บทที่ 0041

"เห้อ…"

เสี่ยวถังถอนหายใจยาว "ยังไงท่านก็เป็นพระชายา คุณหนูรองพยายามอย่างหนักที่จะทำลายรูปลักษณ์ของท่าน เธอคงค้นพบว่าท่านสวยกว่าเธอเมื่อหลายปีก่อน แต่เธอไม่เคยคิดว่าเธอเป็นน้องสาวของท่าน กล้าทำแบบนั้นกับท่าน เมื่อก่อนข้าน้อยถึงกับคิดว่าเธอดีมากแค่ไหน"

หลังจากพูดอย่างนั้น เสี่ยวถังก็กล่าวเสริมว่า: "ตอนนี้คิดให้ดี ๆ เธอมาหาท่านทุก ๆ สามวันห้าวัน อาจจะไม่ใช่เพื่อเยี่ยมท่านเลย แค่เพื่อมาเจอท่านอ๋องเท่านั้นใช่ไหม?"

เสี่ยวเยี่ยนที่เดินอยู่ข้างหน้าพูดอย่างช่วยไม่ได้: "ท่านสองคนไม่จำเป็นต้องกระซิบข้างหลัง แม้ว่าข้าจะได้ยินไม่ชัดเจนว่าท่านกำลังพูดอะไร แต่น้ำเสียงของพวกท่านกำลังพูดถึงคุณหนูของข้าอย่างชัดเจน"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "รู้ตัวเองดีจริง ๆ พูดถึงพวกเจ้านั่นแหละ"

"เจ้า…"

"ไม่รู้จริง ๆ ว่าหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนสอนคนรับใช้ของเธอยังไง คนหนึ่งดุร้ายและอีกคนมีตาหามีแววไม่ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าพระชายาได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณหนูของเจ้าแล้ว?"

ใบหน้าของเสี่ยวเยี่ยนแข็งค้าง และในที่สุดก็ปิดปาก

เมื่อก่อนขี้เหร่คนนี้ก็เหมือนคนโง่ ดีกับคุณหนูของเธอมาก แม้แต่คนใช้ก็เอ็นดูเป็นพิเศษ

แต่หลังจากไม่ได้เจอกันสักพัก ทําไมเธอถึงฉลาดขนาดนี้?

อาจเป็นเพราะบรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นอย่างกะทันหัน การเดินทางไปงานเลี้ยงดอกท้อก็ดูยาวนานมาก

เป็นเวลานาน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงสวนดอกท้อสวนหนึ่ง

สวนดอกท้อตั้งอยู่ในสวนขนาดใหญ่ที่สุดปลายเมืองหลังจากเดินเข้าไปในสวนและเดินไปตามถนนไม้กระดานยาวเป็นเวลานานก็มาถึงสวนดอกท้อ

ดอกท้อบานสะพรั่ง สิ่งแรกที่เห็นเป็นสีชมพูทั้งแถบ มีแม่น้ำใหญ่แยกออกจากกันกลางป่า มีศาลาสองหลังอันเงียบสงบทั้งสองฝั่งแม่น้ำ ตามเสี่ยวเยี่ยนข้ามสะพานข้ามแม่น้ำ พวกเธอในที่สุดก็มาถึงงานเลี้ยงดอกท้อ

ในขณะนี้ งานเลี้ยงดอกท้อได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

มีผู้หญิงแต่งตัวสวยงามอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบคนนั่งอยู่ภายในและภายนอกศาลาริมแม่น้ำ เพลิดเพลินกับของหวาน พูดคุยและหัวเราะ

หลิ่วเซิงเซิงได้ยินคนพูดถึงชื่อของเธอไปตลอดทาง

"อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเชิญขี้เหร่นั่นมาที่นี่? จริง ๆ เลย ถ้าข้ารู้ว่าขี้เหร่นั่นก็ได้รับเชิญด้วย ข้าก็คงไม่มา"

เป็นเสียงของมู่หง

ก็เห็นโต๊ะขนาดใหญ่วางอยู่บนศาลาที่สวยงามนั้น บนโต๊ะมีอาหารและเครื่องดื่มต่าง ๆ วางอยู่ รอบ ๆ มีหญิงสาวห้าหรือหกคนที่ดูดีนั่งอยู่

หนึ่งในนั้นคือมู่หงและหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนอ่อนโยนและใจกว้างเช่นเคย "อย่าว่าแบบนั้นเลย จริง ๆ แล้วพี่สาวฉันไม่ได้ขี้เหร่ แค่มีสิวขึ้นบนใบหน้าเท่านั้นเองช่วงนี้สิวดีขึ้นแล้ว ดูดีขึ้นแล้ว"

มู่หงหัวเราะเยาะ "ขี้เหร่ขนาดนั้น แม้ว่าสิวจะหายไปแต่ก็ยังขี้เหร่ จะสวยได้ขนาดไหน?"

"ถูกต้อง ใครในเมืองหลวงนี้จะสวยกว่าเฉี่ยนเฉี่ยนเจ้า?"

"แต่อย่าพูดไป ข้าได้ยินมาว่าหลิ่วเซิงเซิงคนนั้นดูดีกว่าเฉี่ยนเฉี่ยนมาก..."

"ฮ่าฮ่า เป็นไปได้ยังไง? คุณหนูใหญ่ไม่ได้หน้าตาดีเท่าคุณหนูรองตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ความจริงเรื่องนี้ไม่มีใครรู้กันทั่วทั้งเมืองหลวงหรอกเหรอ?"

นอกจากโต๊ะใหญ่ในศาลาแล้ว ด้านนอกของศาลาก็วางโต๊ะเล็ก ๆ ไว้มากมาย โต๊ะเล็ก ๆ เหล่านั้นล้อมรอบเป็นวงกลม คนที่พูดในตอนนี้คือสาว ๆ ที่อยู่นอกศาลา

เสียงกู่เจิงอ่อนโยนลอยอยู่ข้างหูผสมกับคําพูดซุบซิบเหล่านั้นสาวงามที่เล่นกู่เจิงนั่งเงียบอยู่ในวงนั้น

จนกระทั่งเสียงกู่เจิงหยุดลงกะทันหัน ผู้หญิงที่เล่นกู่เจิงก็ลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า:

"แม้จะดูดีแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร? จิตใจของเธอร้ายกาจขนาดนั้น ไม่ว่ายังไงก็เทียบเฉี่ยนเฉี่ยนไม่ได้ ถ้าเฉี่ยนเฉี่ยนไม่ได้บอกเรา เราก็ไม่รู้ว่าเธอสามารถทําเรื่องร้าย ๆ แบบนั้นได้ คาดไม่ถึงว่าจะใส่ร้ายเฉี่ยนเฉี่ยนต่อหน้าทุกคนว่าวางยาพิษเธอ พูดว่าเมื่อก่อนเธอกลายเป็นขี้เหร่ล้วนเป็นความผิดเฉี่ยนเฉี่ยน พวกเจ้าว่า มีคนแบบนี้ที่ไหนกัน?"