บทที่ 0185

ผู้หญิงที่ถูกจับดิ้นรนเป็นครั้งคราวและไม่มีใครสงสัย

ดูเหมือนว่าหนานลั่วเฉินจะคิดจริง ๆ ว่าคนที่ถูกจับได้คือหลิ่วเซิงเซิง และเขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมากในขณะนี้ "เจ้าอย่ามาใส่ร้ายคนอื่นที่นี่! ข้าแค่ให้เจ้าเปิดเผยหน้าของนักฆ่า ก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกันกับนักฆ่าเหรอ? งั้นพวกเดียวกับนักฆ่าก็เยอะมาก!"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา หนานเทียนก็จ่อมีดไปที่คอของผู้หญิงคนนั้นโดยตรง

"ถ้าเจ้าไม่ใช่พวกเดียวกัน ทำไมตอนนี้เจ้าถึงตื่นเต้นขนาดนี้?"

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะลงมือ หนานลั่วเฉินก็รีบวิ่งเข้าไป แต่ถูกองครักษ์ด้านข้างจับไว้อย่างแน่นหนา!

เขาผลักองครักษ์ทั้งสองออกไปด้วยความโกรธ และพูดอย่างโกรธ ๆ "หยุด!"

หนานเทียนหัวเราะเยาะ "ทำไม? เจ้าอยากจะขอร้องให้นักฆ่าเหรอ?"

"ข้าไม่อยากให้เจ้าฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ! เจ้าบอกว่าเธอเป็นนักฆ่า ก่อนอื่นเจ้าต้องแสดงหลักฐานใช่ไหม? อย่างที่สอง แม้ว่าเธอจะเป็นนักฆ่าจริง ๆ ก็ต้องมอบให้เสด็จพ่อเป็นคนจัดการ จะสามาถ..."

"เสด็จพ่อยังอยู่ในศาล เขาจะมีเวลาจัดการกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้อย่างไร? ข้าว่าน้องสองเจ้าแสดงให้เห็นชัดเจนเกินไปแล้ว ทำไมไม่ยอมรับโดยตรงล่ะ ด้วยวิธีนี้ข้าอาจจะเห็นแก่หน้าเจ้าและไว้ชีวิตเธอ"

ในขณะที่เขาพูด มือของหนานเทียนที่ถือดาบก็ออกแรงอย่างลับ ๆ และรอยเลือดก็ปรากฏขึ้นบนคอของหญิงสาวทันที

หนานลั่วเฉินกังวลมากจนเขากำมือแน่น หลิ่วเซิงเซิงอยู่ไม่ไกลก็กังวลไม่แพ้กัน

ทำไมคนงี่เง่าคนนี้ถึงจำตัวเองไม่ได้?

เธอควรเตือนเขาอย่างไรว่าตัวเองไม่ได้ถูกจับกุมเลย?

ฝั่งตรงข้ามมีองครักษ์อยู่เต็มไปหมด และไม่มีสาวใช้ประจำวัง ตัวเองสวมชุดสาวใช้ในวัง หากรีบรุดไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน จะต้องถูกค้นพบอย่างแน่นอน...

จะทำอย่างไร?

ขณะที่หลิ่วเซิงเซิงกำลังวิตกกังวล ทันใดนั้นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก็รีบเข้ามาจากด้านนอกพระราชวัง จำนวนนั้นมากจนองครักษ์ที่ทางเข้าพระราชวังถูกครอบงำในไม่ช้า

การลอบโจมตีดังกล่าวทำให้หนานเทียนไม่ทันระวัง และใบหน้าของเขาก็จมลง "มาอีกแล้ว! ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำสิ่งนี้!"

ขณะที่เขาพูด เขาก็มองออกไปข้างนอกแล้วพูดว่า "รีบบุกเข้าข้างหน้า พยายามจับเป็น"