บทที่ 0024

แสงจันทร์ส่องอย่างอบอุ่นบนตัวของหนานมู่เจ๋อ และใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็พร่างพราวท่ามกลางแสงจันทร์ วันนี้เขาสวมชุดสูทสีฟ้าอ่อนซึ่งทำให้ผิวของเขาละเอียดราวกับผู้หญิง

เขามองลงไปที่หลิ่วเซิงเซิง และกระโดดไปข้างหน้าหลิ่วเซิงเซิง

"เจ้าไม่ได้ดำจริง ๆ ทำไมต้องปิดบังใบหน้าที่แท้จริงล่ะ?"

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอได้ยินเสียงของหนานมู่เจ๋อ หลิ่วเซิงเซิงก็จำได้ทันทีถึงการโบยครั้งใหญ่สามสิบครั้งที่เธอต้องทนทุกข์ทรมาน ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกดีต่อเขาเลย

"เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับท่านอ๋อง? ข้าได้ช่วยเหลือคนที่ท่านขอให้ช่วยไว้แล้ว ตอนนี้เรากำลังกลับไปสู่ทางของเราเอง และถึงเวลาแล้วที่เราแต่ละคนจะต้องแยกทางกัน"

เสียงนี้...

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "ไม่ได้เจอหลายวัน เจ้าก็ยังกร้าวร้าวกว่าเดิม"

"ข้าไม่กล้า ปัจจุบันท่านคืออ๋องชาง คําพูดเดียวก็สามารถตีคนจนตายได้ โอกาสที่จะพูดคุยกับท่านก็ไม่มี จะกร้าวร้าวกับท่านได้อย่างไร?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดด้วยความโกรธขณะถอยห่างออกไปอย่างช้า ๆ

"ข้ากับท่านอ๋องไม่ได้มีความเกลียดแค้นกัน สองไม่มีความสัมพันธ์กัน ท่านไม่ได้เป็นหนี้อะไรข้า และข้าก็ไม่ได้เป็นหนี้อะไรท่าน หลังจากกันวันนี้ ไม่เจอกันดีกว่า ท่านคิดว่าข้าตายไปแล้วเป็นไง?"

"ถ้าเจ้าตายแล้วจริง ๆ ข้าจะคิดว่าเจ้าตายแล้ว"

หนานมู่เจ๋อค่อย ๆ เดินเข้ามา "แต่เจ้ายังไม่ตาย"

"งั้นก็ทำเป็นไม่รู้จักข้าสิ ข้าไม่เคยทำให้ท่านขุ่นเคือง ทำไมท่านต้องจับตาดูข้าด้วย?"

"เหอะ เจ้ามาปรากฏตัวที่จวนอ๋องของข้าโดยสวมชุดคนรับใช้ในจวนอ๋อง และสุดท้ายเจ้าก็ไม่ได้อธิบายด้วยซ้ำ แล้วยังให้ข้าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเจ้า?"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเฉยเมย: "เจ้าไม่คิดว่าเจ้าเป็นหนี้คำอธิบายข้าเหรอ? อีกอย่างหนึ่ง หน้ากากเจ้า... "

หลิ่วเซิงเซิงรีบยื่นมือออกไปจับหน้ากากบนใบหน้าของเธอ โดยกลัวว่าหนานมู่เจ๋อจะเอื้อมมือออกไปดึงมันออกไป

แต่พอเสียสมาธิก็เหยียบก้อนหิน...

"โอ๊ย!"

หลิ่วเซิงเซิงกรีดร้องและล้มลงกับพื้น

เธอที่ได้รับบาดเจ็บหายใจไม่ออกด้วยความเจ็บปวดหลังจากล้มลงและนั่งลงกับพื้นอยู่ครู่หนึ่งและลุกขึ้นไม่ได้

หนานมู่เจ๋อมองดูเธออย่างไม่แสดงออก "มันแค่ล้มลงเล็กน้อย สำหรับการแสดงออกนี้ ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังวางแผนอะไร เจ้าเลิกคิดชั่วร้ายและลุกขึ้นพูด"

เอวหลิ่วเซิงเซิงเจ็บปวดมากจนเธอไม่สามารถยืดตัวได้ และรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งหมดในร่างกายของเธอกำลังจะแตกออกจากกัน

แม้ว่ายาของเธอจะดีมากแต่นั่นคือสามสิบโบย ยาจะดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ในสองวัน ไม่ควรโดนบาดแผลเป็นดีที่สุด ตอนนี้ล้มโดนแผล เธอจึงไม่มีแรงที่จะลุก

แต่การนั่งบนพื้นก็เจ็บปวดเหมือนกัน...

หลิ่วเซิงเซิงจับเอวของเธอด้วยมือเดียวขณะพยายามดิ้นรนเพื่อยืนพิงกำแพง

"ข้าพูดไปหมดแล้ว จะให้อธิบายยังไงอีกล่ะ? หรือว่าต้องฆ่าข้าให้ตายก่อนถึงจะยอมปล่อยข้าไป?"

"นี่เจ้ามีทัศนคติเช่นไร?"

"แล้วท่านอยากให้ข้ามีทัศนคติเช่นไร? ถ้ารู้แบบนี้ตอนอยู่บนภูเขา ข้าคงจะปล่อยให้ท่านตายด้วยพิษงู..."

"เจ้ากําเริบเสิบสาน"

หนานมู่เจ๋อเข้ามาหาเธอทันที จ้องมองตรงไปที่เธอ "ใครสั่งให้เจ้าเข้าหาข้า? แล้วยังแอบเข้าไปในจวนอ๋องโดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้อย่างไร?"

"ท่านเป็นบ้า? ข้าเข้าหาท่านตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หลิ่วเซิงเซิงอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ไม่ดูว่าตอนนี้ใครถูกบังคับให้เข้ามุมหรือใครกำลังไล่ตามเธอ

ใครเข้าหาใครกันแน่?

ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงซีดมาก หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ขา เอว และก้นของเธอเจ็บ เธออยากจะหลบหนีจริง ๆ...

"นั่นคือจวนอ๋องของข้า ถ้าไม่ได้จะเข้าหาข้า เจ้าเข้าไปทำไม?"

"หยุดหลงตัวเองแบบนี้ได้ไหม? ข้า ซืด…"

เธอเจ็บมาก

ราวกับว่ากระดูกทั้งหมดในร่างกายของเธอแตกสลาย หลิ่วเซิงเซิงเจ็บปวดมากจนเธอพูดไม่ได้อีกต่อไป

เธอนั่งยอง ๆ ลงกับผนังอย่างช้า ๆ พยายามหยิบยาแก้ปวดออกมาจากห้องเก็บยา แต่หนานมู่เจ๋อกลับจ้องมองเธอ และเธอไม่กล้าใช้นิ้วทอง ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่ทนความเจ็บปวดเงียบ ๆ

"ข้าไม่มีความอดทนที่จะดูเจ้าเแสดง ลุกขึ้นพูด"

หลิ่วเซิงเซิง: "..."

แสดงบ้านเขาสิ!

บ้านเขาถึงชอบแสดง!