บทที่ 0093

ป้าหวังที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แค่คิดว่าผู้หญิงคนนี้พูดง่าย จึงประคองเธอแล้วพูดว่า: "ข้างนอกลมแรง ข้าน้อยพาท่านเข้าไปพักผ่อนในห้อง..."

เซินเอ๋อพยักหน้าอย่างอ่อนแอ "รบกวนท่านแล้ว"

เมื่อมองดูผู้หญิงที่สุภาพตรงหน้า ใบหน้าของหนานมู่เจ๋อก็ค่อย ๆ มืดลง "ถอยออกไป"

พอป้าหวังได้ยินก็เข้าใจทันทีว่ากําลังพูดถึงตัวเอง พอดีตอนนี้เธอก็ไม่อยากรับใช้คนอื่นนอกจากพระชายาเลย สามารถจากไปได้ เธอก็ถอยกลับอย่างมีความสุขทันที

เซินเอ๋อยังคงตื่นตระหนกเล็กน้อย เจ้านายของเธอแค่บอกให้เธอแสร้งทำเป็นอ่อนแอและพูดให้น้อยลง แต่ไม่ว่าจะพูดน้อยแค่ไหนก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์

เพราะเธอไม่รู้ว่าหนานมู่เจ๋อเข้ากับเซินเอ๋อคนเดิมอย่างไร คิดแล้วหนานมู่เจ๋อก็คืออ๋องชาง ผู้หญิงคนไหนก็เอาใจเขาด้วยความเคารพ ต้อนรับเขารึเปล่า?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เซินเอ๋อก็พูดอีกครั้ง: "ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไป? บาดเจ็บยังไม่หายเหรอ?"

หัวหน้าแก๊ง เคยบอกว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส...

ตัวเองคงไม่ถามผิดใช่ไหม?

แต่เห็นหนานมู่เจ๋อจ้องมองเธออย่างเย็นชา "ใครส่งเจ้ามา?"

การแสดงออกของเซินเอ๋อแข็งทื่อ เธอถูกสงสัยเหรอ?

ตัวเองเพิ่งตื่นและพูดกับเขาเพียงประโยคเดียว เพียงประโยคเดียวจะถูกมองออกได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นเธอเป็นคนบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้แค่ต้องแสดงความ "อ่อนแอ" ออกมาก็พอแล้วใช่ไหม?

คนที่บาดเจ็บปกติก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

เธอยิ้มและพูดว่า "ท่านอ๋องพูดอะไร? ข้าชื่อเซินเอ๋อ..."

"ข้าไม่เคยบอกว่าเจ้าไม่ใช่เซินเอ๋อ"

เธอตกใจมาก "ท่านอ๋อง ท่านกำลังพูดอะไร?"

ท่าทางที่อ่อนโยนนี้แทงหัวใจของหนานมู่เจ๋อโดยตรง เห็นแต่จู่ ๆ เขาก็เอื้อมมือไปบีบคอผู้หญิงคนนั้น แล้วกัดฟันถามว่า "เจ้าซ่อนเซินเอ๋อไว้ที่ไหน?"

คอถูกบีบจนแน่น ผู้หญิงคนนั้นไม่อยากจะเชื่อแค่ไหน ก็ต้องเชื่อว่าหนานมู่เจ๋อจําตัวเองได้

เธอตบมือของหนานมู่เจ๋ออย่างทรมาน ยังคงต่อต้านครั้งสุดท้าย "ท่านอ๋อง ข้าก็คือเซินเอ๋อ…"

เสียง "ปัง" หนานมู่เจ๋อสะบัดมือและโยนเธอลงกับพื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและน้ําเสียงก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

"หุบปาก! เจ้าคิดว่าข้ามองไม่ออกเหรอ?"

ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอสลบ ตัวเองมองเห็นได้เพียงร่างหนึ่งเท่านั้น และไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ดังนั้นจึงจำผิดไปจริง ๆ

แต่ในขณะนี้ ทันทีที่ผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งแปลก ๆ จนกระทั่งเธอพูด ในที่สุดหนานมู่เจ๋อก็แน่ใจว่าคนตรงหน้าเขาไม่ใช่เซินเอ๋อเลย!

แต่พอนึกว่าก่อนหน้านี้เซินเอ๋อยังได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนั้น เขาก็ปวดใจและหายใจไม่ออก อดทนต่อแรงกระตุ้นที่จะฆ่าผู้หญิงคนนี้ เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า: "เจ้าเป็นใครกันแน่? ทําไมเสื้อผ้าของเซินเอ๋อถึงอยู่บนตัวเจ้า?"

หญิงคนนั้นรีบพูดว่า: " ท่านอ๋อง ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดถึงอะไร ข้าก็คือ..."

"หุบปาก!"

หนานมู่เจ๋อยกขาขึ้นแล้วเหยียบท้องของเธอ "บอกมาไม่งั้นตาย!"

คนรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ ตกตะลึงกับสถานการณ์นี้ ทุกคนคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะได้รับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งในอนาคต ใครจะคิดว่าท่านอ๋องจะลงมือทันทีหลังจากที่เธอตื่นขึ้นมา?

และเขายังบอกด้วยว่าเธอไม่ใช่เซินเอ๋อ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผู้หญิงคนนั้นคลานถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความกลัว "ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไป? ข้า..."

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่คิดจะสารภาพตามความจริงแล้ว เสี่ยวเจียง ลากเธอไปเข้าคุก หนึ่งวันไม่พูด ควักลูกตาทั้งสองออก สามวันไม่พูดก็ตัดลิ้น ยังไม่พูดอีกก็แยกศพด้วยห้าม้า!"