บทที่ 0019

มันเป็นโรงเตี๊ยมที่หรูหรามาก มีบันไดยาวอยู่กลางโรงเตี๊ยม หลังจากขึ้นบันไดแล้ว จะเห็นทางเดินยาวสองทาง ทางเดินด้านซ้ายและด้านขวา

เมื่อมองลงมาจากทางเดินจะเห็นที่นั่งชั้นหนึ่งและวิวส่วนใหญ่และยังสามารถเห็นที่นั่งฝั่งตรงข้ามของทางเดินด้วย ที่นั่งชั้นสองอยู่ติดกับทางเดินโดยคั่นด้วยฉากกั้น

ในขณะนี้ หลิ่วเซิงเซิงและหญิงสาวกำลังคุยกันอยู่ที่ที่นั่งส่วนตัวที่หนึ่งในทางเดินด้านซ้าย

ในทางเดินฝั่งตรงข้าม เสี่ยวเจียงจ้องมองพวกเขามาเป็นเวลานาน

"ท่านอ๋อง ผู้หญิงคนนั้นดูคุ้น ๆ ดูเหมือนเธอจะเป็นคนก่อนหน้านี้…"

บนเบาะข้าง หนานมู่เจ๋อยังคงจ้องมองไปฝั่งตรงข้าม "เธอยังกล้าออกมา"

สามารถบอกได้ว่าเขาโกรธเล็กน้อย

ตำแหน่งที่พวกเขานั่งอยู่คือมุมทางเดิน ซึ่งไกลจากบันไดมากที่สุด แต่อยู่ตรงข้ามกับหลิ่วเซิงเซิงและคนอื่น ๆ

"แคกแคก..."

ในเวลานี้ ชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ตรงข้ามกับหนานมู่เจ๋อไอสองครั้ง ชายหนุ่มสวมชุดสีม่วงใบหน้าของเขาเรียบเนียนขาว เขาใช้นิ้วเรียวแตะถ้วยเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม:

"พี่เจ๋อไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องธุรกิจกับข้าเหรอ? ข้ากำลังจะบอกว่าแก๊งอู่ชิว คนที่ลอบสังหารท่านและท่านเสนาบดี ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นสมาชิกของแก๊งอู่ชิวทั้งหมด"

"แก๊งอู่ชิว?"

เสี่ยวเจียงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "พวกเขาไม่มีความแค้นต่อเรา แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องการลอบสังหารท่านอ๋องของเรา? พวกเขารับเงินของคนอื่นหรือเปล่า?"

"ยังไม่ชัดเจน แก๊งนี้เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา ในเวลาเพียงสองปี มันได้กลายเป็นแก๊งนักฆ่าอันดับสองในอาณาจักรเฟิงชิง ในปีนี้มันได้ผนวกแก๊งและนิกายเล็ก ๆ จำนวนมากในคราวเดียว และพลังของพวกเขาเติบโตอย่างรวดเร็วและผู้นำของพวกเขาอาจไม่ธรรมดา…"

จิ่งฉุนพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า จากนั้นจ้องมองไปที่หนานมู่เจ๋อแล้วพูดว่า: "พี่เจ๋อท่านเคยรู้จักแก๊งนี้บ้างไหม? ยังไม่ชัดเจนว่าพลังเช่นนี้ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนั้นเป็นศัตรูหรือเพื่อน ถ้าจะบอกว่าเอาเงินคนอื่นมาลอบสังหารท่านนั้นไม่เท่าไหร่ แต่กลัวว่าจะมีความแค้นกับพวกท่านโดยตรงซึ่งคงรับมือได้ยากสักหน่อย..."

"ล้อเล่นน่า มีคนมากมายในโลกที่ต้องการฆ่าข้า ใครกล้าบุกเข้าไปในจวนอ๋องชางเพื่อลอบสังหารข้าจริง ๆ? มีแก๊งไหนกล้ารับงานแบบนี้? เห็นได้ชัดว่าพวกแก๊งอู่ชิวมีความอาฆาตแค้นอยากลงมือเอง แก๊งอู่ชิวต้องมีศัตรูของเราอยู่ด้วย"

เสี่ยวเจียงพูดด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกล่าวเสริม: "อิทธิพลของหอฮัวจิ่งของท่านแพร่กระจายไปทั่วประเทศ และมันก็ไม่ได้เลวร้ายไปกว่าแก๊งอู่ชิว ทำไมท่านถึงกลับชมพวกเขา?"

จิ่งฉุนหัวเราะเสียงดังและพูดอย่างเย่อหยิ่ง: "ควรชมก็ต้องชม พวกเขาเก่งจริง ๆ นี่ พวกเขาสามารถสร้างแก๊งค์ได้ถึงระดับนี้โดยไม่มีใครสังเกตเห็นในสายตาของเรา ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าหัวหน้าแก๊งนั้นเป็นใคร..."

ทั้งสองคุยกันอย่างกระตือรือร้น แต่หนานมู่เจ๋อยังคงจ้องมองไปที่อีกด้านหนึ่ง

จิ่งฉุนสงสัยนิดหน่อย ทิวทัศน์อีกด้านหนึ่งเป็นอย่างไร?

ในที่สุดเขาก็มองไปในทิศทางนั้น

ตรงข้าม

หลิ่วเซิงเซิงกลัวที่จะสัมผัสบาดแผลและไม่กล้านั่งพักผ่อน ดังนั้นเธอจึงยืนเคียงข้างหญิงสาวต่อไป

ตอนนี้เธอหยิกหน้าหญิงสาวแล้วคว้าเสื้อผ้าของเธอทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร

ในมุมมองของพวกเขาคือคู่รักหนุ่มสาวสองคนที่กำลังพลอดรักกัน...

เมื่อมองดูใบหน้าดำคล้ำหนานมู่เจ๋ออีกครั้ง จิ่งฉุนก็อดไม่ได้ที่จะเปิดพัดและเริ่มเขย่า เขายิ้มแล้วพูดว่า "เฮ้ พี่เจ๋อเห็นคนรักของเขาแล้วเหรอ?"

แม้แต่เรื่องธุรกิจก็ไม่ได้คุยกันดี ๆ แล้ว...

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้วและมองไปทางอื่นในที่สุด