บทที่ 0121

งูตัวนี้ไม่น่ากินนะ!

นี่มันงูพิษ!

หลิ่วเซิงเซิงพูดอะไรไม่ออก กลับไม่ใส่ถุงไว้ด้วยซ้ำ แค่โยนมันไปที่ประตู ไม่กลัวมันหนีเหรอ?

หรืองูตัวนี้เพิ่งหนีมาจากที่ไหนสักแห่ง?

เมื่อเห็นคนมีชีวิต งูก็กระโดดขึ้นมาทันที

ขณะที่กำลังจะกัดหลิ่วเซิงเซิง หลิ่วเซิงเซิงก็ยื่นมือออกมาและคว้างูตรงเจ็ดนิ้วอย่างรวดเร็ว

"มู่ชิงชิงนะมู่ชิงชิง ทำไมเจ้าถึงก้าวร้าวขนาดนี้? เจ้าต้องการที่จะวางยาพิษแขกของเจ้า... "

หลิ่วเซิงเซิงอดไม่ได้ที่จะบ่น เนื่องจากงูเสือก็เป็นงูเห่าประเภทหนึ่ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีใครกล้าฆ่า หากไม่ระวัง งูก็จะฆ่ากลับโดยตรง

เมื่อเห็นงูอยู่ตรงหน้าเธอเอาลิ้นยื่นออกมาหาเธอ หลิ่วเซิงเซิงก็หยิบเข็มเงินออกมาจากห้องเก็บยาแล้วแทงที่หัวของงู

ภายใต้ความเจ็บปวดสาหัส งูก็สงบลงทันที

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว "ตอนนี้แค่ระงับพิษของเจ้า หากเจ้ายังคงโหดร้ายต่อไป ข้าจะถอนฟันของเจ้าออก"

งูไม่เข้าใจคำพูดของมนุษย์ แต่อาจเป็นเพราะการฝังเข็มของหลิ่วเซิงเซิง จู่ ๆ มันก็เชื่อฟัง โดยพันรอบแขนของ หลิ่วเซิงเซิงและหยุดเคลื่อนไหว

หลังจากระงับพิษของงูได้แล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่กลัวที่จะถูกกัด ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้งูพันแขนไว้รอบแล้วกลับไปหามู่ชิงชิง

เธอต้องบอกมู่ชิงชิงว่างูตัวนี้กินไม่ได้

แต่หลังจากค้นหาอยู่นานก็ไม่พบมู่ชิงชิง เสี่ยวเอ้อบอกว่าเธอออกไปแล้ว เมื่อเห็นว่าใกล้จะดึกแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

แต่ก็กลัวว่าการเก็บงูพิษตัวนี้ไว้พวกเขาจะกินโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงต้องเอามันไปด้วย

ขณะที่กำลังจะแอบกลับไปที่จวนอ๋องชาง เดินได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่ามีคนตามหลังมา

เธอมองย้อนกลับไปและเห็นว่าเป็นเสี่ยวเหลียนก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย

"คุณหนูใหญ่ เจ้าใจแคบเกินไปแล้ว เราสองคนไม่มีความแค้นกัน ต้องตามข้าตลอดแบบนี้ด้วยเหรอ?"

เสี่ยวเหลียนตะคอกอย่างเย็นชา "เจ้ายังมีหน้ามาพูดว่าเราไม่มีความแค้นกัน? เจ้าทําให้ข้าอับอายครั้งแล้วครั้งเล่า คิดว่าข้าจะรังแกง่ายขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?"