บทที่ 0069

หนานมู่เจ๋อดูเหมือนจะไม่แปลกใจและยังคงอุ้มเธอแน่น "ใกล้ถึงแล้ว"

เสียงของเขาอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและผลักเขาออกไปด้วยกำลังทั้งหมด คราวนี้ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือ แต่กลัวว่าหลิ่วเซิงเซิงจะล้มลง เขาจึงกัดฟันพยุงหลิ่วเซิงเซิง เอาไว้ "ทำไมต้องลงมาด้วย?"

"เจ้าไม่รู้สึกไม่สบายเลยเหรอ? เจ้าโดนยาพิษ เจ้าโง่! ให้ข้าดูหน่อยสิว่าบาดเจ็บตรงไหน!"

ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เมื่อกี้ที่นั่นมีนักฆ่าอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบคน เธอน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกว่าหนานมู่เจ๋อจะได้รับบาดเจ็บ

คนจากแก๊งอู่ชิวสกปรกมาก อาวุธเกือบทั้งหมดมียาพิษ แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยก็โดนพิษ เธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!

หลังจากสังเกตรอบตัวหนานมู่เจ๋อแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็พบว่ามีบาดแผลเล็ก ๆ บนข้อมือของเขา พิษน่าจะแพร่กระจายไปจากที่นี่...

เมื่อเห็นเธอวิตกกังวลมาก หนานมู่เจ๋อจึงพูดว่า: "เจ้ากำลังเป็นห่วงข้า?"

"นี่มันเวลาไหนแล้วเจ้ายังมีใจจะล้อเล่นอยู่? ทําไมเมื่อกี้เจ้าไม่พูด? ตัวเองถูกพิษ ยังอุ้มข้าเดินมานานขนาดนี้ เจ้าโง่เหรอ?"

"ข้า..."

"ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเดินตลอดไม่ยอมใช้วิชาตัวเบา สถานะการณ์ปัจจุบันของเจ้า แค่ใช้กําลังภายในนิดหน่อยก็จะตายทันที เจ้ารู้หรือไม่?"

หลิ่วเซิงเซิงโกรธมาก จากนั้นคว้ามือของเขา พับแขนเสื้อขึ้น งับแผลไว้ในปาก จากนั้นจึงดูดเลือดพิษออกจากบาดแผลอย่างใจจดใจจ่อ

เลือดทุกคำที่ถูกดูดออกมาเป็นสีดำ ผ่านไปนานขนาดนี้ ยาพิษก็แพร่กระจายไปแล้ว เขาเป็นคนโง่เหรอ?

เขาไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ?

แต่หนานมู่เจ๋อแค่ใช้มืออีกข้างลูบหัวเธอ "ไม่วิชาตัวเบาเพราะเจ้าไม่สามารถโดนลมหนาวได้ เจ้าวางใจได้ ข้าได้สกดจุดไว้หมดแล้ว ไม่เป็นอะไร แค่กแค่กแค่ก..."

"ไม่เป็นอะไรบ้านเจ้าสิ!"

หลิ่วเซิงเซิงเงยหน้าขึ้นและจ้องมองเขา ดวงตาเป็นประกายด้วยน้ำตา

เมื่อเห็นเธอแบบนี้ หนานมู่เจ๋อไม่รู้ทำไม ในใจก็รู้สึกประใจ