บทที่ 0191

"โอ้ ไร้สาระเหรอ? เสด็จอาไม่กล้ายอมรับเรื่องนี้ใช่ไหม? เนื่องจากชีวิตของเธอถูกแขวนไว้ด้วยเส้นด้ายเพื่อท่าน และชีวิตของเธอถูกแขวนไว้ด้วยเส้นด้ายนับครั้งไม่ถ้วน!"

หนานลั่วเฉินมองดูหนานมู่เจ๋อโดยไม่กลัว

"บอกตามตรงเลยนะ นับตั้งแต่ข้าได้พบกับเซินเอ๋อ ตั้งแต่ข้ารู้ว่าเธอเป็นที่รักของท่าน ข้าถึงกับส่งคนไปสอบสวนเธอ เดิมทีข้าคิดว่าข้าจะค้นพบความลับที่ยิ่งใหญ่บางอย่าง เช่นอำนาจอะไรที่เธอสมรู้ร่วมคิด เธอจะตั้งใจยั่วยวนท่านหรือทำร้ายท่านหรือเปล่า สุดท้ายท่านเดาสิว่าข้าเจออะไร?"

"ครั้งหนึ่งพวกท่านถูกแก๊งอู่ชิวตามล่า เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและแบกท่านไปที่บ้านของหญิงชาวนาทีละก้าวเพื่อรับการรักษา ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอขึ้นไปบนภูเขาเพื่อหายาให้ท่านตอนกลางดึก ต่อมาเมื่อพวกท่านกลับมา เธอก็ปรากฏตัวขึ้นบนถนน เมื่อไปจวนเสนาบดียังถูกเยาะเย้ยถากถางอีกด้วย!"

"เห็นได้ชัดว่าเธอสามารถเปิดเผยตัวตนของเธอในตอนนั้นได้ อย่างน้อยเธอก็ช่วยชีวิตท่านไว้ และอย่างน้อยท่านก็จะไม่ฆ่าเธออีก แต่เธอก็แอบหนีไปด้วยอาการบาดเจ็บทั่วร่างกาย ท่านคิดว่าเธอทำเพื่ออะไร?"

"ยั่วยวนท่านเหรอ? กลัวแค่ว่าตอนนั้นเธอจะตายอย่างเงียบ ๆ ท่านก็จะไม่รู้เลย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การยั่วยวนมาจากไหน? เธอแค่กลัวท่าน จนถึงตอนนี้เธอก็กลัวท่าน กลัวว่าท่านจะรู้ความจริง ปาดคอเธอ! สามารถจินตนาการได้ว่าท่านทำเธอแย่แค่ไหน!"

"ใช่แล้ว ดูเหมือนมีคนแกล้งทำเป็นเธอในภายหลังใช่ไหม? ตอนนี้ข้าคิดดูแล้ว ตอนนั้นเธอได้รับบาดเจ็บและใช้ประโยชน์จากสถานะของเธอในฐานะพระชายาเพื่อมองดูท่าน แต่ท่านอาจจะ ไล่เธอออกไป ข้าคิดว่าช่วงนี้ท่านเปลี่ยนทัศนคติต่อเธอแล้ว เพราะในที่สุดท่านก็รู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน แต่ท่านยังเสนอที่จะหย่ากับเธอ เห้อ"

"เสด็จอาเสด็จอาท่านทำผิดต่อเธอ!"

มองไปที่หนานมู่เจ๋อที่หน้าตาน่าเกลียด หนานลั่วเฉินก็พูดอีกครั้ง

"ท่านไม่จำเป็นต้องช่วยข้า แต่ท่านต้องช่วยเธอ! ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเธอเท่านั้น แต่ยังช่วยชื่อของเธออีกด้วย ด้วยการช่วยเธอให้พ้นจากอันตรายเท่านั้นที่จะทำให้ท่านคู่ควรกับความเสียสละของเธอ!"

"องค์ชายสอง กรุณาหยุดพูดเสียที นี่เป็นเพียงการเดาเท่านั้น ท่าน..."

"เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วพวกเจ้าขังแกล้งโง่อยู่อีกเหรอ?"