บทที่ 0097

"หลังจากนั้นท่านอ๋องก็ตั้งใจตีตัวออกห่างจากสาวใช้ในจวน ก็คือหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก แต่ตอนนั้นท่านขี้สงสัยหนักมาก หรือบางทีตอนนั้นท่านอาจจะหน้าตาน่าเกลียด เห็นสาวใช้ที่สวยกว่า ก็อยากไล่พวกเธอออกไป ท่านดูสิว่าจวนอ๋องปัจจุบันยังมีคนไหนหน้าตาดี?"

หลิ่วเซิงเซิงไอสองครั้ง ป้าหวังไม่เกรงใจเลยจริง ๆ ประวัติศาสตร์ที่มืดมนเหล่านี้ เธอไม่เคยลืมเลย...

ได้ยินป้าหวังพูดต่ออีกว่า: "ที่จริงท่านอ๋องใจดีกับพระชายามากแล้ว ตอนแรกท่านบังคับให้ท่านแม่ทัพมาสู่ขอ น่าจะเป็นคนแรกที่ของเมืองหลวงที่มาสู่ขอผู้ชาย แต่พ่อของท่านก็มีความสำเร็จทางทหารมากมาย ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น จะมีใครยอมท่านได้อย่างไร?"

"อีกอย่างหลังจากแต่งงานกับท่านอ๋องแล้ว ท่านก็หาจิตรกรมาวาดท่านอ๋องตลอด ทุกครั้งที่เห็นท่านอ๋องมาก็กอดมือคนอื่นไม่ปล่อย ยังน้ําลายไหลเหม่อลอย ไม่มีท่าทางคุณหนูเลย ทุกคนในจวนไม่ชอบท่าน ก็มีเหตุผล"

"แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท่านอ๋องไม่เคยแตะต้องท่านเลย และก็ไม่เคยคิดจะฆ่าท่านด้วย หากท่านไม่วางยา ท่านอ๋อง ท่านอ๋องคงไม่เกลียดขนาดนี้"

"แต่ถึงแม้ท่านอ๋องจะเกลียดท่าน แต่หลังจากโดนวางยาเขาก็ไม่เคยคิดจะหาผู้หญิงคนไหนมาแก้ปัญหา แม้ว่าเขาจะบอกว่าใครก็ได้ที่เหมาะสม แต่สุดท้ายเขาก็เลือกท่านไม่ใช่หรือ? ในใจเขา ท่านเป็นภรรยาที่มีชื่อเสียงของเขา เขาเป็นคนที่ดีมาก ในด้านนี้ก็มีกฎเกณฑ์มาก ผู้หญิงทั่วไปเขาไม่สนใจเลยและจะไม่ไปแตะต้องง่าย ๆ เขาสะอาดตั้งแต่เด็ก นอกจากท่านแล้ว เขายังไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนเลย"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ป้าหวังก็ถอนหายใจอีกครั้ง "จริง ๆ แล้วท่านเป็นคนใจร้อนเกินไป ท่านอ๋องไม่เคยคิดที่จะรับนางสนม บางทีในใจเขาเขาก็พยายามจะยอมรับท่านเช่นกัน แต่เรื่องอื้อฉาวที่ท่านทํานั้น คนใช้เองก็ทนไม่ไหว เขาเป็นถึงอ๋องชาง จะทนได้อย่างไร?"

"ข้าน้อยหวังดีกับท่านจริง ๆ และหวังว่าท่านจะดีขึ้นจริง ๆ เหตุผลที่พูดแบบนี้ก็เพราะหวังว่าท่านจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม แม้ว่าพูดแล้วจะทำให้ท่านอึดอัด แต่ข้าน้อยดูออก คราวนี้ท่านอ๋องมีคนรักจริง ๆ แต่ท่านยังคงเป็นพระชายาเสมอ หากท่านสามารถปฏิบัติตามกฎเกณฑ์และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ ท่านอ๋องจะไม่หย่ากับท่านอย่างแน่นอน เพราะท่านอ๋องเองเป็นคนนิสัยดีมาก ข้อนี้ ท่านก็ควรรู้เหมือนกัน..."

ป้าหวังพูดอย่างจริงจังโดยหวังว่าพระชายาจะฟังคำพูดของเธอ

ท้ายที่สุดแล้วท่าทางของพระชายาเมื่อก่อน ก็คือพวกเขาคนใช้เห็นแล้วก็รู้สึกขยะแขยง อย่าว่าแต่ท่านอ๋องไม่เคยมองเธอโดยตรง จริง ๆ แล้วพวกเขาไม่เคยมองเธอโดยตรง และในช่วงเวลานี้พวกเขาจะมองหน้าเธออย่างจริงจัง ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน พวกเขาเห็นเธอก็อ้อมไป

หลังจากฟังคำพูดของป้าหวังแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกแปลก ๆ

เธอค่อนข้างเข้าใจว่าทำไมหนานมู่เจ๋อถึงเกลียดเธอมาก และก็เข้าใจมาโดยตลอด

เพราะว่าถ้าตัวเองเจอผู้หญิงแบบนี้ตัวเองก็คงจะเกลียด

แต่ว่าตัวเองกลับอยู่ในร่างนี้ จริง ๆ หนานมู่เจ๋อจะชอบตัวเองในฐานะอื่นได้ก็ดีนะ แสดงว่าสิ่งที่เขาชอบก็คือตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

แต่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับตนที่จะบอกเขาว่าตนไม่ใช่หลิ่วเซิงเซิงตัวจริง...

แล้วก็ถูกมองว่าเป็นสัตว์ประหลาดอย่างแน่นอนใช่ไหม?

"เห้อ…"

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจอย่างแรง ช่างเถอะ น้ำท่ามปากพูดอะไรไม่ได้

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการขอให้หนานมู่เจ๋อออกมาเพื่อที่เขาจะได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของมู่เหยียนซี

ทันใดนั้นก็เห็นร่างที่คุ้นเคย หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้วและพูดว่า " ป้าหวัง ข้าอยากอยู่คนเดียวสักพัก ท่านกลับไปเถอะ"

ป้าหวังหยุดผลักชิงช้าแล้วพูดว่า "พระชายา ข้าน้อยแค่พูดแค่นั้น ท่านอย่าเก็บเอาไว้ในใจ ตอนนี้ข้าน้อยเข้าข้างท่านและจะจงรักภักดีไปตลอดชีวิต..."

"ข้ารู้ ข้าแค่อยากอยู่คนเดียวสักพัก"

ป้าหวังพยักหน้าแล้วถอยกลับ

หลังจากที่ป้าหวังจากไป หลิ่วเซิงเซิงก็มองไปที่หลังคาแล้วพูดว่า "ในเมื่อมาแล้ว จะอยู่บนหลังคาทำไม?"

จิ่งฉุนบนหลังคายิ้มแล้วพูดว่า "สาวปากร้าย ดวงตาของเจ้าแหลมคมมาก ข้าเพิ่งจะนั่งลงเจ้าก็สังเกตเห็นข้าแล้ว"

"ดูเจ้าเป็นแบบนี้ พิษในร่างกายของเจ้าได้ล้างหมดแล้ว?"

จิ่งฉุนกระโดดลงจากหลังคาด้วยวิชาตัวเบา และนั่งลงบนโต๊ะหินกลางลานบ้าน

"จำเป็นต้องพูดด้วยเหรอ? ยาที่เจ้าสั่งพอกินพิษก็ล้างหมดแล้ว สาวปากร้ายข้าว่า ความสามารถของเจ้าก็สูงเกินไป เทคนิคการแพทย์นี้เรียนมาจากไหน?"

หลิ่วเซิงเซิงยืนขึ้นและเดินไปหาเขาทีละก้าว "ในเมื่อเจ้ามาหาข้าที่นี่ ต้องมีเรื่องสำคัญ ทำไมเจ้าไม่พูดตรงไปตรงมา?"