บทที่ 0086

หลิ่วเซิงเซิงแค่นั่งเงียบ ๆ "แล้วไงต่อ?"

"เจ้าไม่แปลกใจเหรอ? ข้าถึงกับชอบ..."

"ข้าดูออกแล้วไง วันนั้นพอเจอเขาเจ้าก็หลบหนักมาก ข้าไม่ใช่คนโง่สักหน่อย มองออกมาว่าอะไรคือความกลัว อะไรคือความอาย อีกอย่าง ทุกคนบอกว่าเขาไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเจ้าไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เจ้าชอบเขาเป็นเรื่องปกติ"

มู่ชิงชิงปรบมือ "เจ้าฉลาดมาก!"

ขณะพูด เธอก็ถอนหายใจอีกครั้ง "น่าเสียดายที่ไม่ได้รับอนุญาต..."

"ยังจําได้ว่าตอนที่เจอกันครั้งแรก เขาหน้าตาดีเป็นพิเศษ แม้ว่าตอนนั้นข้าจะยังเด็กอยู่ แต่ข้าก็ชอบเขาทันที แต่ความชอบในตอนนั้นแค่คิดว่าเขาหน้าตาดี ชอบเล่นกับเขา ข้าก็ไม่คิดว่าต่อมาจะกลายเป็นความชอบอีกแบบหนึ่ง..."

ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเศร้า มู่ชิงชิงก็ดื่มเหล้าอีกแก้ว

"มันหลายปีแล้ว ข้าจําได้ว่าตอนนั้นเขาอายุเพียงสิบสอง หรือสิบสามปี และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ เขาก็ได้รับบาดเจ็บ และบาดเจ็บที่ตา เป็นแผลเป็นยาวมาก กรีดจากหัวคิ้วถึงปลายจมูกของเขา เหมือนตะขาบที่น่ากลัวเกาะอยู่บนหน้าของเขา ตาของเขาเกือบจะบอดแล้ว อีกข้างก็เลือดคั่ง ต้องพักฟื้นด้วยการปิดตาเป็นเวลาสองเดือนติดต่อกัน"

"ตอนนั้นเขายังไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวตนเท่าไหร่ หลังจากได้รับบาดเจ็บเขาก็รู้สึกด้อยกว่ามากซ่อนตัวอยู่ในจวนของตัวเองและไม่ออกไป และยังไล่คนใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ออกไปทั้งหมด ข้าจําได้เสมอว่าตอนนั้นเขาโทรมมากแค่ไหน ไม่อยากเจอใคร แม้แต่ข้ากับท่านพ่อก็ไม่ยอมเจอ"

"เขาทําร้ายตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจจากการฝึกศิลปะการต่อสู้จริง ๆ เพียงเพราะเขาเคยสนิทกับพี่สาวข้ามาก ดังนั้นค่อย ๆ มีข่าวลือว่าเขาช่วยพี่สาวข้าจนบาดเจ็บ และบางคนบอกว่าเขาช่วยข้าจึงบาดเจ็บ อย่างไรก็ตามข่าวลือต่าง ๆ ก็แพร่กระจายไปทั่ว"