บทที่ 0022

มีคนดูมากขึ้นเรื่อย ๆ และเสียงสนทนาก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ มู่เหยียนซีที่โด่งดังอยู่แล้วดึงดูดความสนใจอย่างมากเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น ไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวเจียงที่หล่อเหลา

ดวงตาของเสี่ยวเจียงเต็มไปด้วยความโกรธ เดิมทีเขาแค่ต้องคนไปที่นั่น แต่ตอนนี้ความวุ่นวายลุกลามมาก ถ้าเขาพาหลิ่วเซิงเซิงไปพบท่านอ๋องจริง ๆ ทุกคนก็จะให้ความสนใจกับท่านอ๋อง

เขากลัวว่าจะถูกท่านอ๋องตีจนตาย…

มู่เหยียนซียังคงมองเสี่ยวเจียงอย่างสง่างาม ดวงตาที่อ่อนโยนของเขาดูเหมือนจะบอกว่าทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

เสี่ยวเจียงเยาะเย้ย "คุณชายรองมีพลังมากจนเขากล้าที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านายของข้าด้วย"

"ข้าไม่กล้า แค่แม่นางคนนั้นไม่เต็มใจ"

"เธอเต็มใจ"

"เธอไม่เต็มใจ"

เสี่ยวเจียงเยาะเย้ย "เธอไม่กล้าไม่เต็มใจ"

มู่เหยียนซีหันกลับมาเบา ๆ "แม่นาง เจ้าเต็มใจไหม?"

เมื่อมองดูข้างหลังที่ว่างเปล่า รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่เหยียนซีก็แข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง

เสี่ยวเจียงยิ้มอย่างเย็นชา "ดูเหมือนว่าเธอไม่รู้สึกขอบคุณคุณชายรอง"

มู่เหยียนซียิ้ม "นั่นเป็นเพราะคุณชายก้าวร้าวเกินไป มีคนอยู่รอบ ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ คุณชายยังต้องการอยู่ที่นี่อีกหรือไม่?"

เมื่อเห็นว่าทางเดินเต็มไปด้วยผู้คน เสี่ยวเจียงก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป เขาจ้องไปที่มู่เหยียนซีอย่างดุเดือดก่อนที่จะยกแขนเสื้อขึ้นและจากไป

มู่เหยียนซีไม่ได้พูดอะไรมาก เขาหันหลังกลับและจากไป

แต่เสี่ยวเหลียนก้าวไปข้างหน้าด้วยความลำบากใจและพูดว่า "คุณชายเหยียนซี ที่นี่คนเยอะเกินไป ทุกคนจ้องมองจนน่ากลัว ข้าขอไปกับท่านได้ไหม?"

"ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน แม่นางมีสหายอยู่ด้วย ไม่ไปด้วยกันจะเป็นการดีกว่า"

หลังจากพูดอย่างนั้น มู่เหยียนซีก็พยักหน้าอย่างสุภาพและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เสี่ยวเหลียนซึ่งถูกทิ้งไว้ที่เดิม กำหมัดแน่น ใบหน้าของเธอคล้ำและเป็นสีม่วง

"หญิงขี้เหร่คนนั้นคือใคร? นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าน่าเกลียดขนาดนี้ ข้าโกรธมาก!"

ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ บอกว่า "ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย..."

"ข้ารู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นหยาบคายเกินไป และเมื่อกี้หนุ่มน่ารักข้าง ๆ ก็กล้าพูดแบบนั้น เราควรจะหาคนมาสอนบทเรียนให้พวกเขา"

เสี่ยวเหลียนโกรธมากจนกัดฟัน "เหตุผลหลักก็คือชายที่มีใบหน้าสวยหยาบคายกับข้า แม้ว่าข้าจะสอนบทเรียนให้พวกเขา พวกเขาก็สมควรได้รับมันใช่ไหม?"

"ถูกต้อง เราไม่สามารถปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ ได้!"

"ทางที่ดีควรถอดหน้ากากของผู้หญิงคนนั้นออกแล้วปล่อยให้คนเหล่านั้นเห็นว่าเธอน่าเกลียดแค่ไหน เธอสวมหน้ากากและแสดงส่วนที่งามของเธอออกมา เพื่อที่ให้คุณชายเหล่านั้นจะหึงหวงเธอ"

"..."

ตรงข้าม

จิ่งฉุนใช้พัดสีขาวปิดหน้าและหัวเราะคิกคักมาเป็นเวลานาน

"ไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงที่หลบหน้าท่านจริง ๆ ฮ่า ๆ วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ"

หนานมู่เจ๋อมีหน้าดำตลอด

จิ่งฉุนกล่าวเสริมว่า "ข้าคิดว่าเขาสองคนรักกันมากจริง ๆ ตอนนี้พวกเขาจับมือกันออกไปแล้ว พี่เจ๋อท่านชอบผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเหรอ?"

"หุบปาก ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้า"

จิ่งฉุนพูดอย่างงุ่มง่าม: "อย่านะ นี่ไม่ใช่ล้อเล่นเหรอ? ทำไมท่านถึงโกรธขนาดนี้? แล้วข้าจะฆ่าหนุ่มหล่อที่อยู่ข้างๆ สาวน้อยนั่นแทนท่าน?"

"ไปให้พ้น!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ก็ได้"

"..."

บนถนนด้านนอกโรงเตี๊ยม

หลังจากวิ่งออกจากโรงเตี๊ยม หลิ่วเซิงเซิงและมู่ชิงชิงจงใจวิ่งเป็นระยะทางไกล ในที่สุดพวกเขาก็หยุดหอบจนกว่าพวกเขาจะแน่ใจว่าเสี่ยวเจียงจะไม่ตามมา