บทที่ 0133

ไม่ได้ยินคำตอบของหลิ่วเซิงเซิงเป็นเวลานาน หนานลั่วเฉินคิดว่าเธออาย

"เจ้าคงไม่ได้อยากบินขึ้นไปบนกิ่งไม้และกลายเป็นนกฟีนิกซ์จริง ๆ ใช่ไหม? ตราบใดที่เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์เจ้าก็อยากใกล้ชิดหมดใช่ไหม? ไม่ใช่ข้าพูดไม่ดี อ๋องชางมีพระชายาอยู่แล้ว และพระชายาของเขาคนนั้นเป็นตัวละครที่โหดร้าย เมื่อก่อนตอนขี้เหร่ก็ทําสิ่งเลวร้ายมากมาย ความปรารถนาในการครอบครองอ๋องชางเกือบจะบ้าคลั่ง ถ้าเธอตั้งเป้ามาที่เจ้า เจ้าจะต้องเจอดีแน่"

"ยิ่งนับประสาอะไรกับตอนนี้ที่เธอกลายเป็นคนสวย มองจากสถานการณ์ตอนนี้ อีกไม่นาน เธอก็จะกลายเป็นที่โปรดปรานของอ๋องชางแล้ว ดังนั้นอ๋องชางจึงไม่เหมาะกับเจ้าเลย เจ้ารักษาระยะห่างจากเขาดีกว่า แต่ข้ายังไม่มีเมีย ถ้าเจ้าสามารถทําให้ข้าประทับใจเจ้าได้ บางทีข้าอาจช่วยให้เจ้าได้รับความมั่งคั่งตามที่เจ้าต้องการได้"

"..."

ตัวเองพูดเยอะขนาดนี้ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงไม่โต้ตอบเลย?

หนานลั่วเฉินอดไม่ได้ที่จะดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากใบหน้าของเขา จึงพบว่าไม่มีใครอยู่ในห้องสักคน...

มุมปากของเขากระตุก ดีมาก

กลับทิ้งตัวเองไว้ที่นี่...

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงกลับมาถึงจวนอ๋องก็เป็นเที่ยงคืนแล้ว เธอกลับไปที่ห้องอย่างเบามือเบาเท้า พอเข้าประตูมา ข้างหูก็มีเสียงงงวยของเสี่ยวถังดังมา "พระชายา ท่านกลับมาแล้วเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงตอบว่า "อืม" ดินไปข้าง ๆ และหยิบผ้าที่คลุมไข่มุกราตรีออก ห้องสว่างขึ้นมาทันที

เสี่ยวถังขยี้ตา " พระชายา ทำไมท่านกลับมาดึกจังเพคะ?"

"มีเรื่องนิดหน่อย คราวหน้าไม่ต้องรอข้าแบบนี้ ถ้าข้ากลับมาช้า เจ้าก็กลับไปนอนห้องตัวเองเถอะ"

เสี่ยวถังพยักหน้าแล้วเดินออกไปด้วยความงุนงง

หลิ่วเซิงเซิงที่เหนื่อยมาทั้งวันก็หลับไปทันที โดยที่ไม่ต้มน้ำอาบน้ำด้วยซ้ำ

เพิ่งหลับได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากนอกประตู

"พระชายา ถึงเวลาลุกขึ้นแล้วเพคะ"

หลิ่วเซิงเซิงคิดว่าตัวเองกำลังฝันจึงลืมตาด้วยความงุนงง เมื่อเห็นว่ายังมืดอยู่เธอก็หลับตาแล้วหลับไปอีกครั้ง

แต่เสียงของป้าหวังก็ดังมาจากนอกประตูอีกครั้งว่า " พระชายา วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของฮองเฮา ท่านต้องเข้าวังไปกับท่านอ๋อง ได้เวลาลุกขึ้นแล้วเพคะ"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก "วันมะรืนถึงเข้าวัง วันนี้ต้องตื่นแต่เช้าทำอะไร?"

"พระชายา ข้าน้อยมาวัดตัวคัดเสื้อผ้าของท่าน ในงานเลี้ยงวันเกิดของฮองเฮา สาว ๆ ก็แต่งตัวกันหมด ท่านจะใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ไม่ได้หรอก เราควรจะวัดท่านเมื่อวาน แต่เมื่อวานเสี่ยวถังบอกว่าท่านเข้านอนเร็ว ต้องใช้เวลาในการตัดชุด ถ้าท่านไม่วัดตอนนี้เกรงว่าจะทำไม่ทันวันมะรืน"

เมื่อฟังคำพูดของป้าหวัง ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็ให้พวกเธอเข้ามา เดิมทีเธอคิดว่าเธอจะกลับไปนอนหลังจากวัดเสร็จแล้ว แต่หลังจากวัดเสร็จแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่ง่วงแล้ว

ขณะที่ป้าหวังกำลังวัดตัวเธอ ก็พูดอีกว่า "เมื่อคืนท่านอ๋องกลับมาดึก นั่งดื่มเหล้าอยู่ที่ลานจวนทั้งคืน ดูเหมือนจะเจอเรื่องลำบากใจ น่าเสียดายที่ท่านอ๋องยังไม่ยอมรับพระชายาอย่างเต็มที่ มิฉะนั้นถ้าท่านไปปลอบโยนและปลอบโยนในวันสองวันนี้ อาจจะผ่อนคลายความสัมพันธ์ได้บ้าง"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไร รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

หนานมู่เจ๋อดื่มเหล้าเหรอ?

คงไม่ใช่เพราะตัวเองใช่ไหม?

ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงของสาวใช้ดังมาจากนอกประตู " พระชายา นายน้อยจากจวนแม่ทัพมาพบท่าน"

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "ฟ้ายังไม่สว่างเลยไม่ใช่เหรอ เองเข้าใจผิดหรือเปล่า?"

สาวใช้ที่ประตูพูดว่า "ไม่ผิดเพคะ เป็นนายน้อยจากจวนแม่ทัพ เขารออยู่ข้างนอกก่อนรุ่งสาง หลังจากรอมาเป็นเวลานาน ยามข้างนอกก็ยืนยันตัวตนของเขา จากนั้นพวกเขาก็พาเขาเข้ามา ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับว่าเขาเพิ่งร้องไห้"

ป้าหวังวัดตัวเสร็จแล้วพูดว่า "เขาเป็นนายน้อยที่เพิ่งรับกลับมาจากข้างนอกหรือเปล่า? เขามีความผูกพันธ์กับพระชายาสักแค่ไหน? ไม่อยู่จวนแม่ทัพดีดี มารบกวนพระชายาแต่เช้าทำไม?"