บทที่ 0032

เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิงหยิบขนม รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนทันที เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงใส่ขนมกลับเข้าไปในกล่องอีกครั้ง รอยยิ้มหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็หยุดนิ่งทันที

เกิดอะไรขึ้น?

เธอชอบกินขนมพวกนี้มากที่สุดไม่ใช่เหรอ?

ปกติแล้วเธอจะเอามันเข้าปากโดยตรงเมื่อหยิบมันขึ้นมา วันนี้เกิดอะไรขึ้น...

เป็นไปได้ไหมที่เธอค้นพบบางสิ่งบางอย่าง?

"ท่านพี่ ขนมวันนี้ทํามาไม่สวยเหรอ? ทําไมท่านไม่กินล่ะ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนถามเธออย่างทนไม่ไหว

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ข้าเพิ่งแก้พิษบนใบหน้าได้ไม่ใช่ง่าย ๆ นี่เพิ่งสวยขึ้น ตอนนี้ก็จะเอาพิษที่เจ้าป้อนกินลงไปอีก งั้นก็จะกลายเป็นขี้เหร่อีกแล้วล่ะสิ?"

จู่ ๆ สีหน้าของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็เปลี่ยนไป "ท่านพี่ ท่านอะไร?"

"ข้านึกว่าน้องสาวจะเลิกวางยาแล้วหลังจากที่เห็นว่าข้าแก้พิษไปแล้ว ไม่คิดว่าน้องสาวจะยังกล้า น้องสาวกลัวข้ากลับมามีหน้าตาดีขนาดนั้นเลยเหรอ? แต่ข้าก็แต่งงานแล้ว จะสวยหรือขี้เหร่ก็เป็นภัยต่อน้องสาวไม่ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

คำพูดกะทันหันของหลิ่วเซิงเซิง ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ฟังดูสับสน

จู่ ๆ หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ใจเต้นแรง "ท่านพี่ ทำไมข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านพูด?"

"เฉี่ยนเฉี่ยน เธอกำลังบอกว่าเจ้าเป็นคนวางยาพิษเธอ น้ำเสียงแปลก ๆ แบบนั้นเธอฟังไม่ออกเหรอ?"

หนานลั่วเฉินมองดูหลิ่วเซิงเซิงราวกับว่าเห็นเรื่องตลก "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นคนแบบนี้ ตัวเองกลายเป็นขี้เหร่ คาดไม่ถึงว่าจะยังโทษคนอื่นอีก ช่างหน้าขำจริง ๆ"

เมื่อฟังคำพูดของหนานลั่วเฉิน หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็รู้สึกเสียใจมากทันที

"ท่านพี่ ท่านคิดกับข้าแบบนี้ได้ยังไง? พวกเราสนิทกันตั้งแต่เด็ก อยู่ดี ๆ ข้าจะไปวางยาพิษท่านทำไมกัน? อีกอย่างขนมพวกนี้ข้าก็ส่งให้ท่านตลอด ถ้าสิ่งเหล่านี้มีพิษ ท่านคงไม่ได้อยู่ในโลกนี้ไปนานแล้ว..."

ยิ่งเธอพูดมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้น และน้ำตาของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็หลั่งไหลออกมา

"ท่านพ่อ ท่านพี่เจ๋อ ช่วยพูดให้ข้าหน่อยเถิด ข้าไม่เคยคิดที่จะทำร้ายพี่สาวเลยจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ พี่สาวถึงกลายเป็นศัตรูกับข้าแบบนี้…"

ต้องบอกว่าน้ำตาของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนมีประโยชน์จริง ๆ ทันทีที่เธอร้องไห้ แม่ทัพหลิ่วก็มองหลิ่วเซิงเซิงอย่างตำหนิทันที

"เซิงเซิง เฉี่ยนเฉี่ยนมาที่นี่เพื่อเยี่ยมเจ้าโดยเฉพาะ เจ้าพูดแบบนั้นกับเธอได้ยังไง?"

หนานเทียนก็พูดอย่างเฉยเมยว่า: "คิดว่าตัวเองสวยขึ้นแล้ว ฐานะก็จะดีขึ้นตามไปด้วยเหรอ? เฉี่ยนเฉี่ยนเป็นคนจิตรใจดีแค่ไหน ทุกคนก็เห็นกันอยู่ ถึงเจ้าอยากจะใส่ร้ายเธอ ก็หาข้ออ้างที่ดีหน่อยเถอะ"

หนานลั่วเฉิน เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม: "น่าเสียดายจริงๆ ที่ใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้สามารถใส่ร้ายน้องสาวของเขาเองได้"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเช็ดน้ำตาของเธอด้วยความน้อยใจ

"ทุกท่านอย่าว่าพี่สาวแบบนี้เลย อาจจะมีความเข้าใจผิดบางอย่าง พี่สาวรักข้ามาก เธอไม่ได้ตั้งใจใส่ร้ายข้าหรอก..."

ขณะที่พูด เธอก็วิ่งไปหาเสี่ยวถัง หยิบขนมชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากของเธอ ขณะที่กินอยู่เธอก็พูดว่า: "ถ้าท่านพี่คิดว่าสิ่งนี้มีพิษ ข้าจะกินมันเอง ต่อไปจะไม่ส่งให้ท่านพี่อีก แต่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ท่านพี่ทำแบบนี้ ทำให้น้องสาวอย่างข้าผิดหวังจริง ๆ..."

เมื่อเห็นหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนกินขนมเหล่านั้นด้วยตัวเอง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเธอมากยิ่งขึ้น

"เฉี่ยนเฉี่ยน เจ้าจิตรใจดีเกินไป เธอแสดงอย่างชัดเจนว่าเธออิจฉาเจ้า และนั่นคือสาเหตุที่เธอต้องการใส่ร้ายเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเอง เราทุกคนจะเชื่อในตัวเจ้า"

หนานลั่วเฉินมองไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนด้วยความเห็นใจ

หนานเทียนยังกล่าวอีกว่า: "เสด็จอา ท่านช่วยพูดให้เฉี่ยนเฉี่ยนหน่อยเถิด?"

สุดท้ายเป็นองค์รัชทายาท รู้ว่าหลิ่วเซิงเซิงคือพระชายา

อย่างน้อยก่อนที่จะสั่งสอนพระชายา เขารู้ว่าต้องถามท่านอ๋องหนานมู่เจ๋อก่อน

หนานมู่เจ๋อที่หลับตามาตลอดในที่สุดก็ลืมตาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด