บทที่ 0195

ข้าง ๆ หลิวฟาง สนมโหรวดูสงบ "ท่านพี่โปรดหยุดร้องไห้ได้แล้ว เสียงร้องไห้ของท่านก็แหบแห้งไปหมดแล้ว ฝ่าบาทยุ่งมาก พอเขายุ่งเสร็จก็จะพบท่านพี่แน่นอน"

"เจ้าออกไป! เจ้าต้องพูดอะไรกับฮ่องเต้แน่นอนที่ทำให้เขาไม่พบทุกคน ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสุขในใจ แต่อย่าภูมิใจ แม้ว่าลูกชายของข้าจะตายก็ยังไม่ถึงตาลูกของเจ้า!"

ขณะพูด หลิวฟางก็เบิกตากว้าง "ฆาตกรคือหลิ่วเซิงเซิง และหนานลั่วเฉิน ใครจะรู้ว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ในจวนอ๋องชางหรือไม่ ไม่มีใครกล้าค้นหาที่นั่น มีอะไรผิดปกติกับข้าที่ขอให้ฮ่องเต้ดำเนินการ?"

หนานซินผู้ฟังอยู่ข้าง ๆ กล่าวว่า "ท่านแม่ เสด็จแม่ โปรดให้เสด็จพ่อพักผ่อนเถิด เจ้าหน้าที่ทั้งพลเรือนและทหารต่างก็พูดถึงเรื่องนี้ เสด็จพ่อหัวโตอยุ่แล้ว หากยังทำเช่นนี้ต่อไปเสด็จพ่อจะโกรธเอาแล้ว"

"อ๋องชางเสด็จ..."

เสียงของขันทีดังมาไม่ไกล และทุกคนก็มองย้อนกลับไปในทันที

หลิวฟางเป็นคนแรกที่รีบไปข้างหน้า "อ๋องชางในที่สุดก็มาแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าจะจัดการเรื่องนี้ได้ดี แต่มันนานมาก ทำไมเจ้าไม่ดำเนินการใด ๆ หลิ่วเซิงเซิงทำผิดครั้งใหญ่ เธอ เธอโทษสมควรตาย! และเจ้าคือคนที่ควรจับเธอมากที่สุดใช่ไหม?"

หนานซินที่อยู่ด้านข้างเม้มริมฝีปาก "เสด็จแม่ไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง แล้วเราจะยืนกรานว่าเธอฆ่าพี่ชายคนโตได้อย่างไร?"

"ข้ากำลังพูด ถึงตาเจ้าที่จะขัดจังหวะแล้วเหรอ?"

หลิวฟางจ้องมองอย่างเย็นชาอีกครั้ง จากนั้นมองไปที่สนมโหรวพูดว่า "น้องสาวโปรดหยุดร้องไห้เหมือนแมวและแสร้งทำเป็นแสดงความเห็นอกเห็นใจ ข้าอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นคำพูดของข้าจะฟังดูไม่เป็นที่พอใจเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้าหวังว่าน้องสาวจะสามารถดูแลลูกสาวตัวเองให้ดีได้ อย่ามาที่นี่เพื่อแสดงตัวตน"

หนานซินโกรธมาก "เจ้า..."

"ซินเอ๋อ หุบปากซะ"

สนมโหรวพูดอย่างเย็นชา "ในเมื่อท่านพี่พูดแบบนี้ งั้นน้องก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ ซินเอ๋อ ไปกันเถอะ"

หลังจากพูดแบบนี้ สนมโหรวก็จากไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา

หนานซินตามไปอย่างไม่เต็มใจ "เสด็จแม่ ทําไมท่านถึงกลัวเธอขนาดนั้นล่ะ? เสด็จพ่อไม่ได้ไปหาเธอมานานแล้ว เธอร้ายกาจฉลาดแกมโกงและแข็งแกร่ง เสด็จพ่อไม่ชอบเธอเลย คนที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดในตอนนี้คือท่าน ทำไมท่านถึง..."

"หุบปาก ปกติแม่สอนเจ้าว่ายังไง?"