีวิต!

ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงเกลียดเจ้าของร่างเดิมแบบนี้

เป็นเพราะข่าวลือนั้นเหรอ?

มีข่าวลือว่าเจ้าของร่างเดิมฆ่าแม่สามีของตนเอง แต่ไม่มีสิ่งนั้นในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แทนที่จะอธิบายสิ่งที่ไม่มีอยู่ ดูเหมือนเจ้าของร่างเดิมจะชอบดึงดูดความสนใจผ่านการทำร้ายตัวเองมากกว่า

ฆ่าตัวตายนับครั้งไม่ถ้วน รังแกคนใช้ จงใจปรากฏตัวทุกที่ที่หนานมู่เจ๋อไป หาจิตรกรหลายคนมาวาดรูปเขา และยังส่งคนไปลอบสังหารผู้หญิงทุกคนที่ปรากฏตัวรอบตัวเขา...