บทที่ 0102

ในเวลาเพียงครึ่งวัน เมืองหลวงทั้งหมดก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายและองครักษ์ทุกหนทุกแห่งกำลังค้นหาสมาชิกที่เหลือของแก๊งอู่ชิว

ประชาชนทุกครัวเรือนกลัวสงครามครั้งนี้จนปิดประตูไม่ออกไป ดังนั้นก่อนที่ฟ้าจะมืด ถนนใหญ่ก็เหลือแต่องครักษ์ที่ค้นหาคน

ประตูเมืองปิดไปแล้ว เห็นได้ชัดว่ากลัวมู่เหยียนซีจะฉวยโอกาสจากความวุ่นวายและหลบหนี

วิธีของหนานมู่เจ๋อโหดร้ายมาก แม้แต่ป่าภูเขารอบ ๆ ก็ส่งทหารไปค้นหาอย่างหนักราวกับว่าจะไม่หยุดอย่างแน่นอนหากไม่ทําลายแก๊งอู่ชิว

ในโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งไม่ไกลจากประตูเมือง มีชายชุดดำหลายสิบคนมารวมตัวกันในห้องบนชั้นสอง ไม่มีใครส่งเสียงใด ๆ และใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ท่ามกลางฝูงชน มู่เหยียนซีนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

"เหลือพี่น้องอีกกี่คน?"

ชายชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ เขาก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า: "หัวหน้าแก๊ง เราได้ส่งพี่น้องทั้งหมดออกไปในช่วงเวลานี้ นับตั้งแต่การลอบสังหารอ๋องชางและท่านเสนาบดีครั้งก่อน เราก็สูญเสียคนไปไม่น้อย ต่อมาก็เรียกพี่น้องทุกคนในเมืองหลวงมาไล่ล่าอ๋องชาง ที่นั่นก็สูญเสียคนไปไม่น้อย และในครั้งนี้อีก พวกเราเหลือคนเยอะแค่นี้แล้ว..."

อีกคนหนึ่งกล่าวว่า "เท่าที่ข้าน้อยรู้ สาขาของเราทั่วประเทศได้รับความเสียหายอย่างหนักในระดับต่าง ๆ อ๋องชางได้ออกคําสั่งให้ล้อมและปราบปรามตั้งแต่ถูกลอบสังหารในครั้งแรกแล้ว แต่คําสั่งนั้นดําเนินการอย่างลับ ๆ คนของเราไม่มีการป้องกันใด ๆ ประกอบกับคนที่หอฮัวจิ่งก็แอบมุ่งเป้าไปที่เรา ตอนนี้ กองกำลังของเราได้หายไปแล้วจริง ๆ"

"คนของหอฮัวจิ่งนั้นต่ำทรามที่สุด ภายนอกดูไม่ทำอะไร แต่เบื้องหลังพวกเขาไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว หากอ๋องชางร่วมมือกับพวกเขา ความล้มเหลวของเราถูกกําหนดไว้แล้ว..."

"หากเราสามารถสังหารอ๋องชางได้ตั้งแต่แรก เราก็จะกลายเป็นแก๊งที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรเฟิงชิง แต่อ๋องชางยังไม่ตาย และท่านเสนาบดีที่กำลังจะตายก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาเช่นกัน แผนของเราล้มเหลวโดยสิ้นเชิง"

ชายชุดดำกำลังคุยกัน และหนึ่งในนั้นที่เป็นชายร่างสูงกล่าวว่า: "เป็นเหตุผลที่ตอนนี้เราควรถอยกลับโดยเร็วที่สุด อยู่ห่างจากดินแดนที่ผิดถูกนี้ ตราบใดที่คนยังมีชีวิตอยู่ เราจะสามารถกลับมาได้อย่างแน่นอน"

มู่เหยียนซีฟังอย่างเงียบ ๆ ตั้งนานจึงพูดว่า: "กลับมาได้อีก? งั้นจะยังต้องใช้เวลาอีกกี่ปี?"

หลังจากได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ก้มศีรษะลง

ใช่ ตั้งแต่ก่อตั้งแก๊งอู่ชิวจนถึงตอนนี้ พวกเขาต้องอดทนต่อความยากลำบากมากมาย ไปเยือนเมืองต่าง ๆ มากมาย และใช้ความพยายามอย่างมาก แต่ตอนนี้พวกเขาล้มเหลวเช่นนี้ ใครล่ะจะยินดียอมรับมัน

มู่เหยียนซี: "เป้าหมายของข้ามีเพียงหนึ่งเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ ฆ่าท่านเสนาบดี โดนหนานมู่เจ๋อขวัดขวางครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ชายจอมปลอมคนนั้นคงตายไปนานแล้ว เขาทําให้ข้าเป็นแบบนี้ ข้าจะเป็นเหมือนสุนัขที่ไร้บ้านได้อย่างไร?"

พวกชายชุดดำไม่ได้พูดอะไรเลย

แน่นอนว่าพวกเขารู้ดีถึงความขุ่นเคืองในใจของหัวหน้าแก๊ง ความเกลียดชังที่จะทำลายครอบครัว และไม่มีใครสามารถปล่อยมันไปได้อย่างง่ายดาย

"พวกเราต้องถอนตัวจริง ๆ แต่ก่อนถอย ไม่ฆ่าจวนเสนาบดีให้หมด แก้ความเกลียดชังในใจของข้าได้ยาก"

ชายชุดดำที่อยู่ข้างๆ เขาพูดว่า: "หัวหน้าแก๊ง เราเหลือคนเพียงไม่กี่คนแล้ว การทำลายจวนเสนาบดี ง่ายซะที่ไหน?"

"ทําลายจวนเสนาบดีไม่ได้ ข้าก็จะทําลายพวกมู่หาวเทียน ถ้าหนานมู่เจ๋อยังขวางข้าอีก ข้าก็จะทําลายเขาด้วย และหลิ่วเซิงเซิงนั่น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอช่วยมู่หาวเทียนกลับมา มู่หาวเทียนคงตายไปนานแล้ว แผนการของข้าก็ประสบความสําเร็จไปนานแล้ว!"

มู่เหยียนซีหรี่ตาดุร้าย "คนที่น่าขยะแขยงกลุ่มนั้นไม่ตาย ข้ายอมไม่ได้!"

"แต่..."

"ไม่มีแต่ พวกเขาจะเอาจริงกับเรา วันนี้ข้าจะจัดการพวกเขาให้หมด"

"..."

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงกลับไปที่จวนอ๋องชาง จวนกลับเงียบสงบ ใบหน้าของคนรับใช้ทุกคนดูหนักอึ้งเล็กน้อยราวกับว่าพวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอก

เสี่ยวถังประคองเธอเบา ๆ "พระชายา อย่างไรก็ตาม จวนก็ปลอดภัย วันนี้เราอย่าออกไปข้างนอกเลย เรื่องคนร้ายท่านอ๋องจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูด แต่เดินกลับไปที่จวนชิงเฟิงอย่างใจเย็น

กลับมาได้ไม่นาน ป้าหวังก็รีบเข้ามาและพูดว่า "พระชายา ข้าได้ยินมาว่าท่านเจอผู้ร้ายข้างนอก ไม่เป็นไรใช่ไหม?"