บทที่ 0084

ไม่ต้องให้เสี่ยวเจียงไปส่ง หลิ่วเซิงเซิงก็หันหลังและเดินออกไปเอง

เมื่อเห็นทั้งคู่ทะเลาะกันแข็งทื่อขนาดนี้ เสี่ยวเจียงก็มองหนานมู่เจ๋ออย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ท่านอ๋อง นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านพาผู้หญิงกลับมา เป็นเรื่องปกติที่พระชายาจะไม่พอใจ อย่างไรเสียพระชายาก็ชอบท่านมาหลายปี..."

"ข้าไม่เคยชอบเธอ"

เสี่ยวเจียงสะดุ้ง "งั้น เซินเอ๋อคนนั้น…"

"รอเธอฟื้นแล้ว ข้าจะแต่งงานกับเธอ"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เสี่ยวเจียงก็ตกใจมาก "ท่านอ๋อง ไม่ได้เด็ดขาด! ไม่ใช่ข้าน้อยเข้าข้างพระชายา แต่รู้จักตัวตนของผู้หญิงคนนี้เลย ท่านลืมไปแล้วหรือว่าตอนเจอเธอครั้งแรกเธอยัง..."

"ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่ต้องให้เองมาสั่งสอน"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างหนักแน่นว่า "ตั้งแต่ข้าฟื้นขึ้นมา ข้าไม่ได้อยู่ดูแลเธอเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ข้าคงจะอยู่เคียงข้างเธอ..."

เสี่ยวเจียงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา แต่เมื่อมองดูสภาพของท่านอ๋อง ก็เห็นได้ชัดว่าจริงใจ

ท่านอ๋องไร้ความปราณีต่อพระชายา ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตของพระชายาจะยิ่งลําบากมากขึ้น

ทันทีที่เขาออกจากจวนชิงหยุน เสี่ยวถังก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"พระชายา ท่านอย่าโกรธเลย ตอนนี้ท่านอ๋องกําลังเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นอยู่ เลยพูดจาไม่น่าฟังไปหน่อย แม้ว่าทุกคนจะบอกว่าท่านอ๋องชอบผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่ไม่ว่าจะชอบแค่ไหน ต่อไปเธอก็ไม่สามารถแทนที่ตำแหน่งพระชายาของท่านได้ ท่าน..."

"จะชอบมากแค่ไหน?"

หลิ่วเซิงเซิงดูถูก หากชอบจริง ๆ หนานมู่เจ๋อก็คงจำคนผิดไม่ได้

คิดดูแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ตื่น เธออาจจะไม่สามารถเลียนแบบนิสัย น้ำเสียง ทักษะทางการแพทย์ ฯลฯ ของเธอได้ เธออยากเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นจะปลอมตัวเป็นตัวเองอย่างไรหลังจากที่เธอตื่นขึ้นมา

ขณะที่คิดเรื่องนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็ไล่เสี่ยวถังออกไปและออกจากจวนอ๋องเพียงลำพัง

คราวนี้เธอสวมเสื้อคลุมสีดำ หมวกใบใหญ่ไม่เพียงแต่ปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ของเธอเท่านั้น แต่ยังคลุมร่างของเธอไว้อย่างสมบูรณ์อีกด้วย

เธอไม่สวมหน้ากากใด ๆ อีกต่อไป ใบหน้าครึ่งบนของเธอถูกคลุมด้วยเสื้อคลุม และครึ่งล่างของใบหน้าของเธอถูกคลุมด้วยผ้าสีดำ เธอสวมเสื้อผ้าสีดำและเดินเข้าที่หอชมดอกไม้อย่างเงียบ ๆ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกหงุดหงิดมากและอยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ

แน่นอนว่าเธอยังหวังที่จะพบกับมู่เหยียนซีหรือมู่ชิงชิง เธอมีความสงสัยในใจมากมาย...

ขณะเดียวกัน จวนเสนาบดี

"ไม่คิดว่าอ๋องชางจะให้ความสำคัญกับสาวน้อยขนาดนั้น ครั้งนี้ประมาทจริง ๆ"

ในห้องโถง ท่านเสนาบดีถอนหายใจอย่างจริงจัง

มู่เหยียนซียืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเชื่อฟัง "ท่านพ่อไม่ต้องกังวล อ๋องชางเป็นคนที่รู้กตัญญูกตเวที เขาไม่มีโกรธท่าน"

ท่านเสนาบดีจิบชาเข้มข้นอย่างหนัก ๆ และวางแก้วลงเบา ๆ

"ยังไงฝ่าบาทก็เติบโตมากับการเฝ้าดูของท่านพ่อ ถึงจะโกรธ แต่ก็คงไม่โกรธท่านพ่อนานเกินไป สิ่งที่ทําให้พ่อรําคาญจริง ๆ ยังคงเป็นสาวน้อยคนนั้น และไม่รู้ว่าสาวน้อยคนนั้นเป็นไงมาไง โผล่ออกมาจากไหน เข้าใกล้ฝ่าบาทด้วยจุดประสงค์อะไรหรือเปล่า..."

"หากท่านพ่อต้องการ ลูกจะไปตรวจสอบอย่างละเอียด"

"ก็ได้ งั้นก็ฝากเจ้าแล้ว"

"ขอรับ..."

มู่เหยียนซีก้มศีรษะลงและถอยกลับ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแผนการ

ทันทีที่เขาออกไป มู่ชิงชิงก็ก้มหัวแล้วเดินไปหา "พี่รอง ใกล้ถึงวันเกิดของพี่แล้ว ข้าได้เตรียมของขวัญไว้ให้พี่ พี่ดูสิว่าชอบไหม?"

มู่เหยียนซีมองดาบในมือของเธออย่างอ่อนโยน "ขอบคุณน้องสาม"

ขณะพูด เขาก็หยิบดาบขึ้นมาและเตรียมที่จะออกไป

มู่ชิงชิงรีบตามไป "เอ่อ พี่รอง จริง ๆ แล้วข้า..."

"น้องสาวมีอะไรจะพูดเหรอ?"

เมื่อมองไปที่ชายผู้อ่อนโยนที่อยู่ตรงหน้าเธอ แก้มของมู่ชิงชิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และก็กระซิบ: