บทที่ 0199

ทันใดนั้นใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็น่าเกลียด ด้วยเหตุผลบางอย่างเธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่หนานมู่เจ๋อ

แต่หนานมู่เจ๋อมองเธออย่างไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาของเขาซับซ้อนเล็กน้อย และเป็นการยากที่จะบอกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ไม่โกรธ ไม่โมโห แต่ก็ไม่ได้ดีใจด้วย แค่ยืนเงียบ ๆ ราวกับว่าเขารู้ทุกอย่างแล้ว...

อาจเป็นเพราะหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไรเลย ในที่สุดหลิวฟางก็แสดงสีหน้าภาคภูมิใจ "เจ้าไม่มีอะไรจะพูดใช่ไหม? ข้าพูดถูกใช่ไหม?"

ถ้าเป็นปกติหลิ่วเซิงเซิงคงจะตอบโต้ไปนานแล้ว แต่ในขณะนี้เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อนึกถึงหนานมู่เจ๋อที่ยืนดูใกล้ ๆ เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเป็นใบ้และไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร

บางทีมันอาจจะเป็นการโทษตัวเอง หรืออาจจะเป็นการตื่นตระหนก แต่อารมณ์ที่ลึกลงไปก็คือความรู้สึกผิด

ใช่ เธอรู้สึกผิด

หนานมู่เจ๋อเคยแสดงความรู้สึกกับตัวเองมาหลายครั้งแล้ว และเขาก็หนักแน่นมากเมื่อพูดออกไป แต่ตอนนี้เขากลับยืนเงียบ ๆ เท่านั้น...

เขาคงจะเกลียดตัวเองมากใช่ไหม?

ตอนนี้เขากำลังคิดว่า ตัวเองจะไร้ยางอายแค่ไหนที่จะใกล้ชิดเขา…

"การปล้นคุกเป็นโทษประหาร เจ้ายังใช้ตัวตนอื่นเพื่อหลอกลวงอ๋องชาง และสมรู้ร่วมคิดกับองค์ชายสองเพื่อฆ่าองค์รัชทายาททางอ้อม นี่เป็นโทษที่อภัยโทษไม่ได้ ฮ่องเต้โปรดสั่งให้ประหารชีวิตคนโกหกที่ชั่วร้ายนี้โดยเร็วที่สุด!"

หลิ่วเซิงเซิงค่อย ๆ หลับตา "ข้าบอกไปแล้วว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสอง ข้าตัดสินใจด้วยตัวเอง และข้าเองที่ขอร้องให้องค์ชายสองช่วยเหลือ เป็นเรื่องจริงที่เราไม่ได้ฆ่าองค์รัชทายาท แต่ถ้าฮองเฮายังยืนกรานที่จะกล่าวโทษพวกเรา ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด"

"เห็นไหม? พวกเจ้าเห็นไหม ตอนนี้เธอยังคงมีทัศนคติเช่นนี้! เมื่อกี้เธอยังพูดด้วยความเป็นพระชายา และดูตอนนี้สิ! ไม่มีทัศนคตินั้นเลยด้วยซ้ำ! จากมุมมองของข้า เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิด!"

หลิวฟางจ้องมองหลิ่วเซิงเซิงอย่างดุเดือด "หลิ่วเซิงเซิงนะหลิ่วเซิงเซิง จะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ผิด เจ้าคิดว่าฮ่องเต้จะไม่กล้าฆ่าเจ้าใช่ไหม หรือเจ้าคิดว่าอ๋องชางจะช่วยเจ้าอีก?"

"เจ้ารู้ว่าตัวเองน่ารังเกียจ รู้ว่าอ๋องชางไม่ชอบเจ้า เลยจงใจเปลี่ยนสถานะใหม่เข้าหาเขา เสียดายคนอื่นชอบเจ้ามาก สุดท้ายเจ้ากลับหลอกลวงขนาดนี้ เจ้าคู่ควรกับความจริงใจของคนอื่นไหม เจ้าคิดว่าจนถึงตอนนี้คนอื่นจะช่วยเจ้าอยู่ไหม? ในที่สุดความพยายามทั้งหมดก็ทําให้คนอื่นสนใจ ตอนนี้เจ้ายังภูมิใจอยู่ใช่ไหม?"

"แต่หลิ่วเซิงเซิง เจ้ารู้ไหมว่าความจริงใจไม่สามารถวางแผนได้ ไม่ว่าเจ้าจะทำตัวเป็นคนดีแค่ไหน ไม่ว่าเจ้าจะทุ่มเทความพยายามแค่ไหน คนที่เกลียดเจ้าก็จะเกลียดเจ้าเสมอ! ใบหน้าที่ขี้เหร่ของเจ้าหยั่งรากลึกอยู่ในใจคนก็แค่นั้นแหละ ไม่มีใครพูดแทนเจ้า ถ้าเจ้ารู้ตัวดี ทำไมไม่ชนหัวให้ตายตอนนี้เลย จะได้ให้ลูกชายของข้าตายอย่างสงบสุข..."

"พอแล้ว!"

หนานกงเฉิงไม่สามารถฟังได้อีกต่อไป เขาจ้องมองหลิวฟางอย่างเย็นชา "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว!"

หลังจากถูกตะโกนแบบนี้ ในที่สุดหลิวฟางก็แสดงอาการหวาดกลัวในดวงตาของเธอ จากนั้นเธอก็ปิดปากของเธออย่างไม่เต็มใจ

หนานกงเฉิงมองย้อนกลับไปที่หลิ่วเซิงเซิง "สิ่งที่ฮองเฮา พูดเป็นความจริงหรือเปล่า? เจ้าคือเซินเอ๋อหรือไม่?"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบอยู่นาน และในที่สุดก็พยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อเห็นเธอพยักหน้า หนานมู่เจ๋อที่อยู่ข้าง ๆ จึงหายใจเข้าลึก ๆ และในที่สุดก็หลับตาลงช้า ๆ หัวใจของเขาสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทั้งความโกรธและความรังเกียจ

แต่เมื่อมองดูคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เขาไม่รู้สึกรังเกียจเลย แต่เขารู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ

ความโกรธที่ถูกหลอกและแต่ละฉากทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

แม้แต่เสี่ยวเจียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังนิ่งเงียบไม่ได้ "พระชายา ท่านบ้าได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ!"

หลิ่วเซิงเซิงเพียงแค่ก้มศีรษะลงและนิ่งเงียบ

เสี่ยวเจียงส่ายหัว "ท่านกำลังปฏิบัติต่อฝ่าบาทเหมือนคนโง่! เขารักท่านมาก แม้ว่าท่านจะชอบเขามากเพียง ก็ไม่ควรทำแบบนี้? การเปลี่ยนแปลงใหญ่ของท่านอยู่ในสายตา ทำไมท่านไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างนี้ต่อไป เมื่อเวลาผ่านไป ท่านอ๋องคงซาบซึ้งใจมาก ทำไมต้องใช้วิธีหลอกลวงท่านอ๋องล่ะ ท่านโหดร้ายเกินไปจริง ๆ!"

หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก

อึดอัดเกินกว่าจะพูดได้