บทที่ 0078

แต่ถึงจะบาดเจ็บจริง ๆ แล้วยังไง?

หลิ่วเซิงเซิงไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อชายหนุ่มที่บุกเข้ามาอย่างกะทันหันคนนี้ เหตุผลที่ตอนนี้ไม่ได้เรียกคนเข้ามาก็เพราะชายหญิงอยู่กันตามลำพัง ถูกคนอื่นเห็นนั้นไม่ดีจริง ๆ

นอกจากนี้สภาพปัจจุบันของเธอ ก็ไม่สะดวกที่จะถูกคนเห็นมากเกินไป

หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ยื่นมือไปให้เขา

จิ่งฉุนยิ้มแล้วพูดว่า "รู้ว่าพระชายามีจิตใจที่ดี และจะไม่ปล่อยให้ข้าตายโดยไม่ช่วย"

ขณะพูด เขาก็ยื่นมือไปคว้ามือของหลิ่วเซิงเซิง "ขอบคุณพระชายาดึงข้า..."

"ดึงเจ้าบ้าอะไร ให้ข้าจับชีพจรให้เจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงสบัดมือของเขาออกโดยตรง

จู่ ๆ จิ่งฉุนก็เขินอาย ตัวเองล้ม ดึงตัวเองขึ้นมาก่อนค่อยตรวจชีพจรไม่ได้เหรอ?

ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นเองและตบเสื้อผ้าของเขาก่อนที่จะยื่นมือไปหาหลิ่วเซิงเซิงอีกครั้ง

หลิ่วเซิงเซิงตรวจชีพจรของเขา แต่ภายในครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"เจ้าถูกวางยาพิษได้ยังไง?"

ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นพิษแบบเดียวกับที่หนานมู่เจ๋อโดน...

แน่นอนว่าประโยคนี้เธอไม่ได้พูด เพราะถ้าพูดออกมา ก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองเป็นเซินเอ๋อไม่ใช่เหรอ?

"การมาหาพระชายานั้นถูกต้องจริง ๆ ข้าคิดว่าตัวเองจะรอดคืนนี้ไปไม่ได้"

จิ่งฉุนยังคงยิ้มอยู่ หน้าตาสบาย ๆ แบบนั้น ไม่เหมือนคนที่ถูกพิษร้ายแรงเลย

ต้องบอกว่าเขาและหนานมู่เจ๋อต่างก็เป็นคนบ้า หนานมู่เจ๋อสามารถอุ้มเธอไปได้ไกลขนาดนั้นหลังถูกพิษ แต่จิ่งฉุนคนนี้ถูกพิษและยังสามารถมาหาตัวเองที่นี่ได้ พวกนี้เป็นปีศาจอะไร?

ความแข็งแกร่งภายในของพวกเขาลึกซึ้งแค่ไหน...

"พระชายาคิดอะไรอยู่? ข้ายังมีทางรอดหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงนิ่งเงียบ "ในเมื่อเจ้าได้สกดจุดหลายแห่งของเจ้าไว้ เจ้าก็ไม่ควรใช้วิชาตัวเบาอีก ตอนนี้พิษได้แพร่กระจายไปแล้ว จะตายหรืออยู่ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา"

"พระชายาเก่งจริง ๆ แค่จับชีพจรก็รู้ทุกอย่างแล้ว"

"อย่าเรียกพระชายาอยู่เลย ข้ารู้สึกแปลก ๆ เมื่อได้ยินจากปากของเจ้า"