บทที่ 0106

มู่เหยียนซีตอบสนองและผลักมู่ชิงชิงออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นยื่นมือออกมาปิดปากและจมูก

โชคดีที่หลิ่วเซิงเซิงกลัวที่จะทำร้ายมู่ชิงชิง ดังนั้นไม่ได้ใช้ผงพิษใด ๆ เพียงแค่พวกเขาสูดผงพิษเข้าไป พวกเขาจะสูญเสียกําลังในช่วงเวลาสั้น ๆ

มู่ชิงชิงล้มลงกับพื้นหลังจากถูกผลัก ขณะที่มู่เหยียนซีตะโกนเสียงดัง "ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าปล่อยให้ใครรอดไปได้!"

ในขณะที่เขากำลังพูด หลิ่วเซิงเซิงก็รีบไปช่วยมู่ชิงชิง

"เร็วเข้า ออกไปจากที่นี่กับข้า!"

จุดประสงค์ของเธอคือเพื่อช่วยมู่ชิงชิง ตอนนี้ไม่มีอะไรสําคัญไปกว่าที่จะพามู่ชิงชิงหนีไป

แต่จู่ ๆ ดวงตามู่ชิงชิงก็เบิกกว้าง จากนั้นเธอก็ผลักมือของหลิ่วเซิงเซิงออกไป ยืนขึ้นและรีบไปหามู่เหยียนซี

"พี่รองระวัง!"

มู่เหยียนซีเพิกเฉยต่อเสียงตะโกนของเธอ เพราะเขาเห็นมู่หาวเทียนฟันดาบมาแล้ว

ไอ้แก่หน้าซื่อใจคดนี้ ชักช้ามานาน สุดท้ายก็ไม่กล้าตาย

สุดท้ายก็ต้องให้เขาลงมือเอง

แต่เมื่อมู่หาวเทียนโจมตีด้วยดาบ มู่เหยียนซีก็ตระหนักว่ามือของเขาไม่มีแรง...

เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามอย่างดีที่สุดที่จะซ่อน แต่ความเร็วของร่างกายของเขาช้ามาก

มันคือผงพิษของหลิ่วเซิงเซิง พิษของยาเกิดขึ้นเร็วมาก...

ให้ตายเถอะ คิดไปคิดมา ลืมคิดหลิ่วเซิงเซิง!

ในชั่วพริบตา มู่เหยียนซีรู้สึกว่าเขาตายแน่ แต่เสียงตะโกนของมู่ชิงชิงดังก้องอยู่ในหูของเขา

"ไม่!"

เธอคงเป็นห่วงพ่อของเธอสินะ...

แต่ในชั่วพริบตามู่ชิงชิงก็พุ่งเข้าหามู่เหยียนซี

ในขณะนั้น ในที่สุดเธอก็กอดมู่เหยียนซี

ทันเวลาแล้ว

ก่อนที่มู่เหยียนซีจะผลักเธอออกไป ดาบก็แทงทะลุหลังของมู่ชิงชิง

“ชิงชิง!”

"เจ้าสาม!"