บทที่ 0150

"เธอเป็นคนแบบไหนข้ารู้ดี ไม่ต้องให้เจ้ามาพูดพล่อยต่อหน้าข้า?"

หนานลั่วเฉินจ้องมองที่เสี่ยวเหลียนอย่างไร้ความปราณี

เสี่ยวเหลียนพูดด้วยความโกรธ "ท่านไม่รู้อะไรเลย ท่านไม่เคยเห็นเธอล่อลวงผู้ชาย นอกจากสองคนนั้นแล้ว เธอยังล่อลวงผู้ชายคนอื่น ๆ ด้วย ทุกครั้งที่ข้าเห็น เธอแค่สวมหน้ากากและแสร้งทําเป็นลึกลับ ทําให้คนอยากรู้ว่าหน้าตาที่แท้จริงของเธอเป็นอย่างไร ไม่แน่ว่าเธออาจจะดูน่าเกลียด ขี้เหร่ไม่สามารถเจอใครได้เลย"

"ถ้ายังพูดแบบนั้นอีก เชื่อไหมว่าข้าจะตบเจ้า?"

หนานลั่วเฉินจ้องมองเธออย่างเย็นชา "ความอิจฉาทำให้คนไร้ยางอาย เจ้าก็ไม่ดูว่าปากของเจ้าตอนนี้น่าขยะแขยงแค่ไหน ข้าขอเตือนเจ้า ต่อไปเจอเธออีกก็ออกไปให้ไกล ๆ ให้ข้าเห็นว่าเจ้ารังแกเธอ ข้าจะตบเจ้าจริง ๆ"

ใบหน้าเสี่ยวเหลียนกลายเป็นสีแดงหลังจากถูกด่า และเธอก็มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างสั่นเทา

"เจ้าใช้วิธีการอะไร เจ้า..."

"ไม่ต้องสนใจผู้หญิงเลวคนนี้และห่อเสื้อผ้าทั้งหมดในร้านนี้ให้กับแม่นางคนนี้"

หนานลั่วเฉินขี้เกียจเกินไปที่จะมองเสี่ยวเหลียนอีกครั้ง แต่มองเถ้าแก่ที่ตกตะลึงอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า "อึ้งอยู่ทําไม? ยังต้องให้ข้าลงมือเองอีกเหรอ?"

"ได้ ได้เพคะ..."

ขณะเถ้าแก่เก็บเสื้อผ้าทีละชิ้น หลิ่วเซิงเซิงก็ปวดหัวมากขึ้นไปอีก "ไม่จำเป็น แค่เปลี่ยนชุดในมือให้ข้าก็พอแล้ว ของพวกนี้ข้าก็เอากลับไปไม่ได้"

เถ้าแก่มองไปที่หนานลั่วเฉินอย่างว่างเปล่า และเมื่อหนานลั่วเฉินพยักหน้า เธอก็ปฏิบัติตามคำพูดของหลิ่วเซิงเซิง

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกมา หนานลั่วเฉินก็ยิ้มและพูดว่า "ไม่เลวเลยสาวน้อย เจ้ามีรูปร่างที่ดี ทำไมเจ้าถึงสวมเสื้อผ้าหลวม ๆ แบบนี้เสมอ กระโปรงเข้ารูปแบบนี้เหมาะสำหรับเจ้ามาก?"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ใกล้จะมืดแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่รีบกลับวังเหรอ?

หนานลั่วเฉินกล่าวเสริม "เจ้าอยากซื้อหน้ากากใหม่ไหม? พอดีข้าว่าง ไปกันเถอะ ข้าพาไป"

หลิ่วเซิงเซิงอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นเสี่ยวเหลียนที่ข้าง ๆ โกรธมากขนาดนั้น เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เธอจึงพยักหน้าและเดินตามหนานลั่วเฉินออกไปราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ

เสี่ยวเหลียนที่ประตูกระทืบเท้าด้วยความโกรธ "ทำไมล่ะ? เธอมันก็แค่ขี้เหร่ ทำไมเธอต้องอยู่เหนือข้าตลอดด้วย"

แม้แต่องค์ชายสองก็ยังถูกเธอล่อลวง ภูมิหลังของผู้หญิงคนนี้คืออะไร?

ความสามารถก็สูงเกิน...

เป็นเวลาเย็นแล้ว

จำนวนแผงขายของบนถนนค่อย ๆ ลดลง หลังจากเดินมาเป็นเวลานาน หลิ่วเซิงเซิงพวกเขาก็เห็นแผงขายหน้ากากในที่สุด

หนานลั่วเฉินยิ้มและหยิบหน้ากากครึ่งหนึ่งขึ้นมา "อันนี้สวย ดูเหมือนตาจิ้งจอก มันเหมาะกับเจ้าตั้งแต่แรกเห็น"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก เธอต้องปิดบังตา เมื่อใดก็ตามที่เธอพบกับคนที่รู้จักเธอ จะจำเธอได้ในพริบตา...

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เธอก็ส่ายหัว

หนานลั่วเฉินหยิบหน้ากากอีกอันขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้นก็เอาอันนี้ มันสามารถปกปิดใบหน้าของเจ้าได้ครึ่งหนึ่ง แม้ว่าเจ้าจะมีปานก็... "

"ข้าชอบแบบนี้มากกว่า"

หลิ่วเซิงเซิงหยิบหน้ากากที่สามารถปกปิดใบหน้าได้ทั้งหมด

หนานลั่วเฉินหมดหนทาง "จริง ๆ เลย ให้ข้าเห็นหน้าเจ้าหน่อยไม่ได้เหรอ? หน้าหล่อคนนั้นก็เคยเห็นมาหมดแล้ว แต่ไม่ให้ข้าเห็น ทำไม? เจ้าอคติกับข้าเหรอ?"

"จะมืดแล้ว ข้าต้องกลับแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ต้องการตอบคำถามของเขาเลยหลังจากทิ้งเงินไว้บนแผงขายของแล้วเธอก็หันหลังและจากไป

หนานลั่วเฉินอยากจะตามไป แต่เจ้าของร้านก็รั้งเขาไว้

"คุณชาย ยังไม่ได้ทอนเงินท่านเลย"

"ไม่ต้องทอนแล้ว"

หลังจากที่หนานลั่วเฉินพูดจบ ก็ผลักมือของเจ้าของร้านออกไป แต่เมื่อเขาตามไป ข้างหน้าก็ไม่มีเงาของหลิ่วเซิงเซิงแล้ว

เขาหายใจออก "ยัยสาวน้อยตัวดี เจ้าจงใจหลบหน้าข้า…"

คนไร้หัวใจ

"..."