บทที่ 0174

เมื่อเห็นหนานลั่วเฉิน หลิ่วเซิงเซิงประหลาดใจเล็กน้อย

ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่

เดิมทีตัวเองถูกพากลับมาที่จวนอ๋องชางก็ทําให้เธอประหลาดใจมากพอแล้ว แต่ก็ยังเห็นองค์ชายสองที่จวนอ๋องชาง...

จำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาโกรธมากแค่ไหน ท่าทางเหมือนโดนตัวเองหลอก เขาไม่ควรเกลียดตัวเองมากเหรอ?

มองยังไงตอนนี้ยังเป็นห่วงตัวเองมาก?

เมื่อคิดแบบนี้ หลิ่วเซิงเซิงจึงพูดว่า "ข้าหลับไปนานแค่ไหน?"

"เพียงแค่คืนเดียว เจ้าโดนเข็มแทงเยอะขนาดนั้น ไม่รู้จักที่จะบอกข้าเหรอ? เจ้ารู้มั๊ยว่าถ้าเอาเข็มพวกนั้นออกมาไม่ได้จะเป็นอันตรายต่อชีวิตแค่ไหน!"

หนานลั่วเฉินพูดอย่างเป็นห่วงว่า "ตอนนี้รู้สึกอย่างไร? ยังไม่สบายตรงไหนอีกไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัวอย่างเหม่อลอย ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทําไมเขาถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้

เห็นเธอไม่พูด หนานลั่วเฉินจึงดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียง "ต่อไปมีอะไรก็บอก ปากมีไว้ทําไม?"

"ข้าคิดว่าข้าบอกแล้ว..."

หลิ่วเซิงเซิงพูดช้า ๆ

หนานลั่วเฉินตะลึง มีเหรอ?

ดูเหมือนจะมี...

เขาเกาหัวอย่างเขินอาย "ใครให้เจ้าหลอกคนก่อน สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดในชีวิตของข้าก็คือคนที่หลอกข้า สุดท้ายเจ้าหลอกข้าจนน่าสังเวชขนาดนี้ เดิมคิดว่าเจ้าเป็นผู้หญิงในยุทธภพ แต่กลับ"

น้ำเสียงของหลิ่วเซิงเซิงค่อนข้างอ่อนแอ "ข้าไม่เคยหลอกเจ้าเลย"

"ไม่เคย? เห็นได้ชัดว่าเจ้าไม่ได้ชื่อเซินเอ๋อ แต่เจ้ายังตั้งชื่อตัวเองแบบนั้นด้วย เจ้าควรบอกตัวตนที่แท้จริงของเจ้าตั้งแต่แรก ถ้าเป็นเช่นนั้น จะมีเรื่องไร้สาระเหล่านี้ได้ยังไง?"

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "ถ้าบอกเจ้าตั้งแต่แรก ตอนนี้ก็ไม่มีข้าแล้วมั้ง?"

หนานลั่วเฉินถูกว่าจนอับอาย ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ถ้าตอนแรกตัวเองรู้ว่าร้านขายยานั้นเปิดโดยหลิ่วเซิงเซิง ปฏิกิริยาแรกของตัวเองก็คือรังเกียจและจะไม่ให้โอกาสเธอช่วยล้างพิษตัวเองเลย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องราวในภายหลัง...

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ตัวเองควรโกรธอยู่ แต่เห็นหลิ่วเซิงเซิงดูอ่อนแอ แต่เขากลับโกรธไม่ลง

เขาหายใจเข้าลึก ๆ "ไม่เป็นไรก็ดี คิดว่าเจ้าตายจะตายจริง ๆ แล้ว"

"วางใจเถอะ ข้าตายยากกว่าเจ้า"

"ข้าคิดว่าทำไมผู้หญิงอย่างเจ้าถึงไร้มโนธรรมขนาดนี้? ถ้าข้าไม่ช่วยไปหาเสด็จอามาให้เจ้า ตอนนี้เจ้ายังอยู่ในคุกอยู่เลย"

พูดถึงนี่ เขาก็มองย้อนกลับไป และพูดว่า "ใช่แล้ว เสด็จอา? ไม่ได้เห็นเขาตั้งแต่เมื่อครู่นี้ ข้าจนลืมไปแล้วว่าเขาไปไหนแล้ว..."

อาจไม่ได้ใส่ใจเลย...

หลิ่วเซิงเซิงพูดช้า ๆ ว่า "ขอบคุณ"

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของหนานลั่วเฉินก็แดงขึ้นทันที "เจ้าขอบคุณอะไรข้า? ข้าแค่เห็นแก่หน้าเสด็จอาเท่านั้นถึงจะช่วยเจ้า..."

"สิ่งที่ข้าพูดก่อนหน้านี้ก็เป็นความจริง แม้ว่าตอนนี้เจ้าจะไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ถ้าเจ้าอยู่ข้างองค์รัชทายาทตลอดเวลา เจ้ามีโอกาสสูงที่จะยังคงถูกพิษอยู่ ข้าไม่แน่ใจว่าองค์รัชทายาทวางยาพิษเจ้า แต่เรื่องที่เจ้าโดนวางยาพิษจะต้องเกี่ยวข้องกับเขาแน่นอน วันนี้เจ้าช่วยข้าไว้ ดังนั้นข้าจะต้องเตือนเจ้า"

หลังจากฟังคำพูดของหลิ่วเซิงเซิงแล้ว สีหน้าของหนานลั่วเฉินก็อึดอัดเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้พูด แค่มองเธออย่างเงียบ ๆ

หลิ่วเซิงเซิงเงียบไป "เจ้าไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?"

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ดูเหมือน?

ตัวเองได้นอนหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเลยเหรอ?

เขาไม่ได้โง่ไปแล้วใช่ไหม?

ทันใดนั้น เสียงเสี่ยวเจียงก็ดังขึ้นนอกประตู "พระชายา ท่านฟื้นแล้วหรือยัง?"