บทที่ 0144

เมื่อฟังคำล้อเล่นของเพื่อน หนานลั่วเฉินกลับหัวเราะไม่ออก

"หุบปากให้หมด ให้พวกเจ้ามาดูเรื่องตลกกันเหรอ?"

กลุ่มชายหนุ่มยักไหล่แล้วหุบปาก

การแสดงออกของหนานลั่วเฉินน่าเกลียดอย่างไม่อาจอธิบายได้

"สาวน้อยคนนั้นเป็นหมอ ไม่ใช่นักฆ่า คน ๆ หนึ่งจะฆ่าคนได้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร ที่นี่มีศพมากมายแต่หาที่ไหนไม่ได้แล้ว แต่เธอกลับหายตัวไป สันนิษฐานว่าต้องตกอยู่ในอันตราย พวกเจ้าไปหารอบ ๆ ถ้าเห็นผู้หญิงคนไหน ก็พามาหาข้าทันที ถ้าเห็นผู้หญิงตกอยู่ในอันตราย ก็รีบช่วยเหลือทันที เข้าใจแล้วใช่ไหม?"

ดูเหมือนสัมผัสได้ถึงความจริงจังของหนานลั่วเฉิน ชายหนุ่มจึงไม่กล้าพูดตลกอีกต่อไป พวกเขาพยักหน้าและขี่ม้าไปในทิศทางที่ต่างกัน

มู่ชิงชิงมองไปทางซ้ายและขวาอย่างกังวล ราวกับว่าคิดว่าหลิ่วเซิงเซิงจะซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ หรือเปล่า แต่หลังจากมองอยู่นานก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหลิ่วเซิงเซิง

หนานลั่วเฉินพูดด้วยความโกรธ "เจ้ามองแบบนี้จะเห็นคนได้ที่ไหน? เธอจะแอบซ่อนหากับเจ้าในพงหญ้าอยู่หรือไง?"

มู่ชิงชิงลดสายตาลง สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

หนานลั่วเฉินกล่าวเสริมว่า "หน้าหล่อก็เป็นเพียงหน้าหล่อเท่านั้น และมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงชอบเจ้า เจอเรื่องแบบนี้เจ้าก็วิ่งหนีไปคนเดียว ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลย ยังอยากขอความช่วยเหลือจากเสด็จอาของข้า รอเจ้าหาเขาเจอ เรื่องก็สายไปแล้ว ยังไม่รีบคิดอีกว่าเธอจะไปที่ไหนได้"

มู่ชิงชิงรู้สึกลำบากใจ ดูเหมือนว่าเสื้อผ้าของผู้ชายไม่ค่อยดีนัก...

"เธอบอกว่า เธอกลัวว่าข้าจะเป็นตัวถ่วงเธอ ข้าก็คิดว่ามันเป็นแบบนั้น ดังนั้นข้าจึง..."

"รู้ว่าตัวเองจะเป็นตัวถ่วงคนอื่นก็อยู่ห่างจากเธอเถอะ เธอก็ไม่ได้ขาดผู้ชายอย่างเจ้า ยังไงเจ้าก็ต้องปกป้องเธอไหม? ไม่งั้นเจ้าจะเดินตามผู้หญิงคนหนึ่งทุกวันทําไม? ทําลายชื่อเสียงของคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล"

น้ำเสียงของหนานลั่วเฉินดูไม่เป็นมิตรเป็นพิเศษ "ทำไมเด็กผู้หญิงสมัยนี้ถึงชอบเด็กผู้ชายที่หน้าหล่ออย่างเจ้า? ผู้ชายอย่างข้าไม่ควรจะถูกชอบมากกว่าเหรอ?"

มุมปากของมู่ชิงชิงกระตุก "องค์ชายสอง ตอนนี้เซินเอ๋อยังไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน เราไปตามหาเธอก่อนเถอะ"

"ต้องหาแน่นอน แต่ป่าใหญ่ขนาดนี้ จะไปทางกันไหนล่ะ?"

มู่ชิงชิงกระซิบ "พวกเขาไปทั้งสองฝั่งแล้ว เราก็ไปด้านหน้ากันเถอะ..."

"ข้าว่าผู้ชายอย่างเจ้าเลิกทำตัวหน่อมแน้มได้ไหม? ทำอย่างกับผู้หญิงไปได้ เจ้าพูดความจริงมา เจ้าไม่ได้ชอบเซินเอ๋อนั่นใช่ไหม?"

มู่ชิงชิงตกใจ "ก็?"

หนานลั่วเฉินไอสองครั้ง "ตอนนี้คนส่วนใหญ่บอกว่าเสด็จอาของข้าชอบเธอไม่ใช่เหรอ?"

"อ๋อ? ใช่แล้ว เซินเอ๋อเป็นคนดีมาก มีบุคลิกดี หน้าตาดี น้ำเสียงไพเราะ และ..."

"ถ้าพูดแบบนี้เจ้าก็เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอล่ะสิ?"

มู่ชิงชิงพูดอย่างเชื่องช้า "ใช่ ใช่..."

ทำไมรู้สึกว่าองค์ชายสองไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลย?

คงจะดีไม่น้อยถ้าได้เจอกับอ๋องชางก่อน...

จากนั้นก็ได้ยินหนานลั่วเฉินพูดว่า "ข้าคิดว่าเธอขี้เหร่เลยไม่กล้าเจอใครเลย จริง ๆ เลย เจอเธอครั้งหน้าข้าจะต้องให้เธอเปิดให้ข้าดู เรื่องอะไรจะให้เจ้าเห็นคนเดียว?"

มู่ชิงชิง "..."

"เจ้าชมเธออยู่เรื่อย ๆ เจ้าชอบเธอจริง ๆ เหรอ? เธอก็ชอบเจ้าเหมือนกันเหรอ?"

"ฮิฮิ…"

มู่ชิงชิงหัวเราะสองครั้ง เธอควรพูดอะไรดี?

"เฮ้ แค่เปิดโรงเตี๊ยมโทรม ๆ ไม่เข้าใจสายตาของเธอจริง ๆ ไม่เอาเสด็จอาของข้า คาดไม่ถึงว่าจะชอบ ๆ หน้าหล่ออย่างเจ้า"

หนานลั่วเฉินกลอกตาใกล้จะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว "แต่จะว่าไปแล้ว เสด็จอาแต่งงานกับเสือตัวเมียแบบนั้น เลือกเขาไม่ดีจริง ๆ ไม่แน่ว่าวันหนึ่งอาจจะถูกลอบสังหารโดยผู้หญิงที่ใจร้ายอย่างหลิ่วเซิงเซิง เห้อ สาวน้อยคนนี้ทักษะทางการแพทย์ก็ดีแต่ตาบอด รอบตัวมีแต่ผู้ชายแบบไหนกัน"

มู่ชิงชิง "..."

เขาไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ